30:43  43  HOMILIA  XLVIII.  44  derant  in  monte  Ephraim,,  audientes  quod  fugissent  Philistaei,  sociaverunt  se  cum  suis  in  praelio.  23.  Et  salvavit  Dominus  in  die  illa  Israel,  pugna  autem  pervenit  usque  ad  Bethaven.  24.  Et  viri  Israel  sociati  sunt  sibi  in  die  illa:  adiuravit  autem  Saul  populum,  dicens:  Maledictus  vir  qui  comederit  panem  usque  ad  vesperam,  donec  ulciscar  de  inimicis  meis,  et  non  manducavit  universus  populus  panem.  25.  Omneque  terrae  vulgus  venit  in  saltum,  in  quo  erat  mel  super  faciem  agri.  26.  Ingressus  itaque  populus  saltum,  et  apparuit  fluens  mel,  nullusque  applicuit  manum  ad  os  suum,  timebat  enim  populus  iuramentum.  27.  Porro  Ionathas  non  audierat  quum  adiuraret  pater  eius  populum:  extenditque  summitatem  virgae  quam  habebat  in  manu,  et  intinxit  in  favum  mellis,  et  convertit  manum  suam  ad  os  suum  et  illuminati  sunt  oculi  eius.  28.  Bespondensque  unus  de  populo  ait:  Iureiurando  constrinxit  pater  tuus  populum,  dicens:  Maledictus  vir  qui  comederit  panem  hodie  (defecerat  autem  populus).  29.  Dixitque  Ionathas,  turbavit  pater  meus  terram,  vidistis  ipsi  quia  illuminati  sunt  oculi  mei,  eo  quod  gustaverim  paululum  de  melle  isto.  30.  Quanto  magis  si  comedisset  populus  de  praeda  inimicorum  suorum  quam  reperit,  nonne  maior  plaga  facta  fuisset  in  Philisthiim?  31.  Percusserunt  ergo  in  die  illa  Philisthaeos  a  Machmis  usque  in  Aialon,  defatigatus  est  autem  populus  nimis.  32.  Et  versus  ad  praedam,  tulit  oves,  et  boves  et  vitulos,  et  mactaverunt  in  terra,  comeditque  populus  cum  sanguine.  33.  Nunciaverunt  autem  Sauli  dicentes,  quod  populus  peccasset  Domino  comedens  cum  sanguine,  qui  ait:  Praevaricati  estis,  volvite  ad  me  iam  nunc  saxum  grande.  34.  Et  dixit  Saul,  dispergimini  in  vulgus,  et  dicite  eis  ut  adducat  ad  me  unusquisque  bovem  suum  et  arietem,  et  occidite  super  istud,  et  vesdmini,  et  non  peccabitis  Domino  comedentes  cum  sanguine.  Adduxit  itaque  omnis  populus  unusquisque  bovem  in  manu  sua  ad  noctem,  et  occiderunt  ibi.  Hesterna  concione  audivimus  Saulem,  ubi  animadvertisset  recensito  exercitu  filium  Ionathanum  cum  armigero  ex  castris  egressum,  coepisse  ad  Deum,  vocato  sacerdote,  confugere:  sed  in  summo  discrimine,  quum  antea  per  otium  ipsi  licuisset,  et  satis  magnam  occasionem  haberet  ad  Deum  confugiendi:  sed  quamdiu  otium  habuit,  negligentiorem  in  quaerendo  Domino  fuisse  diximus.  Iam  vero  sero  de  Deo  invocando  cogitat  elapsa  occasione:  quamobrem  Deus  ultus  contemptum  illum  non  fecit  ipsum  voti  compotem,  neque  respondit  sacerdoti,  ut  Saulem  in  praelium  progredi  oportuerit  anxium  et  animi  dubium  et  eventus  ignarum.  Atqui  notum  est  in  quas  angustias  ii  coniiciantur  quos  rectum  consilium  deficit  in  rebus  angustis  et  periculosis.  Meritas  igitur  poenas  Saul  luit,  quod