47:428  trepidis  fieri  solet,  urbe  egressae  essent.  Prima  autem  dies  sabbatorum  fuit  respectu  proximi  sabbati,  quia  initium  erat  septimanae,  cuius  sabbatum  erat  clausula.  3.  Exivit  ergo  Simon  Petrus.  Mirum  est,  quum  tam  pusilla  ac  fere  nulla  tam  in  discipulis  quam  in  mulieribus  esset  fides,  tantum  fuisse  ardoris.  Et  certe  fieri  non  potest  quin  pietas  eos  impulerit  ad  quaerendum  Christum.  Manebat  igitur  semen  aliquod  fidei  in  eorum  cordibus,  sed  ad  tempus  suffocatum,  ut  nescirent  se  habere  quod  habebant.  Sic  Dei  spiritus  in  electis  saepe  arcano  modo  operatur.  In  summa  tenendum  est,  fuisse  aliquam  occultam  radicem,  ex  qua  fructum  emergere  cernimus.  Quamvis  autem  fuerit  confusus  et  multa  superstitione  implicitus  hic  pietatis  sensus  quem  habebant,  ego  tamen  fidei  nomen  illi  improprie  tribuo,  quia  nonnisi  ex  evangelii  doctrina  conceptus  erat,  nec  alio  tendebat  quam  ad  Christum.  Ex  hoc  tandem  semine  se  protulit  vera  et  sincera  fides,  quae  relicto  sepulcro  ad  coelestem  Christi  gloriam  conscenderet.  Scriptura  quum  de  fidei  rudimentis  loquitur,  Christum  dicit  nasci  in  nobis  et  nos  vicissim  in  ipso.  Atqui  discipuli  fere  infra  infantiam  locandi  sunt,  dum  Christi  resurrectionem  ignorant:  sed  Dominus  tamen  ipsos  quasi  foetus  in  utero  clausos  fovet.  Prius  fuerant  similes  pueris  et  aliquousque  progressi  erant,  sed  tanta  ex  Christi  morte  debilitas  supervenerat,  ut  iterum  gignendi  essent  ac  formandi,  quemadmodum  Paulus  de  Galatis  loquitur  (4,  19).  Quod  Petrus,  qui  minus  festinaverat,  prior  tamen  ingreditur  sepulcrum,  hinc  discamus  multis  in  recessu  plus  dari  quam  in  fronte  appareat.  Et  certe  multos  interdum,  qui  toti  principio  fervebant,  deficere  videmus,  ubi  ventum  est  ad  conflictum,  alios  autem,  qui  lenti  et  ignavi  putabantur,  imminenti  periculo  novos  animos  induere.  5.  Videt  posita  linteamina.  Erant  linteamina  velut  exuviae,  quae  fidem  resurrectionis  Christi  facerent.  Neque  enim  probabile  erat,  nudatum  fuisse  corpus  ut  alio  transferretur.  Hoc  neque  amicus,  neque  hostis  facturus  erat.  Quod  sudario  caput  obtectum  fuisse  dicit,  inde  refellitur  papistarum  vanitas,  qui  fingunt  totum  corpus  linteo  uno  fuisse  insutum,  quod  adorandum  miserae  plebeculae  ostentant.  Omitto  latinae  linguae  inscitiam,  qua  factum  est,  ut  totius  corporis  tegumento  imponerent  linteoli  nomen,  quo  sudor  e  facie  abstergitur.  Omitto  impudentiam,  quod  quinque  aut  sex  in  locis  diversis  idem  se  habere  sudarium  iactant.  Sed  hoc  tam  crassum  mendacium  minime  tolerabile  est,  quod  evangelicae  historiae  palam  repugnat.  Huc  accedit  fabulosum  miraculum,  quod  finxerunt  de  exarata  in  linteum  corporis  Christi  effigie.  Obsecro,  si  tale  miraculum  editum  fuisset,  an  silentio  supprimeret  evangelista,  qui  tam  sedulo  commemorat  quae  minus