47:417  417  CAPUT  XIX.  418  hac  defunctus  officium,  quod  matri  debebat,  noluit  praetermittere.  Atque  hinc  discimus,  quomodo  pietas  in  Deum  et  in  homines  colenda  sit.  Saepe  accidit,  quum  nos  aliquo  vocat  Deus,  ut  in  diversam  partem  revocent  parentes,  uxor,  liberi,  ut  non  possimus  omnibus  pariter  satisfacere.  Si  homines  aequamus  Deo,  perversa  ratio  est.  Praeferendum  ergo  Dei  mandatum,  praeferendus  cultus  et  honor:  postea,  quoad  licebit,  ius  suum  hominibus  quoque  reddendum.  Nec  vero  unquam  inter  se  confligunt  prioris  et  secundae  legis  tabulae  praecepta,  ut  prima  specie  apparet,  sed  incipiendum  a  Dei  cultu,  postea  hominibus  inferior  dandus  est  locus.  Quo  pertinent  istae  sententiae:  Qui  non  oderit  patrem  et  matrem  propter  me,  non  est  me  dignus  (Matth.  10,  37;  Luc.  14,  26).  Sic  ergo  impendere  nos  hominibus  decet,  ut  a  Dei  cultu  et  obedientia  nos  minime  impediant.  Ubi  Deo  erimus  obsequuti,  tunc  rite  et  ordine  de  parentibus,  uxore  et  liberis  cogitabimus,  sicut  Christus  matris  curam  habet,  sed  ex  cruce,  ad  quam  vocatus  erat  patris  decreto.  Caeterum,  si  loci  et  temporis  circumstantiam  expendimus,  admirabilis  fuit  Christi  erga  matrem  pietas.  Omitto  extremos  cruciatus  corporis,  omitto  probra:  sed  quum  atroces  in  Deum  blasphemiae  animum  eius  incredibili  moerore  conficerent,  et  sustineret  horribile  cum  morte  aeterna  et  diabolo  certamen,  nihil  horum  tamen  obstat  quominus  sit  de  matre  sollicitus.  Colligere  etiam  ex  hoc  loco  licet,  quisnam  sit  honor  ille,  quem  Deus  in  lege  parentibus  deferri  iubet.  Discipulo  vices  suas  delegans  Christus,  alendam  illi  et  curandam  tradit  matrem.  Sequitur  ergo,  honorem  qui  parentibus  debetur  non  in  caerenionia,  sed  in  omnibus  necessariis  officiis  positum  esse.  Iam  ex  altera  parte  consideranda  est  nobis  mulierum  fides.  Fuit  quidem  non  vulgaris  amoris  affectus,  quod  Christum  ad  crucem  usque  sequutae  sunt:  verum  nisi  fide  instructae  nunquam  adesse  potuissent  tali  spectaculo.  Quantum  ad  Ioannem  ipsum  spectat,  colligimus  sic  suffocatam  fuisse  eius  fidem  ad  breve  tempus,  ut  tamen  non  prorsus  fuerit  exstincta.  Nunc  pudeat  nos,  si  crucis  horror  nos  a  sequendo  Christo  moratur,  quum  nobis  ante  oculos  etiam  versetur  resurrectionis  gloria,  quum  praeter  ignominiam  et  maledictionem  mulieres  nihil  cernerent.  Mariam  Cleophae  vocat  vel  uxorem,  vel  filiam.  Hoc  posterius  mihi  magis  placet.  Eam  dicit  fuisse  matris  Iesu  sororem  secundum  linguae  hebraicae  phrasin,  quae  omnes  consanguineos  fratrum  nomine  designat.  Mariam  Magdalenam  videmus  non  frustra  liberatam  fuisse  a  septem  daemoniis,  quae  tam  fidelem  se  Christo  discipulam  ad  extremum  usque  praebuit.  26.  Mulier,  ecce  filius  tuus.  Quasi  diceret:  Posthac  non  versabor  in  terris,  ut  possim  tibi  filii  officia  praestare.  Hunc  igitur  in  meum  locum  sub-  Calvini  opera.  Vol  XLVII.