20:418  4168.  CALVINUS  INCERTAE  MULIERI.  Cui  confirmatione  opus  erat  vacillanti.  (Ex  gallico.  Beza  Genev.  p.  155,  Laus.  p.  330,  Hanoy.  p.  369,  Ohouet  p.  208,  Amst.  p.  96.  Ponit  hanc  inter  epistolas  a.  1554.)  Quum  ex  eo  tempore,  quo  Domino  placuit  probare  fidem  tuam,  nihil  de  te  acceperim,  nisi  ex  communi  fama,  non  habeo  nunc  quidem  N.  quod  ad  te  scribam:  neque  tamen  deesse  volui  tam  opportunae  occasioni.  Dolet  vero  quod  non  ita  pridem  aliquis  ex  tuis  hac  praeteriit  me  inconsulto,  per  quem  ad  te  tuto  poteram  literas  dare.  Non  videbam  cui  satis  fiderem  ex  quo  tibi  illae  molestiae  inflictae  sunt.  Et  quamvis  de  afflictionum  tuarum  exitu  perplexus  haererem,  ut  idoneum  ad  te  scribendi  argumentum  nondum  suppeteret:  laborabam  tamen  eo  nomine,  maxime  quod  non  haberem  ad  manum  per  quem  scriberem.  Nunc  etiam  quia  non  ita  mihi  constat  de  tuo  statu,  illud  tantum  perstringam,  facile  me  existimare  tibi  fuisse  de  via  recta  deflectendum,  ut  hominibus  morem  gereres.  Est  enim  triste  illud  indicium,  quod  qui  ante  tibi  tam  acerbe  instabant,  ut  te  a  Dei  cultu  averterent,  tibi  nunc  in  otio  agere  per  illos  liceat.  Ita  enim  res  habet.  Diabolus  nempe  ista  occasione  tibias  inflavit,  ut  coacti  fuerimus  capite  deiecto  ingemiscere,  ab  ampliori  disquisitione  abstinendo.  Quod  reliquum  est,  N.  quum  Dominus  ille  et  clementissimus  parens  nunquam  non  paratus  sit  ad  nos  in  gratiam  recipiendos,  quum  lapsis  porrigat  manum,  ne  casus  nostri  letales  evadant,  peto  a  te  ut  animum  colligas:  neque  si  hostis  semel  adversum  te  praevaluit  per  infirmitatem  tuam,  solidam  tamen  victoriam  reportet:  sentiat  potius  quos  Dominus  restituit,  duplo  confirmatiores  redditos  ad  illius  excipiendos  insultus.  Quum  igitur  cogitaveris  ita  solere  Dominum  suos  humiliare,  ut  tamen  confusos  nunquam  reddat,  illud  te  ad  spem  certam  eriget,  qua  te  longe  cordatius  geras  in  posterum.  Novi  enim  eosdem  impetus  qui  te  deiecerunt,  tibi  de  novo  imminere.  Sed  expende,  quaeso,  quantum  illi  debeas  qui  et  te  tam  care  redemit,  et  te  quotidie  ad  coelestem  haereditatem  compellat.  Absit  ut  pra  tanto  hero  cuiquam  rei  pareamus,  maxime  si  exitum  ipsum  intueamur,  qui  nostras  afflictiones  et  probra  manet,  quae  illius  nomine  subeunda  sunt  nobis.  Ille  igitur  invocandus  cum  certa  illa  confidentia,  unum  illum  abunde  esse  nobis,  qui  nostris  infirmitatibus  medeatur.  Singulares  illae  promissiones  meditandae,  quae  nos  ad  beatam  spem  coelestis  gloriae  attollant,  et  vel  ipso  earum  gustu  nobis  satis  est,  ad  nos  a  mundo  plane  abducendos,  27