47:443  443  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  444  que  sibi  indulget.  Haec  vero  verba  nihil  habent  affine  fidei,  sed  sensuale  est,  ut  ita  loquar,  iudicium.  Idem  omnibus  accidit  qui  sibi  addicti  sunt,  ut  verbo  Dei  locum  non  relinquant.  Nihil  interest,  locumne  clavorum  an  figuram  aut  vestigium  legas.  Fieri  enim  potest  ut  librarii  TUTCOV  verterint  in  TOTCOV,  vel  e  converso  :  sensus  tamen  propterea  non  variat.  Ideo  liberum  sit  lectoribus,  utrum  magis  placuerit  eligere.  26.  Infer  digitum  tuum.  De  Christi  ingressu  et  salutandi  forma  qua  usus  est,  iam  semel  diximus.  Porro  quod  tam  facile  Christus  Thomae  concedit  quod  improbe  petierat,  adeoque  ad  manus  suas  palpandas  et  contrectandum  vulnus  lateris  ultro  eum  invitat,  hinc  colligimus  quam  sedulo  nostrae  pariter  et  illius  fidei  consuluerit:  nec  enim  unius  Thomae,  sed  nostri  quoque  habita  fuit  ratio,  ne  quid  ad  stabiliendam  fidem  nostram  deesset.  Mirus  autem  ac  prodigiosus  Thomae  stupor:  simplici  Christi  adspectu  non  contentus,  manus  quoque  habere  volebat  resurrectionis  testes.  Ita  non  pertinax  solum,  sed  superbus  etiam  et  in  Christum  contumeliosus  erat.  Nunc  saltem  viso  Christo  pudore  confundi  et  expavescere  debuerat:  atqui  perinde  ac  si  nullius  culpae  esset  sibi  conscius,  audacter  et  intrepide  manum  suam  ingerit.  Colligere  enim  promptum  est  ex  verbis  evangelistae  non  prius  resipuisse  quam  tactu  ipso  convictus  esset.  Ita  scilicet,  dum  minus  honoris  quam  par  sit  tribuimus  verbo  domini,  sensim  non  cogitantibus  obrepit  deterior  pervicacia,  quae  illius  contemptum  secum  affert,  omnemque  eius  reverentiam  nobis  excutit.  Quo  magis  laborandum  est  in  cohibenda  ingenii  nostri  lascivia,  ne  sibi  quisque  plus  quam  fas  est  in  repugnando  promittens,  quasi  exstincto  pietatis  sensu,  fidei  ianuam  sibi  praecludat.  28.  Dominus  meus,  et  Deus  meus.  Sero  tandem  expergiscitur  Thomas,  et  quemadmodum  solent  qui  ex  alienatione  mentis  ad  se  ipsos  redeunt,  prae  admiratione  exclamat:  Dominus  meus,  et  Deus  meus.  Nam  abrupta  oratio  plus  habet  vehementiae.  Nec  dubium  est,  quin  pudore  compulsus  eruperit  in  hanc  vocem,  qua  suam  socordiam  damnaret.  Ad  haec  tam  subita  acclamatio  fidem  non  prorsus  in  eo  fuisse  exstinctam  demonstrat,  quamvis  suffocata  esset.  Non  enim  Christi  divinitatem  in  eius  latere  vel  manibus  attrectat,  sed  ex  signis  illis  multo  plus  colligit  quam  ostendant.  Unde  hoc,  nisi  quia  repente  ex  oblivione  et  veterno  ad  se  ipsum  redit?  Ergo  verum  esse  apparet  quod  iam  dixi,  fidem  quae  abolita  videbatur  latuisse  velut  obrutam  in  eius  corde.  Idem  et  multis  interdum  contingit:  nam  ad  tempus  quasi  abiecto  Dei  timore  lasciviunt,  ut  nulla  iam  appareat  in  illis  fides:  simul  ac  vero  aliqua  Dei  ferula  castigati  sunt,  subacta  carnis  ferocia  redeunt  ad  sanam  mentem.  Certe  morbus  per  se  ad  docendam  pietatem  non  sufficeret.  Unde  colligimus,  purgatis  impedimentis  emergere  bonum  semen  quod