|
47:423
423
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
424
pati
poterat,
passa
fuerat
a
Iudaeis:
non
quod
iniuriis
hominum
obnoxius
sit
Deus,
vel
ad
eum
usque
perveniant,
quae
illi
ex
terra
probra
ingeruntur,
sed
quia
hac
loquutione
exprimere
voluit,
quanti
sacrilegii
rea
sit
hominum
impietas,
dum
se
contumaciter
in
coelum
attollit.
Merito
autem
Ioannes
Iudaeis
adscribit,
quod
militis
romani
manu
peractum
est:
quemadmodum
alibi
dicuntur,
filium
Dei
crucifixisse
(Act.
2,
36),
quamvis
digito
non
attigerint
eius
corpus.
Nunc
quaeritur,
promittatne
Deus
poenitentiam
Iudaeis
in
salutem,
an
se
venturum
ultorem
minetur.
Ego
dum
locum
diligentius
expendo
utrumque
complecti
arbitror
:
quod
scilicet
reliquias
tandem
ex
perdita
et
desperata
gente
in
salutem
colliget
Deus,
et
contemptoribus
horribili
sua
vindicta
ostendet,
quocum
negotium
habuerint.
Scimus
enim,
prophetis
non
minus
audacter
solitos
fuisse
illudere
quam
si
absque
ullo
Dei
mandato
fabulati
essent.
Hoc
illis
impune
cessurum
negat
Deus,
quia
tandem
causam
suam
asseret.
38.
Post
haec
autem
rogavit
Pilatum
Ioseph
Arimathiensis,
(qui
discipulus
erat
Iesu,
occultus
tamen
propter
metum
Iudaeorum)
ut
tolleret
corpus
Iesu:
et
permisit
Pilatus.
Venit
ergo
et
sustulit
corpus
Iesu.
39.
Venit
autem
et
Nicodemus
(qui
venerat
ad
Iesum
nocte
primum)
ferens
mixturam
myrrhae
et
aloes,
circiter
libras
centum.
40.
Sumpserunt
ergo
corpus
Iesu
et
ligarunt
illud
linteis
cum
aromatibus,
ut
mos
est
Iudaeis
sepelire.
41.
Urat
autem
in
loco,
ubi
crucifixus
fuit,
hortus:
et
in
horto
monumentum
novum
in
quo
nondum
quisquam
positus
fuerat.
42.
Illic
ergo
propter
parasceuen
Iudaeorum,
quia
monumentum
prope
erat,
posuerunt
Iesum.
38.
Bogavit
Pilatum
Ioseph.
Iam
recitat
Ioannes
a
quibus,
et
quo
in
loco,
et
quam
honorifice
sepultus
fuerit
Christus.
Duos
nominat
Ioannes,
qui
Christum
sepulturae
mandarunt,
Ioseph
et
Nicodemum
:
quorum
prior
a
Pilato
sibi
mortui
corpus
dari
petiit,
quod
alioqui
expositum
fuisset
militum
libidini.
Illum
Matthaeus
divitem
fuisse,
Lucas
vero
decurionem,
hoc
est,
senatorii
ordinis
testatur.
Nicodemum
vero
capite
tertio
vidimus
dignitate
inter
suos
fuisse
praeditum
:
fuisse
vero
etiam
divitem
colligere
promptum
est
ex
tanto
sumptu,
quem
fecit
in
afferenda
mixtura.
Ergo
illis
hactenus
obstiterant
divitiae,
ne
Christo
nomen
darent,
et
in
posterum
non
minus
obstare
poterant,
ne
professionem
susciperent
tantopere
odiosam
et
infamem.
Et
nominatim
evangelista
commemorat
Ioseph
antehac
metu
fuisse
retentum,
ne
auderet
se
Christi
discipulum
profiteri.
De
Nicodemo
autem
repetit
quod
antea
habuimus,
clam
et
noctu
ad
Iesum
venisse.
Unde
igitur
repente
heroica
illis
|