|
47:433
433
CAPUT
XX.
434
etiam
penitus
caeca,
subito
perspicacem
reddit
Praeterea
exemplum
Mariae
exhortationis
vice
esse
debet,
ut
quotquot
Christus
ad
se
invitat
vicissim
illi
sine
mora
respondeant.
Vox
ipsa
Eabboni
chaldaica
est,
quanquam
illi
Ribboni
pronuntiant:
sed
usitatum
est
verba
mutari,
dum
in
alienam
linguam
vertuntur.
Perinde
autem
valet
ac
Dominus
meus
sive
magister.
Sed
invaluerat
Christi
tempore
ratio
loquendi,
ut
Rabbi
et
Rabboni
sumerent
pro
magistro.
17.
Ne
me
tangas.
Videtur
hoc
cum
Matthaei
(28,
9)
narratione
parum
esse
consentaneum.
Nam
ille
diserte
scribit,
mulieres
amplexas
esse
pedes
Christi.
Iam
quum
palpari
a
discipulis
voluerit,
quid
causae
fuit,
cur
Mariam
a
tactu
prohiberet?
Facilis
solutio
est,
si
modo
teneamus,
non
ante
repulsas
fuisse
mulieres
a
tactu
Christi,
quam
quum
in
eo
tangendo
iam
nimiae
fuissent.
Quatenus
enim
ad
eximendam
dubitationem
opus
erat,
se
procul
dubio
tangi
non
vetuit:
sed
quum
videret
in
pedum
complexu
nimis
defixas
esse,
zelum
illum
inconsideratum
moderatus
est
ac
correxit.
Haerebant
enim
in
corporali
praesentia,
nec
alium
eius
fruendi
modum
tenebant,
quam
si
una
in
terris
ageret.
Quare
statuendum
est,
non
ante
prohibitas
fuisse
a
tactu,
quam
vidisset
Christus
stulto
earum
et
intempestivo
desiderio
se
in
mundo
retineri.
Notanda
est
etiam
ratio
quam
subiicit,
quia
nondum
adscendi
ad
patrem.
Iubet
enim
his
verbis
mulieres
affectum
suum
suspendere,
donec
in
gloriam
coelestem
ipse
esset
receptus.
Denique
finem
resurrectionis
suae
ostendit,
non
qualem
sibi
illae
fingebant,
ut
redivivus
in
mundo
triumpharet,
sed
potius
ut
suo
in
coelum
adscensu
possessionem
adiret
regni
sibi
promissi
et
e
patris
dextera
spiritus
sui
virtute
ecclesiam
regeret.
Hic
ergo
est
verborum
sensus,
statum
resurrectionis
non
fore
plenum
et
numeris
omnibus
absolutum,
donec
coelitus
ad
patris
dexteram
sederet:
perperam
ergo
facere
mulieres,
quae
dimidia
tantum
resurrectionis
parte
contentae
illum
in
mundo
praesentem
habere
cuperent.
Duplex
autem
est
huius
doctrinae
utilitas.
Prior
est
ut
sursum
mentes
attollant
quicunque
errare
nolunt
in
quaerendo
Christo.
Secunda
autem,
ut
terrenis
carnis
affectibus
sese
expediant
quicunque
ad
eum
tendunt,
quemadmodum
Paulus
admonet
(Col.
3,
1.
8).
Vade
ad
fratres
meos.
Quidam
fratrum
nomen
ad
Christi
cognatos
restringunt,
sed
male
meo
iudicio:
cur
enim
ad
illos
potius,
quam
ad
discipulos
misisset?
Respondent
illi,
quia
alibi
testatur
Ioannes
illos
fuisse
incredulos
(supra
7,
5).
Sed
eos,
quorum
illic
fit
mentio,
Christum
tanto
honore
dignatum
esse
probabile
mihi
non
est.
Iam
vero
concedant
oportet,
Mariam
obedienter
fecisse
quod
a
Christo
iussa
erat.
Atqui
sequitur
continuo
post
Calvini
opera.
Vol.
XLVII.
|