[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:438  ita  sanciri  eorum  ministerium  oportuit.  Erant  enim  obscuri  et  gregarii  homines.  Deinde,  ut  in  illis  esset  summus  splendor  ac  dignitas,  scimus  tamen  quidquid  est  hominum  fide  esse  longe  inferius.  Quare  non  abs  re  Christus  cum  apostolis  suis  communicat  quam  a  patre  autoritatem  accepit,  ut  hoc  modo  declaret  non  humanitus,  sed  Dei  iussu  illis  iniungi  evangelii  praedicationem.  Caeterum  non  ita  substituit  in  locum  suum,  ut  summo  magisterio  cedat,  quod  penes  eum  unum  residere  voluit  pater.  Manet  igitur  ipse  aeternumque  manebit  unicus  ecclesiae  doctor,  sed  hoc  tantum  interest,  quod  loquutus  ore  suo,  quamdiu  in  terris  versatus  est,  nunc  per  apostolos  loquitur.  Talis  ergo  est  successio,  qua  nihil  Christo  decedat,  sed  illi  ius  suum  salvum  et  intactum  maneat  honorque  integer.  Est  enim  inviolabile  illud  decretum,  quo  iubemur  ipsum  audire,  non  alios  (Matth.  17,  5).  In  summa,  Christus  non  homines  hic  ornare  voluit,  sed  evangelii  doctrinam.  Notandum  praeterea  est  hic  non  tractari  nisi  de  evangelio  praedicando.  Neque  enim  mittit  Christus  apostolos  ad  expianda  mundi  peccata,  ad  iustitiam  comparandam,  sicuti  a  patre  missus  fuerat.  Quidquid  ergo  peculiare  habebat,  hoc  loco  non  attingit,  sed  ministros  tantum  instituit  ac  pastores  ad  regendam  ecclesiam:  et  ea  quidem  lege,  ut  solus  ipse  potestatem  in  solidum  retineat,  hi  vero  nihil  sibi  vindicent  praeter  ministerium.  22.  Insufflavit.  Quia  ad  tam  arduum  munus  nemo  penitus  mortalium  idoneus  est,  ideo  Christus  spiritus  sui  gratia  instituit  apostolos.  Et  sane  res  humana  facultate  longe  superior  est,  regere  ecclesiam  Dei,  perferre  legationem  aeternae  salutis,  erigere  regnum  Dei  in  terra  et  homines  ad  coelos  attollere.  Quare  nihil  mirum  est,  idoneum  neminem  inveniri  nisi  spiritu  sancto  afflatum.  Nemo  enim  potest  de  Christo  verbum  unum  facere,  nisi  spiritus  linguam  eius  gubernet  (1.  Cor.  12,  3):  tantum  abest  ut  sufficiat  quisquam  ad  omnes  tam  praeclari  officii  partes  fideliter  et  ex  animo  implendas.  Caeterum  haec  unius  Christi  gloria  est  formare  quos  ecclesiae  suae  doctores  praeficit.  Nam  ideo  in  eum  effusa  est  plenitudo  spiritus,  ut  singulis  ad  certam  mensuram  conferat.  Deinde  quum  unicus  maneat  ecclesiae  pastor,  necesse  est  ut  in  ministris,  quorum  opera  utitur,  spiritus  sui  virtutem  proferat,  quod  etiam  externo  symbolo  testatus  est,  quum  in  apostolos  sufflavit:  neque  enim  hoc  quadraret,  nisi  ab  eo  prodiret  spiritus.  Quo  magis  detestabile  est  papistarum  sacrilegium,  qui  honorem  filii  Dei  proprium  ad  se  rapiunt.  Nam  cornuti  eorum  episcopi  in  creandis  sacrificis  spiritum  ructando  se  efflare  iactant.  Sed  res  ipsa  clare  demonstrat,  quantum  a  divino  Christi  flatu  differat  putidus  eorum  anhelitus,  quia  nihil  aliud  quam  ex  equis  asinos  faciunt.  Adde  quod  non  modo  spiritum  Christus,  quem  accepit,  28*  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci