|
47:437
437
CAPUT
XX.
438
Hebraeos,
qui
pacis
nomine
fausta
omnia
et
prospera,
quae
expeti
solent
ad
beatam
vitam,
designant.
Tantundem
ergo
valet
loquutio
ac
si
dicas:
Bene
et
feliciter
sit
vobis.
Quod
ideo
moneo,
quia
nonnulli
frustra
de
pace
et
concordia
hic
philosophantur,
quum
nihil
aliud
Christo
propositum
fuerit
quam
discipulis
bene
precari.
20.
Ostendit
eis
manus.
Hanc
confirmationem
addi
oportuit,
ut
modis
omnibus
illis
compertum
esset,
Christum
resurrexisse.
Si
cui
indignum
et
alienum
esse
videtur
Christi
gloria,
quod
vulnera
adhuc
a
resurrectione
gestet,
primum
cogitet,
Christum
non
tam
sibi
quam
nobis
resurrexisse:
deinde,
quidquid
in
salutem
nostram
est
esse
illi
gloriosum.
Nam
quod
se
ipsum
ad
tempus
exinanivit,
in
eo
nihil
decessit
eius
maiestati.
Iam
quum
vulnera
ista,
de
quibus
nunc
agitur,
ad
illustrandam
resurrectionis
fidem
valeant,
minime
derogant
eius
gloriae.
Si
quis
autem
hinc
colligat,
Christum
adhuc
habere
confossum
latus
et
manus
perforatas,
ridiculus
erit,
quum
certum
sit
temporalem
fuisse
vulnerum
usum,
donec
certo
persuasi
essent
apostoli
ipsum
a
morte
resurrexisse.
Quum
dicit
Ioannes,
gavisos
esse
discipulos
domini
conspectu,
significat
quidquid
moeroris
mors
Christi
illis
attulerat
nova
vita
fuisse
discussum.
21.
Dixit
iterum:
Pax
vobis.
Secunda
haec
salutatio
non
alio
mihi
videtur
spectare,
nisi
ut
sibi
audientiam
faciat
Dominus,
qualem
merebatur
rerum
de
quibus
acturus
erat
magnitudo
et
gravitas.
Quemadmodum
misit
me.
His
verbis
suos
apostolos
quodammodo
inaugurat
Christus
in
officium,
cui
prius
eos
destinaverat.
Dimissi
quidem
ante
fuerant
per
Iudaeam,
sed
tantum
ut
praecones,
qui
iuberent
audiri
summum
doctorem,
non
autem
ut
apostoli,
qui
perpetuum
obirent
docendi
munus.
Nunc
autem
eos
dominus
legatos
sibi
ordinat,
qui
regnum
eius
in
mundo
constituant.
Maneat
igitur
hoc
fixum,
apostolos
nunc
primum
institui
ordinarios
evangelii
ministros.
Perinde
autem
valent
eius
verba
ac
si
diceret
se
doctoris
officio
hactenus
defunctum
esse,
completo
igitur
cursus
sui
stadio
se
nunc
easdem
illis
mandare
vices.
Nam
intelligit
hac
lege
se
creatum
fuisse
a
patre
ecclesiae
doctorem,
ut
praeiret
reliquis
ad
tempus,
deinde
subrogaret
in
suum
locum
qui
absentis
vices
supplerent.
Qua
etiam
ratione
Paulus
(Eph.
4,
l
l
)
dicit
eum
dedisse
alios
apostolos,
alios
evangelistas,
alios
pastores,
qui
ecclesiam
usque
ad
finem
mundi
gubernent.
Primum
itaque
testatur
Christus,
quamvis
ipse
temporale
habuerit
docendi
munus,
evangelii
tamen
praedicationem
non
exigui
esse
temporis,
sed
aeternam
fore.
Deinde
ne
minor
sit
doctrinae
autoritas
in
ore
apostolorum,
iubet
in
eandem
quam
a
patre
accepit
functionem
ipsos
succedere,
eandem
illis
imponit
personam
atque
idem
iuris
assignat:
atque
|