|
47:429
429
CAPUT
XX.
430
habebant
momenti?
Sufficiat
ergo
nobis
illa
simplicitas,
quod
Christus
abiectis
mortis
insignibus
testari
voluit,
se
beatam
et
immortalem
vitam
induisse.
8.
Vidit
et
credidit.
Frigida
est
illa
expositio,
quam
nonnulli
afferunt,
Ioannem
credidisse
quod
ex
Maria
audierat,
sublatum
scilicet
fuisse
Christi
corpus.
Nusquam
enim
credendi
verbum,
praesertim
ubi
simpliciter
et
sine
adiectione
positum
est,
in
hoc
sensu
reperies.
Nec
obstat
quod
domum
suspensi
adhuc
et
perplexi
redeunt
Petrus
et
Ioannes:
nam
aliquot
supra
in
locis
hac
loquutione
usus
est
Ioannes,
quum
fidei
profectum
notare
vellet.
Iam
vero
narrat
Lucas,
miratum
esse
Petrum
visa
tali
sepulcri
specie.
Quo
significat
venisse
illi
maius
aliquid
et
altius
in
mentem
quam
quod
retulerat
Maria.
Saepius
audierant
ex
ore
Christi,
quod
tunc
cernebant
oculis,
sed
hoc
ex
eorum
animis
effluxerat.
Nunc
vero
novae
rei
conspectu
admoniti
divinitus
de
Christo
sentire
incipiunt,
quamvis
adhuc
longe
absint
a
pura
et
liquida
fidei
notitia.
Ergo
se
ipsum
accusat
Ioannes,
dum
hoc
sibi
fuisse
credendi
principium
fatetur,
ubi
signa
resurrectionis
Christi
conspexit.
Ad
haec,
suum
et
fratrum
vitium
amplificat,
quod
non
tantum
obliti
essent
verborum
Christi,
sed
scripturas
non
tenerent.
Fidei
enim
defectum
huic
ignorantiae
adscribit.
Unde
etiam
colligi
potest
utilis
admonitio,
socordiae
nostrae
imputandum
esse,
quum
nos
latent
quae
de
Christo
cognoscenda
erant,
quia
in
scripturis
non
profecimus
quantum
decebat,
quae
Christi
virtutem
ad
liquidum
patefaciunt.
Ne
longius
petamus
exemplum,
videtur
quidem
obscure
et
tantum
sub
involucris
illic
indicari
Christi
resurrectio:
verum
attentis
lectoribus
satis
clara
exstant
testimonia.
Probat
Paulus
in
Actis
(13,
34),
Christum
debuisse
resurgere,
quia
Deus
per
Iesaiam
(55,
3)
pronuntiat,
sub
eius
regno
misericordiam
Davidi
promissam
fore
stabilem.
Putaret
imperitus
quispiam
nihil
ad
rem
facere,
quod
Paulus
adducit.
Verum
quicunque
tenent
fidei
principia
et
rite
sunt
in
scriptura
exercitati,
facile
agnoscunt
quam
apta
sit
ratiocinatio.
Nam
ut
Christus
gratiam
Dei
in
perpetuum
nobis
stabiliat,
eum
perpetuo
vivere
necesse
est.
Plurimi
sunt
similes
loci,
quos
nunc
colligere
necesse
non
est.
Tribus
ergo
simus
contenti.
Psalmo
16,
10
habetur:
Non
permittes,
ut
sanctus
tuus
videat
corruptionem.
Vaticinium
hoc
Petrus
et
Paulus
de
Christo
exponunt:
et
merito,
quando
nullus
est
ex
filiis
Adam,
qui
non
sit
per
se
corruptioni
obnoxius.
Ergo
illic
asseritur
Christi
immortalitas.
Minime
etiam
dubium
est,
ad
Christum
spectare
sententiam
illam
:
Dixit
Dominus
Domino
meo,
sede
a
dexteris
meis,
donec
ponam
inimicos
tuos
scabellum
pedum
tuorum
(Ps.
110,
1).
Mors
autem
non
destruetur
nisi
ultimo
die.
Ergo
tribuitur
Christo
regnum
usque
|