32:418  17.  (Iustus  Iehova.)  Iam  non  de  sola  Dei  beneficentia  disserit,  quod  victum  cunctis  animalibus  quotidie  subministret,  sed  alias  etiam  eius  providentiae  partes  complectitur:  sicuti  quod  castigat  hominum  poccata,  compescit  sceleratos,  suorum  quoque  tolerantiam  cruce  examinat:  denique  iudiciis  saepe  nobis  incognitis,  temperat  mundi  gubernationem.  Etsi  autem  vulgare  hoc  esse  videtur  elogium,  quia  in  omnium  ore  volitat:  rarae  tamen  sapientiae  est  caput  hoc  tenere,  Deum  in  omnibus  operibus  suis  esse  iustum  :  ut  haec  laus  integra  semper  rebus  sursum  ac  deorsum  conversis  ei  maneat  in  corde  nostro.  Postquam  enim  confessi  sunt  omnes  Deum  esse  iustum,  maior  pars,  simulac  affligitur,  de  nimio  eius  rigore  expostulat:  nisi  protinus  obtemperet  votis,  obstrepit:  denique  nihil  magis  usitatum  est  quam  iustitiae  eius  obloqui.  Itaque  non  abs  re  iustitia  haec,  quae  passim  indigne  laceratur  malignis  hominum  iudiciis,  contra  tantam  ingratitudinem  asseritur:  ac  si  diceret,  Quantumvis  mundus  obstreperis  suis  vocibus  obscuret  Dei  iustitiam,  constare  tamen,  et  illaesam  semper  manere.  Et  diserte  exprimit  in  omnibus  viis,  et  in  cunctis  operibus:  quia  fraudatur  Deus  iusta  laude,  nisi  aequabilem  in  toto  operum  eius  cursu  iustitiae  tenorem  agnoscimus.  Atqui  nihil  difficilius  est  quam  in  rebus  adversis,  ubi  vel  nos  deserere  vel  inique  persequi  videtur,  compescere  carnis  affectus,  ne  adversus  Dei  iudicia  ebulliant:  sicuti  de  imperatore  Mauricio  memorabilis  refertur  historia,  quum  a  perfido  et  scelesto  proditore  Phoca  filios  suos  videret  iugulari,  mox  et  ipse  ad  caedem  rapiendus  :  subinde  clamasse,  Iustus  es,  Domine,  et  iusta  iudicia  tua.  Ergo  ut  saevissimis  tentationibus  clypeum  hunc  vir  non  malus  opposuit,  sic  et  nos  discamus  fraenum  mentibus  nostris  iniicere,  ut  semper  suam  laudem  obtineat  Dei  iustitia.  Quanquam  ultra  progreditur  David,  Deum,  ubi  rigidissimus  apparet,  adeo  a  crudelitate  remotum  esse,  ut  dirissima  quaeque  iudicia  aequitate  et  clementia  temperet.  18.  (Propinquus  Iehova.)  Haec  doctrina  maxime  est  propria  fidelium,  quos  singulari  privilegio  Deus  ad  se  invitat,  propitium  se  eorum  votis  fore  promittens.  Et  certe  otiosa,  imo  etiam  mortua  iaceret  fides  sine  invocatione,  in  qua  se  profert  atque  exserit  adoptionis  spiritus,  et  qua  testamur  nobis  certas  ac  ratas  esse  omnes  eius  promissiones.  Summa  igitur  est,  inaestimabilem  Dei  gratiam  erga  fideles  in  eo  patere,  quod  se  illis  patrem  exhibet.  Iam  vero  quia  multae  nobis  dubitationes  obrepunt,  quoties  rogandus  est  Deus,  atque  ita  vel  trepide  accedimus,  vel  fracti,  et  examinati  deficimus,  vel  metu  languescit  fides:  ideo  sine  exceptione  pronunciat  David  Deum  omnibus  qui  ipsum  invocant  exorabilem  esse.  Caeterum  quia  maior  pars  mundi  suis  figmentis  Dei  invocationem  corrumpit  ac  profanat,  27