[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


32:419  419  PSALMIS  CXLV.  420  altero  membro  vera  precandi  ratio  praescribitur,  nempe  in  veritate.  Quum  frigide  ad  Deum  confugiant  homines,  imo  vel  superbia  turgentes,  vel  indignatione,  cum  eo  inter  precandum  expostulent,  queruntur  tamen  se  non  exaudiri,  quasi  vero  inter  precari  et  rixari,  vel  inter  fidei  testimonium  et  hypocrisim,  nullum  sit  discrimen.  Maior  pars  sua  infidelitate  implicita,  vix  Deum  in  coelo  esse  cogitat  :  alii  eum  inde  libenter  excuterent:  alii  vellent  sibi  esse  obnoxium:  alii  defunctorie  eius  placandi  modum  aliquem  quaerunt,  ita  vulgaris  mos  precandi  nihil  aliud  est  quam  frivola  et  inanis  caeremonia.  Et  quum  ad  Deum  in  sua  necessitate  cursitet  totus  fere  mundus,  vix  decimus  quisque  affert  fidei  aut  poenitentiae  guttam,  atqui  praestaret  sepultum  relinquere  Dei  nomen,  quam  talibus  ludibriis  subiicere.  Ideo  non  frustra  in  precibus  exigitur  veritas,  ut  prodeat  ex  sincero  corde.  Porro  mendacii,  quod  huic  sinceritati  contrarium  est,  variae  sunt  species  ac  prope  innumerae:  infidelitas,  dubitatio,  impatientia,  murmur,  ficta  humilitas,  vitiosae  cupiditates:  totidem  sunt  mendacia.  Iam  quia  haec  non  levis  momenti  doctrina  est,  rursus  eam  exegetice  proximo  versu  confirmat  David.  Atque  haec  repetitio  diligenter  notanda  est:  quia  adeo  proclive  nobis  ad  incredulitatem  ingenium  est,  ut  paucissimi  statuant  se,  vocante  Deo,  non  frustra  preces  concipere.  Hinc  fit  ut  perversa  agitatio  huc  et  illuc  vagas  mentes  impellat:  sicuti  in  papatu  sibi  excogitarunt  innumeros  patronos,  quia  pro  nihilo  fere  ducebant  Dei  promissiones,  quibus  nos  ad  se  invitat,  indubia  fide  amplecti.  Ergo  ut  latius  pateant  fores,  hic  spiritus  sanctus  per  os  Davidis  inculcat  Deum  morem  gerere  piorum  omnium  desideriis.  Quae  loquutio  dici  non  potest  quam  efficaciter  in  animos  nostros  penetrare  debeat.  Quid  enim  est  homo,  ut  eius  voluntati  se  morigerum  praebeat  Deus:  cuius  altitudinem  suspicere,  et  cuius  imperio  suppliciter  parere  nostrum  est?  atqui  ad  hanc  legem  ultro  se  demittit  ut  nostris  desideriis  obtemperet.  Quanquam  fraeno  temperanda  est  haec  libertas,  neque  enim  licentia  quidvis  appetendi  permittitur,  ut  proterve  quidquid  libido  tulerit  pii  ab  eo  flagitent:  sed  antequam  eorum  vota  se  exauditurum  affirmet  Deus,  eorum  affectibus  legem  obedientiae  et  modestiae  edicit,  quemadmodum  docet  Ioannes  :  Scimus  quod  nihil  nobis  negabit,  si  quidem  petierimus  secundum  eius  voluntatem,  1.  Ioan.  5,  14.  Atque  hac  de  causa  formam  precandi  dictavit  nobis  Christus,  Matth.  6,  10:  Piat  voluntas  tua:  ut  cancellos  nobis  circumdaret,  ne  praepostere  Dei  beneplacitis  nostra  praeferamus,  vel  sine  delectu  petamus  quidquid  in  buccam  venerit.  Iam  diserte  exprimens  David  timentes  Deum,  timorem,  reverentiam  et  obsequium  prius  illis  commendat,  quam  proponat  Dei  indulgentiam  :  ne  sibi  plus  optare  fas  esse  putent,  quam  ille   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci