47:444  iacebat  oppressum.  Cuius  rei  insigne  exstitit  exemplum  in  Davide:  nam  libidinis  suae  compos  videmus  quam  secure  exsultet.  Nemo  non  putasset  deletam  eo  tempore  fidem  ex  eius  animo  fuisse.  Atqui  brevi  prophetae  admonitione  tam  subito  in  viam  revocatur,  ut  colligere  promptum  sit,  igniculum  aliquem,  licet  demersus  esset,  stetisse  tamen  in  eius  animo,  qui  mox  in  flammam  erumperet.  Quantum  ad  homines  spectat,  perinde  rei  sunt  ac  si  et  fide  et  omni  spiritus  sancti  gratia  se  abdicassent.  Sed  fit  immensa  Dei  bonitate  ne  electi  in  tantum  alienationis  praecipitium  ruant:  quare  sollicite  cavendum  est  ne  a  fide  excidamus.  Statuendum  tamen  est,  Deum  occulto  fraeno  electos  suos  retinere  ne  exitialiter  cadant,  et  miraculo  fovere  semper  in  eorum  cordibus  qualescunque  fidei  scintillas,  quas  novo  spiritus  sui  afflatu  suo  postea  tempore  accendat.  Caeterum  duo  sunt  huius  confessionis  membra.  Fatetur  Thomas  Christum  esse  dominum  suum:  deinde  altius  conscendit  ac  Deum  quoque  nominat.  Scimus  quo  sensu  tribuat  Christo  scriptura  Domini  nomen:  quia  scilicet  constitutus  est  a  patre  summus  moderator,  qui  imperio  suo  omnia  contineat,  coram  quo  flectatur  omne  genu,  qui  denique  sit  patris  vicarius  in  mundo  gubernando.  Ita  proprie  domini  nomen  in  eum  competit,  quatenus  mediator  est  in  carne  manifestatus  et  caput  ecclesiae.  Sed  Thomas,  ex  quo  dominum  agnovit,  statim  evehitur  ad  aeternam  eius  divinitatem:  et  merito.  Nam  ideo  ad  nos  descendit  Christus,  et  primum  quidem  exinanitus  est,  deinde  collocatus  ad  patris  dexteram  coeli  terraeque  dominium  obtinuit,  ut  nos  ad  divinam  suam  et  patris  gloriam  attolleret.  Quare  ut  fides  nostra  ad  aeternam  Christi  divinitatem  perveniat,  initium  fieri  oportet  ab  ea  notitia,  quae  propior  est  et  magis  facilis.  Ita  vere  a  quibusdam  dictum  est,  a  Christo  homine  nos  deduci  ad  Christum  Deum,  quia  sic  gradatim  proficit  fides  nostra,  ut  Christum  in  terra  apprehendens,  natum  in  stabulo,  suspensum  in  cruce,  ad  gloriam  resurrectionis  transeat,  ac  inde  tandem  ad  aeternam  eius  vitam  et  potentiam,  in  qua  refulget  divina  eius  maiestas.  Interea  sic  habendum  est,  non  posse  Christum  rite  a  nobis  dominum  cognosci,  quin  mox  succedat  divinitatis  eius  cognitio.  Nec  vero  dubium  est,  quin  haec  communis  piorum  omnium  debeat  esse  confessio,  quam  videmus  a  Christo  probari.  Nunquam  certe  passus  fuisset,  honorem  patri  ereptum  falso  et  temere  in  se  transferri.  Atqui  manifeste  ratum  habet  quod  dictum  fuit  a  Thoma.  Quare  unus  hic  locus  ad  refellendam  Arii  insaniam  abunde  sufficit:  neque  enim  duos  imaginari  deos  fas  est.  Adde  quod  simul  hic  exprimitur  personae  unitas  in  Christo,  quum  idem  et  Deus  et  Dominus  vocatur.  Emphatice  etiam  suum  bis  appellat,  ut  declaret  ex  vivo  et  serio  fidei  sensu  se  loqui.