|
47:418
rogo
qui
partes
meas
suscipiat.
Idem
sibi
vult
quum
Ioanni
dicit:
Ecce
mater
tua.
Mandat
enim
his
verbis,
ut
eam
matris
loco
habeat,
nec
secus
curet
ac
matrem.
Quod
dicit
mulier,
et
matris
nomine
abstinet,
quidam
ideo
factum
putant,
ne
gravius
doloris
vulnus
animo
eius
infligeret,
quod
ego
non
reiicio.
Verum
altera
coniectura
non
minus
probabilis
est,
quod
ostendere
voluerit
Christus,
peracto
humanae
vitae
stadio
iam
se
conditionem
illam
exuere
sub
qua
vixerat,
ac
coeleste
regnum
ingredi,
ubi
angelis
et
hominibus
imperet.
Scimus
enim
Christum
semper
fideles
a
carnis
intuitu
revocare
solitum.
Id
autem
in
morte
praesertim
fieri
oportuit.
27.
Accepit
eam
discipulus
in
sua.
Signum
observantiae
est
discipuli
erga
magistrum,
quod
Christi
mandato
paret
Ioannes.
Hinc
etiam
patet,
apostolos
habuisse
suas
familias:
quia
hospitio
excipere
non
poterat
Ioannes
Christi
matrem,
nec
eam
apud
se
habere,
nisi
fuisset
illi
domus
et
certa
vivendi
ratio.
Quare
ineptiunt
qui
putant
apostolos
relictis
facultatibus
nudos
et
inanes
ad
Christum
venisse:
plus
quam
vero
stulte
delirant,
quibus
sita
esse
videtur
in
mendicitate
perfectio.
28.
Post
hoc
sciens
Iesus,
quod
omnia
iam
impleta
essent,
ut
impleretur
scriptura,
dicit:
Sitio.
29.
Porro
vas
positum
erat
aceto
plenum.
Illi
autem
spongiam^
aceto
impletam,
hyssopo
circumdederunt
et
obtulerunt
ori
eius.
30.
Quum
ergo
sumpsisset
Iesus
acetum,
dixit:
Consummatum
est.
Et
inclinato
capite
tradidit
spiritum.
28.
Sciens
Iesus.
Multa
consulto
praeterit
Ioannes
ab
aliis
tribus
narrata.
Nunc
postremum
actum,
in
quo
multum
inerat
ponderis,
describit.
Quum
dicit
Ioannes,
vas
illic
fuisse
positum,
loquitur
tanquam
de
re
usitata:
ac
mihi
probatur
genus
potionis
fuisse
confectum
ad
mortem
accelerandam,
quum
miseri
homines
satis
diu
torti
essent.
Potum
vero
non
petit
Christus,
donec
omnia
fuerint
impleta:
quo
immensum
erga
nos
amorem
et
inaestimabile
salutis
nostrae
studium
testatus
est.
Nullis
verbis
exprimi
satis
potest,
quam
acerbos
dolores
perferret:
non
tamen
eximere
se
cupit,
donec
fuerit
Dei
iudicio
satisfactum,
suisque
omnibus
numeris
constet
expiatio.
Sed
quomodo
dicit
omnia
fuisse
impleta,
quum
adhuc
praecipuum
caput
deesset?
mors
ipsa
scilicet:
deinde,
annon
resurrectio
ad
salutis
nostrae
complementum
facit?
Respondeo,
Ioannem
complecti
quae
mox
sequutura
erant
:
nondum
mortuus
erat
Christus,
nondum
resurrexerat,
sed
videbat
nihil
amplius
obstare,
quin
ad
mortem
et
resurrectionem
pergeret.
Atque
ita
suo
nos
exemplo
ad
solidam
obedientiam
instituit,
ne
grave
27
|