|
47:445
445
CAPUT
XX.
446
29.
Quia
vidisti
me,
Thoma.
Nihil
in
Thoma
reprehendit
Christus,
nisi
quod
adeo
fuerit
tardus
ad
credendum,
ut
violenter
trahi
ad
fidem
necesse
fuerit
sensuum
experimentis
:
quod
prorsus
abhorret
a
fidei
natura.
Si
quis
obiiciat
nihil
minus
congruere
quam
ut
fides
dicatur
concepta
ex
tactu
et
adspectu
persuasio,
solutio
facilis
est
ex
his,
quae
iam
prius
dixi.
Neque
enim
solo
tactu
vel
adspectu
simpliciter
adductus
est
Thomas,
ut
Christum
esse
Deum
suum
crederet,
sed
expergefactus
in
memoriam
revocavit,
quae
prius
fere
effluxerat,
doctrinam.
Neque
enim
ex
nudis
rerum
experimentis
manare
fides
potest,
sed
necesse
est
ut
originem
habeat
a
verbo
Dei.
Thomam
ergo
ideo
obiurgat
Christus,
quod
verbo
suo
minus
habuerit
honoris
quam
debebat,
et
fidem,
quae
nascitur
ex
auditu
et
prorsus
in
verbum
intenta
esse
debet,
ad
alios
sensus
alligaverit.
Beati
qui
non
viderunt
et
crediderunt.
Hic
fidem
eo
nomine
commendat
Christus,
quod
in
simplici
verbo
acquiescens
a
sensu
et
ratione
carnis
minime
pendet.
Brevi
ergo
definitione
vim
et
naturam
fidei
complectitur:
nempe
quod
non
subsistit
in
praesenti
adspectu,
sed
penetrat
usque
ad
coelos,
ut
credat
quae
sunt
abscondita
ab
humano
sensu.
Et
certe
hoc
dandum
est
honoris
Deo,
ut
nobis
auxo-
TCcaxoc
sit
eius
veritas.
Habet
quidem
suum
adspectum
fides,
sed
qui
in
mundo
et
terrenis
obiectis
minime
subsistit.
Qua
ratione
dicitur
rerum
invisibilium
vel
non
apparentium
demonstratio
(Hebr.
l
l
,
1).
Paulus
autem
eam
adspectui
opponens
(2.
Cor.
5,
7)
significat,
non
haerere
in
considerando
praesentium
rerum
statu,
nec
circumspicere
ad
ea
quae
in
mundo
apparent,
sed
ab
ore
Dei
pendere,
et
verbo
Dei
fretam
superare
totum
mundum,
ut
suam
ancoram
in
coelo
figat.
Summa
est,
non
esse
rectam
fidem,
nisi
quae
in
verbo
Dei
fundata
ad
invisibile
Dei
regnum
consurgit,
ut
superior
sit
omni
humana
apprehensione.
Si
quis
obiiciat,
hanc
Christi
sententiam
cum
altera
pugnare,
ubi
pronuntiat
beatos
esse
oculos
qui
ipsum
praesentem
cernunt
(Matth.
13,
16),
respondeo,
non
de
corporali
tantum
adspectu
Christum
illic
loqui,
ut
hoc
loco,
sed
de
revelatione,
quae
piis
omnibus
communis
est,
ex
quo
ipse
mundo
redemptor
apparuit.
Apostolos
cum
sanctis
regibus
et
prophetis
comparat,
qui
sub
obscuris
legis
mosaicae
umbris
detenti
fuerant.
Nunc
potiorem
fidelium
sortem
esse
dicit,
quia
plenior
lux
illis
affulgeat,
imo
quia
exhibita
sit
illis
figurarum
substantia
et
veritas.
Christum
tunc
oculis
carnis
cernebant
multi
impii,
qui
tamen
nihilo
propterea
beatiores
erant:
nos
vero,
qui
Christum
nunquam
oculis
adspeximus,
beatitudine
ista
fruimur
quam
Christus
commendat.
Unde
sequitur,
beatos
vocari
oculos,
qui
spiritualiter
quod
in
eo
coeleste
est
ac
divinum
considerant.
Nam
|