|
47:441
441
CAPUT
XX.
442
Hunc
honorem,
quatenus
in
ipsum
competit,
apostolis
non
resignat,
sed
iubet
suo
nomine
remissionem
peccatorum
testari,
ut
per
eos
Deo
homines
reconciliet.
Denique
solus
ipse
proprie
loquendo
per
apostolos
suos
peccata
remittit.
Potest
tamen
quaeri,
quum
testes
solum
vel
praecones
huius
beneficii,
non
autores
eos
constituat,
cur
tam
magnifice
extollat
eorum
potestatem.
Respondeo,
hoc
stabiliendae
fidei
nostrae
fuisse
datum.
Nihil
nostra
magis
interest
quam
ut
secure
statuere
nobis
liceat,
non
venire
in
memoriam
peccata
nostra
coram
Deo.
Zacharias
in
suo
cantico
hanc
vocat
scientiam
salutis
(Luc.
1,
77):
ad
eam
probandam
quum
Deus
utatur
hominum
testimonio,
nunquam
acquiescent
conscientiae,
nisi
in
eorum
persona
Deum
ipsum
loquentem
agnoscant.
Ideo
dicit
Paulus
(2.
Cor.
5,
20):
Hortamur
vos
ut
reconciliemini
Deo,
tanquam
Christo
per
nos
obsecrante.
Videmus
nunc,
cur
tam
splendido
elogio
commendet
Christus
ac
ornet
ministerium,
quod
apostolis
iniungit,
nempe
ut
tuto
sibi
persuadeant
fideles,
ratum
esse
quod
audiunt
de
remissis
peccatis,
nec
minoris
faciant
reconciliationem
quae
voce
hominum
offertur
quam
si
Deus
ipse
manum
e
coelo
porrigeret.
Ac
uberrimum
huius
doctrinae
fructum
quotidie
percipit
ecclesia,
dum
pastores
suos
intelligit
divinitus
ordinatos
esse
aeternae
salutis
sponsores,
nec
peccatorum
remissionem,
quae
apud
illos
est
deposita,
procul
esse
quaerendam.
Nec
vero
propterea
vilescere
nobis
debet
incomparabilis
hic
thesaurus,
quia
in
vasis
fictilibus
exponitur:
sed
est
cur
agamus
gratias
Deo,
qui
tanto
honore
dignatus
est
homines,
ut
in
testanda
peccatorum
remissione
suam
ac
filii
sui
personam
sustineant.
Fanaticos
autem
homines
sciamus,
dum
hanc
legationem
spernunt,
Christi
sanguinem
pedibus
calcare.
Rursum
plus
quam
insulsi
sunt
papistae,
qui
locum
hunc
ad
magicas
suas
absolutiones
detorquent:
nisi
quis
peccata
sua
confessus
sit
in
aurem
sacerdotis,
nulla
secundum
eos
speranda
est
remissio.
Christus
enim
peccata
voluit
per
apostolos
remitti,
absolvere
autem
nequeunt
nisi
causa
cognita:
ergo
confiteri
necesse
est.
Sed
ridicula
est
eorum
hallucinatio,
dum
summum
causae
cardinem
praetereunt:
nempe
hoc
iuris
concessum
esse
apostolis
ad
asserendam
evangelii
autoritatem,
cuius
illis
commissa
erat
praedicatio.
Neque
enim
confessionarios
hic
instituit
Christus,
qui
occultis
susurris
examen
de
singulis
peccatis
habeant,
sed
vocales
evangelii
sui
praecones,
qui
gratiam
expiationis
per
Christum
partae
piorum
cordibus
obsignent.
Quare
tenendus
est
modus
remittendi
peccata,
ut
sciamus
quaenam
sit
ista,
quae
apostolis
data
est
potestas.
Quorum
retinueritis.
Hoc
secundum
membrum
addit
Christus
ad
terrendos
evangelii
sui
contemptores,
ut
sciant,
non
impune
cessuram
sibi
esse
|