|
47:425
425
CAPUT
XX.
426
40.
Sicut
mos
est
Iudaeis.
Postquam
extrema
ignominia
defunctus
erat
Christus
in
cruce,
honorificam
eius
sepulturam
esse
Deus
voluit,
ut
esset
gloriae
resurrectionis
praeludium.
Sumptum
non
mediocrem
faciunt
Nicodemus
et
Ioseph,
ut
supervacuus
videri
possit:
sed
consilium
Dei
spectandum
est,
qui
etiam
spiritu
eos
suo
impulit
ad
praestandum
hunc
filio
suo
honorem,
ut
crucis
horrorem
nobis
tolleret
sepulcri
odore.
Caeterum
quae
extraordinaria
sunt
in
exemplum
trahi
non
debent.
Deinde
nominatim
exprimit
evangelista
sepultum
fuisse,
quemadmodum
Iudaeis
mos
erat:
quibus
verbis
significat,
hanc
fuisse
unam
ex
legis
caeremoniis.
Nam
veterem
populum,
cui
non
ita
clare
testata
erat
resurrectio,
et
qui
specimen
eius
ac
pignus
in
Christo
non
habebat,
talibus
adminiculis
fulciri
oportuit,
ut
constanti
fide
mediatoris
adventum
exspectaret.
Quare
notandum
est
discrimen
inter
nos,
quibus
illuxit
evangelii
claritas,
et
inter
patres,
quibus
figurae
Christi
absentiam
supplebant.
Haec
ratio
est,
cur
tunc
fuerit
tolerabilis
maior
rituum
pompa,
quae
hodie
vitio
non
careret.
Nam
qui
hodie
tam
sumptuose
mortuos
sepeliunt,
non
tam
mortuos
homines,
quam
Christum
ipsum
regem
vitae
e
coelo
detractum
sepulcro
quantum
in
se
est
recondunt,
quia
eius
resurrectio
veteres
illas
caeremonias
abrogavit.
Fuit
etiam
magna
inter
gentes
sepeliendi
cura
et
religio,
quae
originem
procul
dubio
a
patribus
habuit
sicut
sacrificia.
Sed
quum
nulla
apud
eos
vigeret
spes
resurrectionis,
non
fuerunt
patrum
imitatores,
sed
simiae.
Promissio
enim
et
verbum
Dei
tanquam
anima
est,
quae
caeremonias
vivificat.
Sublato
verbo
quidquid
rituum
usurpant
homines,
etiamsi
externa
specie
piorum
observationi
conveniat,
nihil
aliud
est
quam
putida
vel
fatua
superstitio.
Nobis
vero,
ut
dictum
est,
hodie
colenda
est
hac
in
parte
sobrietas
ac
parsimonia,
quia
immodici
sumptus
odorem
resurrectionis
Christi
exstinguunt.
41.
Erat
autem
in
loco.
Hoc
tertium
est
caput,
quod
observandum
esse
dixi
in
historia
sepulturae.
Locum
exprimit
evangelista
pluribus
de
causis.
Primum,
non
temere
nec
sine
certa
Dei
providentia
accidit,
quod
in
sepulcro
novo
conditum
fuit
Christi
corpus.
Tametsi
enim
communem
obiit
mortem
cum
aliis
omnibus,
quia
tamen
primogenitus
ex
mortuis
futurus
erat
et
primitiae
resurgentium,
novum
illi
sepulcrum
datum
est.
Aliud
quidem
fuit
Nicodemi
et
Iosephi
consilium
:
nam
quia
pauxillum
temporis
restabat
usque
ad
occasum
solis,
quod
erat
initium
sabbati,
quaesita
fuit
ab
illis
loci
commoditas.
Deus
interea
praeter
eorum
mentem
filio
suo
sepulcrum
adhuc
intactum
delegit.
Ergo
sanctis
hominibus
tantum
placet
loci
propinquitas,
ne
sabbatum
violent:
Deus
autem
quod
minime
quaerebant
illis
offert,
ut
filii
sui
sepulturam
symbolo
aliquo
|