|
47:424
animi
fortitudo,
ut
in
extrema
desperatione
intrepide
in
lucem
prodeant?
Omitto
manifestum
discrimen,
quod
subire
necesse
fuit:
sed
hoc
magnum
est,
quod
aeternum
cum
gente
sua
bellum
suscipere
non
dubitarunt.
Certum
ergo
est
coelesti
impulsu
factum
esse,
ut,
qui
vivo
debitum
honorem
propter
metum
non
detulerant,
quasi
mutati
in
novos
homines
accurrant
ad
cadaver
mortui.
Afferunt
ipsi
sua
aromata
ad
condiendum
Christi
corpus,
sed
hoc
nunquam
fecissent,
nisi
odore
mortis
eius
perfusi
et
imbuti.
Unde
apparet
quam
vere
dictum
esset
ab
ipso
Christo:
Nisi
granum
frumenti
mortuum
fuerit,
ipsum
solum
manet:
postquam
autem
mortuum
est,
abunde
fructificat
(supra
12,
24).
Nam
mortem
prae
vita
ipsa
fuisse
vivificam,
illustre
hic
habemus
documentum.
Et
tantum
valuit
odoris
suavitas,
quem
spiravit
mors
Christi
in
istorum
duorum
hominum
animos,
ut
omnes
carnis
affectus
facile
exstinxerit.
Quum
in
illis
regnaret
opum
amor
et
ambitio,
insipida
erat
Christi
gratia:
nunc
vero
totus
mundus
illis
sapere
desinit.
Caeterum
sciamus
eorum
exemplo
nobis
praescribi
quidnam
Christo
debeamus.
Illi
duo,
ut
fidei
suae
specimen
ederent,
Christum
e
cruce
sublatum
non
sine
ingenti
periculo,
constanter
tamen
in
sepulcrum
tulerunt.
Turpis
ergo
et
pudenda
ignavia
est,
si
regnantem
in
coelesti
gloria
fidei
confessione
fraudamus.
Quo
etiam
minus
excusabilis
est
eorum
improbitas,
qui
quum
hodie
perfida
simulatione
Christum
abnegent,
Nicodemi
tamen
exemplum
praetexunt.
Ac
una
quidem
in
re
similes
esse
fateor,
quod
Christum
quantum
in
se
est
sepultum
curant:
sed
nunc
non
est
sepeliendi
tempus,
ex
quo
adscendit
ad
patris
dexteram,
ut
supra
homines
et
angelos
conspicuus
emineat,
et
omnis
lingua
summum
eius
imperium
praedicet
(Phil.
2,
9.
10).
Occultus
propter
metum
Iudaeorum.
Quia
metus
hic
sanctae
constantiae
opponitur,
quam
operatus
est
spiritus
Domini
in
corde
Ioseph,
probabile
est
non
caruisse
vitio.
Non
quod
omnis
metus,
quo
sibi
fideles
a
tyrannis
et
evangelii
hostibus
cavent,
vitiosus
sit,
sed
quia
sese
prodit
fidei
imbecillitas,
quoties
metu
supprimitur
fidei
confessio.
Semper
videndum
quid
mandet
Dominus,
et
quousque
nos
progredi
iubeat.
Qui
cessat
in
medio
cursu,
Deo
se
non
fidere
ostendit
et
nihil
excusationis
habet,
qui
pluris
vitam
suam
facit
quam
Dei
mandatum.
Quod
evangelista
titulo
et
honore
discipuli
Ioseph
dignatur,
quo
tempore
nimis
timidus
erat,
nec
testari
audebat
fidem
suam
coram
mundo,
hinc
agnoscimus,
quam
clementer
agat
Dominus
cum
suis
et
quam
paterne
eorum
vitiis
ignoscat.
Neque
tamen
est
cur
sibi
blandiantur
falsi
Nicodemitae,
qui
non
tantum
occultam
intus
fidem
retinent,
sed
dum
consensum
simulant
cum
impiis
superstitionibus
quantum
in
se
est
Christi
se
negant
esse
discipulos.
|