|
47:435
435
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
436
regnum,
ad
coelestem
gloriam,
ad
Deum
ipsum
perveniant.
Magna
igitur
emphasis
est
in
verbo
hoc
adscendo:
quia
manum
Christus
suis
porrigit,
ne
alibi
quam
in
coelo
felicitatem
quaerant.
Nam
ubi
thesaurus
noster,
ibi
et
cor
nostrum
esse
decet
(Matth.
6,
21).
Christus
autem
sursum
se
adscendere
praedicat:
ergo
adscendere
nos
oportet,
nisi
velimus
ab
eo
separari.
Caeterum,
ubi
addit
se
ad
Deum
adscendere,
quidquid
ex
eius
discessu
tristitiae
et
anxietatis
concipere
poterant
apostoli,
facile
discutit.
Significat
enim
se
divina
virtute
fore
semper
suis
praesentem.
Adscensu
quidem
notatur
locorum
distantia:
sed
quamvis
corpore
absit
Christus,
quia
tamen
apud
Deum
est,
virtus
eius
ubique
diffusa
spiritualem
eius
praesentiam
clare
demonstrat.
Quorsum
enim
adscendit
ad
Deum,
nisi
ut
sedens
ad
eius
dexteram
in
coelo
et
terra
regnaret?
Denique
hac
loquutione
divinam
regni
sui
potentiam
commendare
voluit,
ne
carnis
absentiam
moleste
ferrent
discipuli.
Iam
vero
illius
fraternae
coniunctionis,
cuius
nuper
facta
est
mentio,
fructus
et
effectus
exprimitur,
dum
Christus
Deum
et
patrem
nobis
communem
secum
facit.
Ego,
inquit,
ad
patrem
adscendo,
qui
etiam
vester
est.
Alibi
audimus
nos
omnium
Christi
bonorum
factos
esse
consortes.
Sed
hoc
fundamentum
est,
quod
fontem
ipsum
bonorum
nobiscum
communicat.
Hoc
certe
inaestimabile
bonum
est,
quod
statuere
tuto
et
secure
possunt
fideles,
suum
esse
Deum
qui
Deus
est
Christi,
suum
esse
patrem
qui
pater
est
Christi.
Nec
vero
timendum
est,
ne
temeritatis
arguatur
haec
fiducia,
ubi
in
Christo
fundata
est,
vel
superba
sit
iactantia,
quam
Christus
ipse
nobis
ore
suo
dictavit.
Porro
Christus
deum
suum
appellat,
quatenus
sumpta
servi
figura
se
ipsum
exinanivit.
Est
igitur
hoc
humanae
eius
naturae
proprium,
sed
in
totam
personam
confertur
unitatis
respectu,
quia
idem
est
homo
et
Deus.
Quod
ad
secundum
membrum
spectat,
diversa
est
etiam
inter
nos
et
illum
ratio:
ipse
enim
natura
Dei
filius,
nos
adoptione
duntaxat,
sed
gratiae,
quam
per
ipsum
consequimur,
ea
est
stabilitas,
ut
nullis
diaboli
machinis
concuti
queat,
quin
semper
vocemus
patrem
nostrum,
qui
nos
in
filio
suo
unigenito
adoptavit.
19.
Quum
ergo
vesper
esset
diei
illius,
qui
primus
erat
sabbatorum,
et
clausae
essent
ianuae,
ubi
congregati
erant
discipuli,
propter
metum
Iudaeorum,
venit
Iesus
et
stetit
in
medio
et
dicit
eis:
Pax
vobis.
20.
Et
quum
hoc
dixisset,
ostendit
eis
manus
et
latus
suum.
Gavisi
ergo
sunt
discipuli
viso
Domino.
21.
Dixit
itaque
illis
Iesus
rursum:
Pax
vobis:
quemadmodum
misit
me
pater,
etiam
ego
mitto
vos.
22.
Quum
hoc
dixisset
insufflavit
et
dixit
eis:
Accipite
spiritum
sanctum.
23.
Quorum
remiseritis
peccata,
remissa
erunt
illis:
et
quorum
retinueritis,
retenta
erunt.
|