44:44  non  poterant  Iudaei  adscribere  propriae  dignitati:  sed  pendebat  causa  tanti  amoris  a  gratuita  adoptione.  Postea  sequitur:  15.  Haec  urbs  exsultabunda,  quae  sedebat  confidenter,  quae  dicebat  in  corde  suo,  Ego,  et  non  praeter  me  amplius:  quomodo  facta  est  in  vastationem,  cubile  animalibus?  Quisquis  transierit  (vel  omnis  viator)  super  eam  sibilabit,  agitabit  manum  suam.  Videtur  hoc  per  occupationem  fuisse  additum,  ne  magnificus  splendor  urbis  Ninevae  terreret  Iudaeos,  ac  si  immunis  esset  ab  omni  discrimine.  Propheta  igitur  hic  admonet,  quamvis  sic  superbiat  Nineve  suis  opibus,  tamen  non  posse  Dei  manum  effugere  :  imo  ostendit  magnitudinem  illam  qua  sese  extulerat  Nineve  fore  ruinae  causam  :  quia  se  ipsam  praecipitabit  sua  superbia,  quemadmodum  murus  ad  ruinam  inclinat  si  inflatus  sit:  ita  etiam  homines  dum  intus  turgent  et  glorias  suas  efflant,  crepant  ipsi,  etiamsi  nullus  eos  impellat,  et  sponte  ruunt.  Tale  exitium  denuntiat  propheta  Ninevitis  et  Assyriis  :  Haec  est  urbs,  inquit,  exsultabunda,  quae  sedet  confidenter.  Iisdem  fere  verbis  exagitat  Iesaias  superbiam  Babylonis.  Sed  quod  Iesaias  dixit  de  Babylone,  merito  etiam  hic  noster  ad  Nineven  transfert.  Sed  non  dubium  est  quin  propheta  respiciat  Iudaeos,  ac  illis  veluti  in  theatro  constituat  Nineven,  ne  urbis  illius  potentia  perstringat  eorum  oculos:  sicuti  rapimur  admiratione,  ubi  aliquid  nobis  apparet  splendidum  et  excellens.  Hic  ergo  Sophonias  statuit  in  theatro  Nineven,  et  traducit  apud  Iudaeos:  Ecce,  inquit,  videtis  urbem  hanc  plenam  exsultatione  :  videtis  etiam  sedere  quasi  tutam.  Neque  enim  tangitur  aliquo  metu:  putat  se  exemptam  communi  hominum  sorte,  ac  si  fundata  esset  in  nubibus:  Haec  est,  inquit,  urbs  prae  omnibus  aliis  famosa,  sed  ne  terreat  vos  caducus  iste  et  evanidus  splendor:  quia  Deus  procul  dubio  ipsam  suo  tempore  evertet  ac  rediget  in  nihilum.  Interea  etiam  notandum  est  quod  nuper  attigi,  causam  describi  interitus  Ninevae,  quod  scilicet  sibi  promiserat  perpetuum  statum  in  mundo.  Sed  meminerimus  sub  una  urbe  proponi  nobis  exemplum,  quod  ad  cunctas  gentes  communiter  pertinet,  Deum  scilicet  non  posse  ferre  hominum  securitatem,  dum  sua  magnitudine  et  potentia  inflati  non  reputant  se  esse  homines,  neque  subiiciunt  se  ut  decebat  conditioni  humanae:  sed  obliviscuntur  se  ipsos,  ac  si  supra  coelos  possent  se  extollere.  Nam  verba  haec  expendere  convenit,  quod  Nineve  dixerit  in  corde  suo,  Ego,  et  praeter  me  non  amplius.  His  enim  verbis  intelligit  propheta  Nineven  ita  fuisse  excaecatam  suo  splendore,  ut  iam  sperneret  omnem  fortunae  mutationem.  Quod  Babylon  ita  loquuta  est,  nihil  mirum:  ad  se  enim  rapuerat  imperium  Ninevae.  Sed  videmus