32:414  sonet.  Caeterum  utcunque  cessent  alii,  Deumque  legitimo  honore  fraudent,  ostendit  tamen  se  nihilominus  in  suas  partes  intentum  fore,  ut  silentibus  aliis  strenue  decantet  Dei  laudes.  Per  robur  terribilium  idem  repeti  quidam  existimant.  Quanquam  videntur  specialiter  notari  quae  adversus  profanos  contemptores  Deus  exercet  iudicia.  7.  Memoriam  magnitudinis  bonitatis  tuae  eloquentur,  et  iustitiam  tuam  cantabunt.  8.  Propitius  et  misericors  Iehova,  tardus  ad  iram,  et  magnus  clementia.  9.  Bonus  Iehova  omnibus,  et  misericordiae  eius  super  omnia  opera  eius.  10.  Celebrabunt  te  Iehova  omnia  opera  tua,  et  mansueti  tui  benedicent:  l  l  .  Gloriam  regni  tui  dicent,  et  potentiam  tuam  loquentur:  12.  Ut  notas  faciant  filiis  hominum  potentias  eius,  et  gloriam  decoris  regni  eius.  13.  Regnum  tuum  regnum  omnium  saeculorum,  et  dominatio  tua  in  omnem  generationem  et  generationem,  7.  (Memoriam  magnitudinis.)  Quia  verbum  y  ^  l  proprie  scaturire  significat,  quum  ad  loquendum  transfertur,  quidam  emphasim  subesse  volunt,  ut  sit  non  simpliciter  loqui,  sed  plenis  buccis  effari,  sicuti  copiosa  aqua  ex  fonte  profluit:  et  respondet  posterius  verbum  *)3}T>,  quod  clamare  vel  sonore  canere  significat.  Porro  celebrare  memoriam  bonitatis  Dei  tantundem  valet  ac  Dei  bonitatem,  sicuti  proprio  sensu  et  experientia  nobis  cognita  est,  in  memoriam  revocare,  ut  eam  celebremus.  Nam  utcunque  fateri  cogamur,  Deum  in  omnibus  suis  virtutibus  laude  esse  dignum:  nihil  tamen  magis  nos  afficit  quam  eius  bonitas  qua  ad  nos  descendit,  seque  patrem  exhibet.  Ideoque  David  hac  nos  dulcedine  allicit,  ut  sponte  et  alacriter  feramur  ad  Deum  laudandum:  imo  ut  prorumpamus,  sicuti  sonat  metaphora  in  priore  verbo.  8.  (Propitius  et  misericors.)  Pluribus  nunc  verbis  illustrat  bonitatem  illam,  quod  Dens  ad  gratiam  propensus  sit:  hoc  enim  proprie  significat  vox  |1}i"i.  Deinde  quod  miseriis  nostris  velut  condolescens  libenter  succurrat.  Notandum  vero  est,  Davidem  sumpsisse  haec  elogia  ex  celebri  illo  Mosis  loco,  Exodi  34,  6.  Nec  mirum  est,  quum  prophetae  ex  fonte  legis  hauserint  suam  doctrinam,  visionem  quae  illic  refertur,  summo  illis  in  pretio  fuisse:  quia  nusquam  clarius  vel  familiarius  exprimitur  Dei  natura.  Ideoque  David  breviter  notare  volens  quid  nos  maxime  de  ipso  Deo  scire  oporteat,  verba  illinc  mutuatur.  Est  autem  haec  pars  non  ultima  gratiae,  quod  nos  ad  se  talibus  blanditiis  Deus  allicit.  Nam  si  potentiam  suam  proferret  in  medium,  terrore  nos  illa  deiiceret  magis  quam  attolleret:  sicuti  papistae  Deum  formidabilem  describunt,  qui  a  conspectu  suo  omnes  profliget,  quum  recta  eius  notitia  ad  ipsum  quaerendum  nos  invitet.  Unde  quo  quis-