|
32:422
gregariis.
Quid
enim
promitterent
pauperculi,
et
alienae
opis
indigi?
Magnates
vero
et
opulenti
fallaciter
nos
suo
splendore
illectant,
quasi
nihil
melius
sit
quam
latere
sub
eorum
umbra.
Quia
vero
ad
eorum
fortunam
obstupescunt
simplices,
adiungit,
potentissimum
quemque
ex
mundi
principibus
esse
tamen
filium
hominis.
Quo
satis
stultitia
nostra
coarguitur,
dum
eos
colimus
quasi
semideos:
sicuti
etiam
loquitur
Iesaias,
31,
3:
Aegyptius
homo
est,
et
non
Deus:
caro,
et
non
spiritus.
Utcunque
ergo
viribus,
pecunia,
hominum
manu,
aliisque
subsidiis
instructi
sint
principes:
admonet
tamen
David,
perperam
in
homine
mortali
et
caduco
locari
nostram
fiduciam,
et
stulte
salutem
quaeri
ubi
non
reperietur.
Quod
ipsum
melius
explicat
proximo
versu,
ubi
memorat
quam
brevis
et
fluxa
sit
hominum
vita.
Etsi
enim
laxat
Deus
fraenum
principibus,
ut
quidvis
machinando
coelum
quoque
invadant:
migratio
tamen
animae,
quasi
flatus
aliquis
transiret,
consilia
omnia
et
conatus
repente
evertit.
Quia
animae
domicilium
est
corpus,
non
male
de
ea
intelligi
poterit
quod
hic
dicitur:
morte
enim
illam
ad
se
Deus
revocat.
Simplicius
tamen
exponere
licebit
de
flatu
vitali:
et
contextui
melius
quadrabit,
simulac
spirare
desierit
homo,
cadaver
fore
putredini
obnoxium.
Unde
sequitur,
pendere
ab
evanido
flatu
quicunque
in
hominibus
confidunt.
Et
quum
dicit
cogitationes
omnes
in
illo
die
transire
j
vel
praeterfluere,
facete
hoc
verbo
perstringit
vesaniam
principum,
quibus
nullus
finis
vel
modus
est
sperandi
et
appetendi,
ut
coelum
ipsum
non
secus
ac
montibus
coacervatis
transscendant,
sicuti
phreneticus
ille
Alexander
Macedo,
quum
audiret
plures
esse
mundos,
deflevit
se
nondum
uno
potitum
esse,
paulo
post
autem
sarcophago
contentus
fuit.
Et
experientia
ipsa
demonstrat
ingentes
esse
labyrinthos
principum
consilia.
Ergo
ne
spes
nostrae
perperam
illis
implicentur,
pronuntiat
David,
in
principibus
quoque
celerem
et
momentaneum
fore
vitae
transitum,
cum
qua
simul
omnia
eorum
consilia
evanescent.
5.
(Beatus.)
Quia
non
satis
fuisset
vitium
reprehendere,
remedium
subiicit
unde
pendet
vera
correctio:
nempe
tunc
demum
firmam
et
bene
fundatam
esse
spem
hominis,
ubi
soli
Deo
innititur.
Huc
usque
enim
perveniunt
interdum
profani
homines,
ut
desipere
agnoscant
quisquis
spem
in
carne
locat.
Ideoque
saepe
sibi
succensent,
quod
tam
inconsiderato
salutem
exspectaverint
ab
hominibus:
sed
interea
omisso
*
remedio,
se
ab
errore
non
explicant.
Propheta
igitur,
damnata
vanitate,
quam
omnibus
ingenitam
esse
diximus,
prudenter
attexit,
beatos
esse
qui
Deo
confidunt.
Eundem
ordinem
tenet
Ieremias
capito
17,
5.
7:
Maledictus
qui
confidit
in
homine,
et
ponit
carnem
brachium
suum,
ete.
Deinde,
Beatus
vir
cuius
fiducia
est
Iehova.
27*
|