|
31:43
43
PSALMUS
II.
44
enim
de
Christo
vaticinatus
fuerit
David,
hinc
certo
liquet,
quod
sciebat
regnum
suum
nonnisi
umbratile
esse.
Atque
ut
ad
Christum
referre
discamus
quaecunque
de
se
olim
cecinit
David,
tenendum
est
principium
istud
quod
passim
in
omnibus
prophetis
occurrit,
illum
cum
posteris
non
tam
sua
causa
creatum
fuisse
regem
quam
ut
redemptoris
imago
foret.
Tametsi
autem
hoc
saepius
repetendum
erit,
in
praesentia
tamen
breviter
monendi
sunt
lectores
(quia
temporale
illud
regnum
velut
arrha
quaedam
veteri
populo
fuit
aeterni
regni,
quod
d'omum
in
Christi
persona
vere
stabilitum
fuit)
quae
de
se
pronuntiat
David
non
violenter
vel
allegorice
ad
Christum
torqueri,
sed
vere
de
eo
praedicta
esse.
Nam
si
regni
naturam
expendimus,
absurdum
foret,
omisso
fine
vel
scopo,
subsistere
in
prima*umbra.
Hic
quidem
prophetico
spiritu
describi
Christi
regnum,
apostoli
nobis
idonei
sunt
testes,
qui
videntes
impios
contra
Christum
conspirare
hac
doctrina
se
ad
precandum
armant,
Actorum
4,
24.
Sed
ne
quibus
cavillis
obnoxia
sit
fides
nostra,
ex
omnibus
prophetis
palam
constat,
proprie
in
Christum
competere
quae
testatus
est
David
de
suo
regno.
Sit
igitur
hoc
fixum,
quicunque
Christi
imperio
se
non
subiiciunt,
eos
cum
Deo
bellare.
Nam
quum
Deo
placeat
nos
per
filii
sui
manum
regere,
frustra
profitentur
se
eius
imperium
non
abnuere
qui
parere
ipsi
Christo
recusant.
Vera
enim
est
sententia,
Quisquis
non
honorat
filium,
neque
patrem
honorat
qui
misit
illum,
Iohan.
5,
23.
Ac
nostra
magnopere
interest,
individuam
hanc
coniunctionem
tenere,
quod
sicuti
Dei
maiestas
in
filio
unigenito
refulsit,
nonnisi
in
eius
persona
timeri
et
coli
velit
pater.
Iam
ex
hoc
loco
duplex
consolatio
elici
potest,
nam
quoties
mundum
tumultuari
continget,
ut
Christi
regnum
turbet
vel
moretur,
si
nobis
occurrat
in
memoriam,
impleri
quod
iam
olim
praedictum
est,
nulla
novitas
nos
percellet.
Quin
etiam
quae
experti
sunt
apostoli
cum
praesentibus
exemplis
conferre
valde
proderit.
Per
se
quidem
tranquillum
esset
Christi
regnum,
unde
etiam
vera
pax
mundo
exoritur
:
sed
fit
hominum
vitio
et
malitia
ut
nunquam
sine
turbis
emergat.
Quare
nihil
mirum
est
vel
insolitum
si
tumultuetur
mundus,
simul
ac
erigitur
Christo
solium.
Sequitur
altera
consolatio,
quod
ubi
suas
vires
in
unum
contulerint
impii,
etiamsi
immensa
sua
multitudine
opibus
et
praesidiis
confisi,
non
modo
superbas
blasphemias
despument,
sed
coelum
ipsum
furiose
impetant:
illis
tamen
insultare
tuto
possumus,
hoc
uno
verbo
freti,
quod
Deum
in
coelis
lacessunt.
Quare
dum
videmus
hostium
copia
et
viribus
Christum
prope
obrui,
nobis
in
mentem
veniat
bellum
ipsos
Deo
inferre,
cui
non
praevalebunt,
ideoque
irritum
et
inane
fore
quidquid
moliri
non
cessant.
Discamus
praeterea
hanc
doctrinam
ad
totum
evangelii
cursum
extendere.
Nam
ad
|