32:421  421  PSALMUS  CXLVI.  422  PSALMUS  CXIYL  ARG.  Postquam  se  et  alios  suo  exemplo  hortatus  est  David  ad  canendas  Dei  laudes,  morbum  fere  omnibus  ingenitum  corrigit,  ne  spes  suas  huc  illuc  spargendo  se  decipiant.  Simul  ostendit  remedium,  ut  tota  eorum  spes  in  Deo  sit  defixa.  Quo  autem  alacrius  ad  eum  se  conferant,  quaedam  potentiae  et  gratiae  eius  testimonia  breviter  attingit.  Halleluiah.  1.  Lauda  anima  mea  Iehovam.  2.  Laudabo  Iehovam  in  vita  mea}  psallam  Deo  meo  quamdiu  fuero.  3.  Ne  confidatis  in  principibus,  in  filio  hominis  in  quo  non  est  salus:  4.  Exibit  spiritus  eius,  revertetur  in  terram  suam,  in  illa  die  peribunt  cogitationes  eius.  5.  Beatus  cui  in  auxilium  est  Deus  Iacob,  cuius  spes  est  ad  Iehovam  Deum  suum.  1.  (Halleluiah.)  Quinque  ultimi  Psalmi  eadem,  a  qua  incipiunt,  voce  clauduntur.  Postquam  autem  generaliter  iussit  omnes  laudare  Deum,  sermonem  ad  se,  vel  quod  idem  est,  ad  animam  suam  convertit:  nisi  quod  sub  nomine  animae  sensus  suos  magis  emphatice  compellat.  Secundo  versu,  quasi  ad  praestandum  officium  accinctus,  omnes  animat  suo  exemplo.  Unde  colligimus  non  levem  et  volaticum  fuisse  motum  (qualiter  multi  pigritiem  suam  hac  in  parte  accusant,  sed  mox  in  eam  recidunt)  sed  firmum  et  constantem  affectum,  quem  et  sedulitas  sequuta  est,  et  effectus  non  fictum  esse  probavit.  Videtur  autem  David,  quum  sentiret  impediri  vel  tardari  Satanae  astutia  pios  conatus,  prius  stimulo  adhibito  fervorem  suum  incitasse,  quam  aliis  se  ducem  fore  ac  magistrum  profitetur.  Nam  quum  vere  et  serio  animatus  esset,  id  tamen  prae  se  ferre  noluit,  nisi  collecto  maiori  ardore.  Quod  si  Davidi  necesse  fuit  se  ad  laudandum  Deum  pungere,  ubi  coelestis  vita  cum  nostri  abnegatione  meditanda  est,  quam  acriter  ad  rem  tam  arduam  stimulandi  sumus?  Interea  sciamus,  ad  hoc  pietatis  exercitium,  cuius  nunc  fit  mentio,  nunquam  nos  fore  satis  impigros,  nisi  strenui  simus  exactores.  Iam  quia  in  hunc  finem  alit  et  sustinet  suos  Deus  in  mundo,  ut  toto  vitae  cursu  se  in  ipso  laudando  exerceant,  merito  David  usque  ad  finem  vitae  hoc  sibi  agendum  proponit.  2.  (Ne  confidatis.)  Tempestive  inseritur  haec  sententia:  quia  haec  caecutiendi  causa  est  hominibus,  quod  mentes  suas  subinde  involvunt  multis  figmentis,  quo  minus  soluti  et  expediti  prodeant  ad  laudandum  Deum.  Ergo  ut  laudem  suam  Deus  in  solidum  obtineat,  corrigit  atque  abolet  David  spes  omnes  perversas  ad  quas  sumus  alioqui  nimium  propensi.  Etsi  autem  consilium  eius  est,  nos  generaliter  ab  omnibus  abstrahere,  principes  nominat  a  quibus  magis  metuendum  est  quam  ab  hominibus