[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:441  441  CAPUT  XX.  442  Hunc  honorem,  quatenus  in  ipsum  competit,  apostolis  non  resignat,  sed  iubet  suo  nomine  remissionem  peccatorum  testari,  ut  per  eos  Deo  homines  reconciliet.  Denique  solus  ipse  proprie  loquendo  per  apostolos  suos  peccata  remittit.  Potest  tamen  quaeri,  quum  testes  solum  vel  praecones  huius  beneficii,  non  autores  eos  constituat,  cur  tam  magnifice  extollat  eorum  potestatem.  Respondeo,  hoc  stabiliendae  fidei  nostrae  fuisse  datum.  Nihil  nostra  magis  interest  quam  ut  secure  statuere  nobis  liceat,  non  venire  in  memoriam  peccata  nostra  coram  Deo.  Zacharias  in  suo  cantico  hanc  vocat  scientiam  salutis  (Luc.  1,  77):  ad  eam  probandam  quum  Deus  utatur  hominum  testimonio,  nunquam  acquiescent  conscientiae,  nisi  in  eorum  persona  Deum  ipsum  loquentem  agnoscant.  Ideo  dicit  Paulus  (2.  Cor.  5,  20):  Hortamur  vos  ut  reconciliemini  Deo,  tanquam  Christo  per  nos  obsecrante.  Videmus  nunc,  cur  tam  splendido  elogio  commendet  Christus  ac  ornet  ministerium,  quod  apostolis  iniungit,  nempe  ut  tuto  sibi  persuadeant  fideles,  ratum  esse  quod  audiunt  de  remissis  peccatis,  nec  minoris  faciant  reconciliationem  quae  voce  hominum  offertur  quam  si  Deus  ipse  manum  e  coelo  porrigeret.  Ac  uberrimum  huius  doctrinae  fructum  quotidie  percipit  ecclesia,  dum  pastores  suos  intelligit  divinitus  ordinatos  esse  aeternae  salutis  sponsores,  nec  peccatorum  remissionem,  quae  apud  illos  est  deposita,  procul  esse  quaerendam.  Nec  vero  propterea  vilescere  nobis  debet  incomparabilis  hic  thesaurus,  quia  in  vasis  fictilibus  exponitur:  sed  est  cur  agamus  gratias  Deo,  qui  tanto  honore  dignatus  est  homines,  ut  in  testanda  peccatorum  remissione  suam  ac  filii  sui  personam  sustineant.  Fanaticos  autem  homines  sciamus,  dum  hanc  legationem  spernunt,  Christi  sanguinem  pedibus  calcare.  Rursum  plus  quam  insulsi  sunt  papistae,  qui  locum  hunc  ad  magicas  suas  absolutiones  detorquent:  nisi  quis  peccata  sua  confessus  sit  in  aurem  sacerdotis,  nulla  secundum  eos  speranda  est  remissio.  Christus  enim  peccata  voluit  per  apostolos  remitti,  absolvere  autem  nequeunt  nisi  causa  cognita:  ergo  confiteri  necesse  est.  Sed  ridicula  est  eorum  hallucinatio,  dum  summum  causae  cardinem  praetereunt:  nempe  hoc  iuris  concessum  esse  apostolis  ad  asserendam  evangelii  autoritatem,  cuius  illis  commissa  erat  praedicatio.  Neque  enim  confessionarios  hic  instituit  Christus,  qui  occultis  susurris  examen  de  singulis  peccatis  habeant,  sed  vocales  evangelii  sui  praecones,  qui  gratiam  expiationis  per  Christum  partae  piorum  cordibus  obsignent.  Quare  tenendus  est  modus  remittendi  peccata,  ut  sciamus  quaenam  sit  ista,  quae  apostolis  data  est  potestas.  Quorum  retinueritis.  Hoc  secundum  membrum  addit  Christus  ad  terrendos  evangelii  sui  contemptores,  ut  sciant,  non  impune  cessuram  sibi  esse   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci