|
47:414
fuisse
exsecrationi
subiectum,
ut
nos
a
maledictione
legis
redimeret,
Galat.
3,
13
:
factum
esse
peccatum,
ut
in
eo
simus
iustitia
Dei,
2.
Cor.
5,
21
:
eductum
esse
extra
urbem,
ut
sordes
nostras
quae
illi
impositae
erant
secum
e
medio
tolleret,
Hebr.
13,
12.
Eodem
pertinet
quod
postea
de
latronibus
sequitur.
Quasi
enim
per
se
non
sufficeret
supplicii
atrocitas,
medius
suspenditur
inter
duos
latrones,
quasi
non
unus
quilibet
esset
ex
aliorum
numero,
sed
omnium
sceleratissimus
et
maxime
detestabilis.
Semper
enim
memoria
repetendum
est
illud,
nihil
fecisse
impios
Christi
carnifices
nisi
quod
Dei
manu
et
consilio
decretum
esset.
Neque
enim
filium
suum
exposuit
Deus
illorum
libidini,
sed
ex
suo
arbitrio
et
animi
sententia
sibi
tanquam
victimam
immolari
voluit.
Quod
si
optima
ratione
non
caruit
Dei
consilium
in
omnibus
his,
quae
pati
filium
suum
voluit,
tum
horribilis
irae
illius
gravitas
adversus
peccatum,
tum
immensa
erga
nos
bonitatis
eius
magnitudo
nobis
reputanda
est.
Non
aliter
aboleri
potuit
noster
omnium
reatus,
nisi
filius
Dei
catharma
pro
nobis
fieret.
Videmus
eum
quasi
omni
scelerum
congerie
pollutum
in
locum
exsecrabilem
cogi,
ut
illic
coram
Deo
et
hominibus
maledictus
appareat.
Nimis
certe
stupidi
sumus,
nisi
in
hoc
speculo
clare
cernimus,
quantopere
abominetur
Deus
peccata.
Plus
quam
vero
saxei,
nisi
expavescimus
ad
tale
eius
iudicium.
Dum
autem
altera
ex
parte
testatur
Deus
sibi
tam
caram
fuisse
nostram
salutem,
ut
filio
unigenito
non
pepercerit,
quam
effusam
bonitatis
et
gratiae
magnitudinem
illic
conspicimus?
Quisquis
ergo
mortis
Christi
causas
rite
expendet
una
cum
fructu,
qui
inde
ad
nos
redit,
illi
neque
stultitia
ut
Graecis,
neque
scandalum
ut
Iudaeis
erit
crucis
doctrina
(1.
Cor.
1,
23),
sed
potius
inaestimabile
divinae
tum
virtutis,
tum
sapientiae,
tum
iustitiae,
tum
bonitatis
specimen
ac
pignus.
Quum
dicit
Ioannes
loco
nomen
fuisse
Golgotha,
de
lingua
vel
chaldaea
vel
syriaca
accipit.
Est
autem
nomen
deductum
a
galgal,
hoc
est
a
volvendo,
quia
in
cranio
est
velut
pilae
aut
globi
rotunditas.
19.
Scripsit
autem
et
titulum.
Inserit
evangelista
memorabile
Pilati
factum
post
latam
sententiam.
Usitatum
quidem
forte
fuit
titulos
apponere,
quum
plecterentur
malefici,
ut
poenae
causa
in
exemplum
omnibus
nota
esset.
Atqui
in
Christo
hoc
extraordinarium
est
quod
sine
ignominia
titulus
apponitur.
Pilati
enim
consilium
fuit,
quo
se
oblique
ulcisceretur
de
Iudaeis,
qui
sua
pervicacia
iniustum
de
homine
innoxio
supplicium
extorserant,
totam
gentem
in
Christi
persona
damnare.
Ita
Christo
nullam
proprii
sceleris
notam
inurit.
Verum
longe
altius
prospexit
Dei
providentia,
quae
Pilati
stylum
gubernavit.
Non
venit
quidem
Pilato
in
mentem
celebrare
Christum,
ut
salutis
autorem,
et
Dei
Nazarenum
et
regem
electi
populi:
Deus
|