|
47:419
419
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
420
sit
nobis
suo
arbitrio
vivere,
etiamsi
inter
maximos
dolores
languendum
sit.
Ut
impleretur
scriptura.
Ex
aliis
evangelistis
colligere
promptum
est,
notari
locum
ex
Psalmo
69,
22:
Dederunt
in
escam
meam
fel,
et
in
siti
mea
potarunt
me
aceto.
Haec
quidem
loquutio
metaphorica
est,
qua
significat
David,
non
modo
sibi
negatam
fuisse
opem
qua
egebat,
sed
mala
crudeliter
fuisse
duplicata,
Sed
nihil
absurdi
est,
si
in
Christo
clarius
exhibitum
fuerit,
quod
tenuiter
adumbratum
fuerat
in
Davide.
Nam
hinc
melius
perspicimus,
quantum
differat
a
figuris
veritas,
quum
palam
et
quasi
in
solidum
apparent
in
Christo,
quae
tantum
figurate
passus
est
David.
Ergo
ut
ostenderet
Christus,
se
eum
esse
cuius
David
sustinuerat
personam,
voluit
aceto
potari:
idque
in
fidei
nostrae
confirmationem.
Qui
sensum
allegoricum
fabricant
in
verbo
sitiendi,
argutiae
magis
quam
verae
aedificationi
student,
et
palam
refellit
eos
evangelista,
qui
petitum
a
Christo
acetum
fuisse
dicit,
quum
ad
mortem
properaret.
Quum
dicit
spongiam
hyssopo
fuisse
circumdatam,
intellige
in
arbusti
baculo
fuisse
defixam,
ut
posset
ad
os
Christi
admoveri.
30.
Consummatum
est
Idem
verbum
repetit
quo
nuper
usus
fuerat.
Caeterum
haec
Christi
vox
memoratu
imprimis
digna
est,
quia
docet
in
eius
morte
totum
salutis
nostrae
complementum
et
singulas
partes
contineri.
Iam
ante
monuimus,
non
disiungi
a
morte
resurrectionem:
tantum
Christi
consilium
est,
fidem
nostram
retinere
in
se
uno,
ne
huc
vel
illuc
deflectat.
Sensus
ergo
est:
Quidquid
ad
salutem
hominum
facit,
in
Christo
constare,
nec
alibi
quaerendum:
vel,
quod
idem
est:
Salutis
perfectionem
in
eo
esse
inclusam.
Subest
autem
tacita
antithesis,
quia
mortem
suam
veteribus
sacrificiis
et
figuris
omnibus
opponit
Christus,
ac
si
diceret,
Quidquid
sub
lege
in
usu
fuit
nihil
ad
expianda
peccata,
ad
iram
Dei
placandam,
ad
comparandam
iustitiam
per
se
valebat:
nunc
demum
vera
mundo
ostensa
et
exhibita
est
salus.
Huic
doctrinae
annexa
est
omnium
legis
rituum
abrogatio.
Umbras
enim
iam
sectari,
ex
quo
habemus
in
Christo
corpus,
praeposterum
esset.
Quod
si
in
hac
Christi
voce
acquiescimus,
una
eius
morte
ad
salutem
contentos
esse
nos
decet,
nec
ulla
aliunde
subsidia
accersere
fas
est.
Atqui
huc
spectat
tota
papatus
religio,
ut
homines
sibi
innumeros
quaerendae
salutis
modos
excogitent:
unde
colligimus
abominandis
sacrilegiis
scatere.
Praecipue
hac
Christi
voce
damnatur
missae
abominatio:
cessare
omnia
legis
sacrificia
oportuit,
quia
unico
mortis
Christi
sacrificio
perfecta
fuit
hominum
salus.
Quo
igitur
iure
vel
praetextu
sibi
licuisse
papistae
dicent,
sacrificium
novum
erigere,
quod
Deum
hominibus
reconciliet?
Excipiunt
non
esse
novum,
sed
illud
idem
quod
|