|
47:439
439
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
440
communicat
cum
suis
discipulis,
sed
tanquam
suum
largitur,
nempe
quem
habet
cum
patre
communem.
Quare
divinitatis
gloriam
sibi
usurpant,
quicunque
spiritum
se
flatu
dare
profitentur.
Iam
vero
notandum
est,
quos
ad
munus
pastorale
vocat
Christus
necessariis
etiam
donis
ornare,
ut
pares
sint
exsequendo
muneri,
vel
saltem
non
inanes
nudique
accedant.
Quod
si
verum
est,
nullo
negotio
refellitur
stulta
papistarum
iactantia,
qui
dum
suam
hierarchiam
magnificis
praeconiis
extollunt,
ne
minimam
quidem
scintillam
spiritus
sancti
possunt
in
suis
episcopis
ostendere.
Volunt
ut
legitimos
credamus
esse
ecclesiae
pastores
adeoque
apostolos
et
vicarios
Christi,
quos
apparet
omni
spiritus
gratia
prorsus
esse
vacuos.
Atqui
hic
nobis
certa
regula
praescribitur
aestimandae
eorum
vocationis,
qui
ecclesiae
Dei
praesunt,
si
videmus
spiritu
sancto
donatos.
Praecipue
tamen
voluit
Christus
ordinis
apostolici
dignitatem
asserere.
Aequum
enim
erat
ut
singularis
esset
eorum
autoritas,
qui
primi
et
praecipui
ad
praedicandum
evangelium
electi
erant.
Verum
si
tunc
flatu
spiritum
Christus
contulit
apostolis,
videtur
supervacua
fuisse
spiritus
sancti
missio,
quae
postea
sequuta
est.
.Respondeo,
sic
datum
fuisse
apostolis
spiritum
hoc
loco,
ut
adspersi
duntaxat
fuerint
eius
gratia,
non
autem
plena
virtute
imbuti.
Nam
quum
apparuit
in
linguis
igneis
spiritus
super
eos,
prorsus
fuerunt
renovati.
Et
sane
non
ita
eos
nunc
constituit
evangelii
sui
praecones,
ut
statim
ad
opus
emittat,
sed
potius,
ut
alibi
habetur,
quiescere
eos
iussit
(Luc.
24,
49).
Et
si
rite
omnia
expendimus,
non
tam
in
praesentia
necessariis
eos
dotibus
instruit,
quam
in
futurum
tempus
spiritus
sui
organa
destinat.
Quare
hic
flatus
ad
magnificam
illam
spiritus
missionem,
quam
toties
pollicitus
fuerat,
magna
ex
parte
referri
ac
extendi
debet.
Porro
quum
arcana
inspiratione
posset
Christus
gratiam
conferre
apostolis,
visibilem
flatum
addere
voluit
ad
eos
melius
confirmandos.
Symbolum
autem
hoc
sumpsit
Christus
a
vulgari
scripturae
more,
cui
tritum
est
spiritum
conferre
vento:
cuius
similitudinis
ratio
breviter
exposita
fuit
supra
capite
tertio.
Sed
observent
lectores,
externo
et
visibili
symbolo
simul
verbum
coniungi.
Nam
et
hinc
sacramenta
vim
suam
mutuantur:
non
quod
in
voce,
quae
auribus
personat,
inclusa
sit
spiritus
efficacia,
sed
quia
a
testimonio
verbi
pendet
eorum
omnium
effectus,
quae
ex
sacramentis
percipiunt
fideles.
Flat
Christus
in
apostolos:
hi
non
flatum
modo,
sed
spiritum
quoque
recipiunt.
Cur,
nisi
quia
illis
Christus
promittit?
Similiter
in
baptismo
Christum
induimus,
abluimur
eius
sanguine,
crucifigitur
vetus
homo
noster,
ut
regnet
in
nobis
Dei
iustitia.
In
sacra
coena
spiritualiter
Christi
carne
et
sanguine
pascimur.
Unde
tanta
vis,
nisi
ex
Christi
.
promissione,
qui
spiritu
suo
efficit
ac
|