[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:445  445  CAPUT  XX.  446  29.  Quia  vidisti  me,  Thoma.  Nihil  in  Thoma  reprehendit  Christus,  nisi  quod  adeo  fuerit  tardus  ad  credendum,  ut  violenter  trahi  ad  fidem  necesse  fuerit  sensuum  experimentis  :  quod  prorsus  abhorret  a  fidei  natura.  Si  quis  obiiciat  nihil  minus  congruere  quam  ut  fides  dicatur  concepta  ex  tactu  et  adspectu  persuasio,  solutio  facilis  est  ex  his,  quae  iam  prius  dixi.  Neque  enim  solo  tactu  vel  adspectu  simpliciter  adductus  est  Thomas,  ut  Christum  esse  Deum  suum  crederet,  sed  expergefactus  in  memoriam  revocavit,  quae  prius  fere  effluxerat,  doctrinam.  Neque  enim  ex  nudis  rerum  experimentis  manare  fides  potest,  sed  necesse  est  ut  originem  habeat  a  verbo  Dei.  Thomam  ergo  ideo  obiurgat  Christus,  quod  verbo  suo  minus  habuerit  honoris  quam  debebat,  et  fidem,  quae  nascitur  ex  auditu  et  prorsus  in  verbum  intenta  esse  debet,  ad  alios  sensus  alligaverit.  Beati  qui  non  viderunt  et  crediderunt.  Hic  fidem  eo  nomine  commendat  Christus,  quod  in  simplici  verbo  acquiescens  a  sensu  et  ratione  carnis  minime  pendet.  Brevi  ergo  definitione  vim  et  naturam  fidei  complectitur:  nempe  quod  non  subsistit  in  praesenti  adspectu,  sed  penetrat  usque  ad  coelos,  ut  credat  quae  sunt  abscondita  ab  humano  sensu.  Et  certe  hoc  dandum  est  honoris  Deo,  ut  nobis  auxo-  TCcaxoc  sit  eius  veritas.  Habet  quidem  suum  adspectum  fides,  sed  qui  in  mundo  et  terrenis  obiectis  minime  subsistit.  Qua  ratione  dicitur  rerum  invisibilium  vel  non  apparentium  demonstratio  (Hebr.  l  l  ,  1).  Paulus  autem  eam  adspectui  opponens  (2.  Cor.  5,  7)  significat,  non  haerere  in  considerando  praesentium  rerum  statu,  nec  circumspicere  ad  ea  quae  in  mundo  apparent,  sed  ab  ore  Dei  pendere,  et  verbo  Dei  fretam  superare  totum  mundum,  ut  suam  ancoram  in  coelo  figat.  Summa  est,  non  esse  rectam  fidem,  nisi  quae  in  verbo  Dei  fundata  ad  invisibile  Dei  regnum  consurgit,  ut  superior  sit  omni  humana  apprehensione.  Si  quis  obiiciat,  hanc  Christi  sententiam  cum  altera  pugnare,  ubi  pronuntiat  beatos  esse  oculos  qui  ipsum  praesentem  cernunt  (Matth.  13,  16),  respondeo,  non  de  corporali  tantum  adspectu  Christum  illic  loqui,  ut  hoc  loco,  sed  de  revelatione,  quae  piis  omnibus  communis  est,  ex  quo  ipse  mundo  redemptor  apparuit.  Apostolos  cum  sanctis  regibus  et  prophetis  comparat,  qui  sub  obscuris  legis  mosaicae  umbris  detenti  fuerant.  Nunc  potiorem  fidelium  sortem  esse  dicit,  quia  plenior  lux  illis  affulgeat,  imo  quia  exhibita  sit  illis  figurarum  substantia  et  veritas.  Christum  tunc  oculis  carnis  cernebant  multi  impii,  qui  tamen  nihilo  propterea  beatiores  erant:  nos  vero,  qui  Christum  nunquam  oculis  adspeximus,  beatitudine  ista  fruimur  quam  Christus  commendat.  Unde  sequitur,  beatos  vocari  oculos,  qui  spiritualiter  quod  in  eo  coeleste  est  ac  divinum  considerant.  Nam   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci