|
47:427
427
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
428
Christum
a
Galilaea
sequutae
erant.
Verum
hic
nodus
facile
ita
solvitur,
quod
sicuti
Matthaeus
ponit
duarum
nomina,
quae
magis
notae
erant
ac
celebres
inter
discipulos,
ita
Ioannes
contentus
est
unius
tantum
Magdalenae
nomine:
interea
tamen
alias
non
excludit,
imo
ex
verborum
eius
contextu
colligere
promptum
est,
illam
non
fuisse
solam.
Nam
paulo
post
dicit,
Maria
plurali
numero:
Nescimus,
ubi
posuerunt
eum.
Ergo
quamvis
de
comitibus
sileat
Ioannes,
nihil
tamen
narrat
ab
aliis
diversum,
qui
plures
fuisse
commemorant.
De
temporis
varietate
non
difficilis
est
solutio.
Quum
dicit
Ioannes
venisse
ante
lucem,
intellige
superantibus
adhuc
noctis
tenebris
ingressas
fuisse
iter:
antequam
vero
ad
sepulcrum
ventum
foret,
lux
diei
exorta
fuit:
vespere
autem
post
solis
occasum
iam
finito
sabbato
emerant
aromata.
Atque
huc
referri
debet
aliorum
narratio.
Alia
videtur
esse
repugnantiae
species,
quod
Ioannes
dicit
sibi
et
Petro
duntaxat
loquutum
esse
Mariam
:
Lucas
autem
narrat,
ipsam
ad
undecim
apostolos
venisse,
et
eius
sermonem
habitum
pro
delirio.
Sed
facile
discutitur,
quia
Ioannes
collegas
suos
reliquos
consulto
praeteriit:
ipse
enim
et
Petrus
soli
ad
sepulcrum
venerunt.
Quod
Lucas
solius
Petri
meminit,
eiusdem
est
rationis
cum
eo,
quod
nuper
diximus
de
Maria
Magdalena
et
reliquis
mulieribus.
Porro
credibile
est,
alios
novem
discipulos
metu
retentos
esse,
ne
si
turmatim
prodiissent
nimis
fuissent
conspicui.
Nec
obstat
quod
videtur
innuere
Lucas,
spretum
ab
illis
fuisse
Mariae
sermonem,
quia
continuo
post
subiicit,
Petrum
cucurrisse.
Quare
simpliciter
intelligit,
primo
auditu
fuisse
quasi
attonitos,
sed
tandem
collecto
animo
Petrum
illam
sequutum
esse
visendi
causa.
Quod
autem
recitat
Lucas,
Christum
apparuisse
Mariae,
antequam
discipulis
nuntiasset
sepulcrum
esse
vacuum,
inversa
est
narrationis
series:
quod
planum
fit
ex
contextu.
Subiicit
enim
quod
Ioannes
testatur
accidisse,
priusquam
illa
Iesum
videret.
Nec
vero
quidquam
in
eo
est
absurdi,
quum
Hebraeis
tritum
sit
priore
loco
referre,
quod
ordine
temporis
est
posterius.
Prima
sabbatorum.
Non
referunt
evangelistae,
quando
vel
qualiter
resurrexerit
Christus,
quia
illis
satis
fuit
exponere,
quando
et
quibus
innotuerit
eius
resurrectio.
Dicit
ergo
Ioannes
Mariam
venisse
prima
die
sabbatorum.
Ad
verbum
quidem
est
una,
sed
Hebraeis
tritum
est,
unum
ponere
loco
primi,
quia
in
numeris
principium
incipit
ab
unitate.
Quum
autem
septimus
quisque
dies
quieti
esset
dicatus,
totam
hebdomadem
sabbatum
vocarunt,
hoc
honoris
dantes
diei
sanctitati,
ut
reliquum
tempus
denominationem
ab
eo
sumeret.
Venerunt
ergo
mulieres
postridie
sabbati
ad
sepulcrum,
quum
eodem
die,
sed
post
occasum
solis
emissent
aromata,
deinde
clanculum
sub
noctis
tenebris,
ut
in
rebus
|