|
47:438
ita
sanciri
eorum
ministerium
oportuit.
Erant
enim
obscuri
et
gregarii
homines.
Deinde,
ut
in
illis
esset
summus
splendor
ac
dignitas,
scimus
tamen
quidquid
est
hominum
fide
esse
longe
inferius.
Quare
non
abs
re
Christus
cum
apostolis
suis
communicat
quam
a
patre
autoritatem
accepit,
ut
hoc
modo
declaret
non
humanitus,
sed
Dei
iussu
illis
iniungi
evangelii
praedicationem.
Caeterum
non
ita
substituit
in
locum
suum,
ut
summo
magisterio
cedat,
quod
penes
eum
unum
residere
voluit
pater.
Manet
igitur
ipse
aeternumque
manebit
unicus
ecclesiae
doctor,
sed
hoc
tantum
interest,
quod
loquutus
ore
suo,
quamdiu
in
terris
versatus
est,
nunc
per
apostolos
loquitur.
Talis
ergo
est
successio,
qua
nihil
Christo
decedat,
sed
illi
ius
suum
salvum
et
intactum
maneat
honorque
integer.
Est
enim
inviolabile
illud
decretum,
quo
iubemur
ipsum
audire,
non
alios
(Matth.
17,
5).
In
summa,
Christus
non
homines
hic
ornare
voluit,
sed
evangelii
doctrinam.
Notandum
praeterea
est
hic
non
tractari
nisi
de
evangelio
praedicando.
Neque
enim
mittit
Christus
apostolos
ad
expianda
mundi
peccata,
ad
iustitiam
comparandam,
sicuti
a
patre
missus
fuerat.
Quidquid
ergo
peculiare
habebat,
hoc
loco
non
attingit,
sed
ministros
tantum
instituit
ac
pastores
ad
regendam
ecclesiam:
et
ea
quidem
lege,
ut
solus
ipse
potestatem
in
solidum
retineat,
hi
vero
nihil
sibi
vindicent
praeter
ministerium.
22.
Insufflavit.
Quia
ad
tam
arduum
munus
nemo
penitus
mortalium
idoneus
est,
ideo
Christus
spiritus
sui
gratia
instituit
apostolos.
Et
sane
res
humana
facultate
longe
superior
est,
regere
ecclesiam
Dei,
perferre
legationem
aeternae
salutis,
erigere
regnum
Dei
in
terra
et
homines
ad
coelos
attollere.
Quare
nihil
mirum
est,
idoneum
neminem
inveniri
nisi
spiritu
sancto
afflatum.
Nemo
enim
potest
de
Christo
verbum
unum
facere,
nisi
spiritus
linguam
eius
gubernet
(1.
Cor.
12,
3):
tantum
abest
ut
sufficiat
quisquam
ad
omnes
tam
praeclari
officii
partes
fideliter
et
ex
animo
implendas.
Caeterum
haec
unius
Christi
gloria
est
formare
quos
ecclesiae
suae
doctores
praeficit.
Nam
ideo
in
eum
effusa
est
plenitudo
spiritus,
ut
singulis
ad
certam
mensuram
conferat.
Deinde
quum
unicus
maneat
ecclesiae
pastor,
necesse
est
ut
in
ministris,
quorum
opera
utitur,
spiritus
sui
virtutem
proferat,
quod
etiam
externo
symbolo
testatus
est,
quum
in
apostolos
sufflavit:
neque
enim
hoc
quadraret,
nisi
ab
eo
prodiret
spiritus.
Quo
magis
detestabile
est
papistarum
sacrilegium,
qui
honorem
filii
Dei
proprium
ad
se
rapiunt.
Nam
cornuti
eorum
episcopi
in
creandis
sacrificis
spiritum
ructando
se
efflare
iactant.
Sed
res
ipsa
clare
demonstrat,
quantum
a
divino
Christi
flatu
differat
putidus
eorum
anhelitus,
quia
nihil
aliud
quam
ex
equis
asinos
faciunt.
Adde
quod
non
modo
spiritum
Christus,
quem
accepit,
28*
|