|
32:419
419
PSALMIS
CXLV.
420
altero
membro
vera
precandi
ratio
praescribitur,
nempe
in
veritate.
Quum
frigide
ad
Deum
confugiant
homines,
imo
vel
superbia
turgentes,
vel
indignatione,
cum
eo
inter
precandum
expostulent,
queruntur
tamen
se
non
exaudiri,
quasi
vero
inter
precari
et
rixari,
vel
inter
fidei
testimonium
et
hypocrisim,
nullum
sit
discrimen.
Maior
pars
sua
infidelitate
implicita,
vix
Deum
in
coelo
esse
cogitat
:
alii
eum
inde
libenter
excuterent:
alii
vellent
sibi
esse
obnoxium:
alii
defunctorie
eius
placandi
modum
aliquem
quaerunt,
ita
vulgaris
mos
precandi
nihil
aliud
est
quam
frivola
et
inanis
caeremonia.
Et
quum
ad
Deum
in
sua
necessitate
cursitet
totus
fere
mundus,
vix
decimus
quisque
affert
fidei
aut
poenitentiae
guttam,
atqui
praestaret
sepultum
relinquere
Dei
nomen,
quam
talibus
ludibriis
subiicere.
Ideo
non
frustra
in
precibus
exigitur
veritas,
ut
prodeat
ex
sincero
corde.
Porro
mendacii,
quod
huic
sinceritati
contrarium
est,
variae
sunt
species
ac
prope
innumerae:
infidelitas,
dubitatio,
impatientia,
murmur,
ficta
humilitas,
vitiosae
cupiditates:
totidem
sunt
mendacia.
Iam
quia
haec
non
levis
momenti
doctrina
est,
rursus
eam
exegetice
proximo
versu
confirmat
David.
Atque
haec
repetitio
diligenter
notanda
est:
quia
adeo
proclive
nobis
ad
incredulitatem
ingenium
est,
ut
paucissimi
statuant
se,
vocante
Deo,
non
frustra
preces
concipere.
Hinc
fit
ut
perversa
agitatio
huc
et
illuc
vagas
mentes
impellat:
sicuti
in
papatu
sibi
excogitarunt
innumeros
patronos,
quia
pro
nihilo
fere
ducebant
Dei
promissiones,
quibus
nos
ad
se
invitat,
indubia
fide
amplecti.
Ergo
ut
latius
pateant
fores,
hic
spiritus
sanctus
per
os
Davidis
inculcat
Deum
morem
gerere
piorum
omnium
desideriis.
Quae
loquutio
dici
non
potest
quam
efficaciter
in
animos
nostros
penetrare
debeat.
Quid
enim
est
homo,
ut
eius
voluntati
se
morigerum
praebeat
Deus:
cuius
altitudinem
suspicere,
et
cuius
imperio
suppliciter
parere
nostrum
est?
atqui
ad
hanc
legem
ultro
se
demittit
ut
nostris
desideriis
obtemperet.
Quanquam
fraeno
temperanda
est
haec
libertas,
neque
enim
licentia
quidvis
appetendi
permittitur,
ut
proterve
quidquid
libido
tulerit
pii
ab
eo
flagitent:
sed
antequam
eorum
vota
se
exauditurum
affirmet
Deus,
eorum
affectibus
legem
obedientiae
et
modestiae
edicit,
quemadmodum
docet
Ioannes
:
Scimus
quod
nihil
nobis
negabit,
si
quidem
petierimus
secundum
eius
voluntatem,
1.
Ioan.
5,
14.
Atque
hac
de
causa
formam
precandi
dictavit
nobis
Christus,
Matth.
6,
10:
Piat
voluntas
tua:
ut
cancellos
nobis
circumdaret,
ne
praepostere
Dei
beneplacitis
nostra
praeferamus,
vel
sine
delectu
petamus
quidquid
in
buccam
venerit.
Iam
diserte
exprimens
David
timentes
Deum,
timorem,
reverentiam
et
obsequium
prius
illis
commendat,
quam
proponat
Dei
indulgentiam
:
ne
sibi
plus
optare
fas
esse
putent,
quam
ille
|