|
47:413
413
CAPUT
XIX.
414
quae
ad
nonam
usque
durarunt,
qua
mortuus
est
Christus.
15.
Nen
habemus
regem.
Hic
vero
se
prodit
horribilis
furor,
quod
sacerdotes,
qui
exercitati
in
lege
esse
debebant,
Messiam
reiiciunt,
in
quo
tota
populi
salus
inclusa
erat,
a
quo
pendebant
omnes
promissiones,
in
quo
fundata
erat
tota
religio.
Certe
gratia
Dei
et
bonis
omnibus
se
abdicant
Christum
repudiando.
Videmus
ergo
quanta
vecordia
correpti
fuerint.
Fingamus
Christum
non
fuisse
Christum:
nulla
tamen
illis
excusatio
est,
quod
regem
praeter
Caesarem
nullum
agnoscunt.
Primum
enim
deficiunt
a
spirituali
regno
Dei.
Secundo
tyrannidem
romani
imperii,
quam
maxime
exsecrabantur,
iustae
gubernationi
praeferunt,
qualis
a
Deo
promissa
erat:
ita
impii,
ut
Christum
fugiant,
non
modo
se
privant
vita
aeterna,
sed
omne
miseriarum
genus
sibi
accersunt.
Contra
vero
unica
est
piorum
felicitas,
subesse
Christi
regno,
sive
iusto
et
legitimo
dominio
subiecti
sint
quoad
carnem,
sive
a
tyrannis
premantur.
16.
Tradidit
eum
illis.
Coegit
quidem
Pilatum
illorum
importunitas,
ut
Christum
traderet:
neque
tamen
id
factum
est
tanquam
in
tumultu,
sed
more
solenni
damnatus
fuit,
quia
et
duo
latrones
causa
cognita
ad
crucem
simul
damnati
sunt.
Sed
hoc
verbo
utitur
Ioannes,
quo
melius
confirmet
implacabili
populi
saevitiae
datum
fuisse
Christum,
qui
nullius
delicti
convictus
erat.
ll.
Et
gestans
crucem
suam,
exivit
in
locum,
qui
dicitur
Cranii,
hebraice
Golgotha,
18.
Ubi
eum
crucifixerunt:
et
cum
eo
duos
alios,
hinc
et
inde,
medium
autem
Iesum.
19.
Scripsit
autem
et
titulum
Pilatus
et
posuit
super
crucem.
Erat
autem
scriptum
:
IESUS
NAZAEENUS
REX
IUDAEORUM.
20.
Hunc
ergo
titulum
multi
ex
Iudaeis
legerunt,
quia
urbi
propinquus
erat
locus,
ubi
Iesus
crucifixus
fuit.
Et
scriptum
erat
hebraice,
graece
ac
latine.
21.
Dixerunt
ergo
Pilato
sacerdotes
Iudaeorum:
Ne
scribas,
Bex
Iudaeorum:
sed
quod
ipse
dixerit:
Bex
sum
Iudaeorum.
22.
Respondit
Pilatus:
Quod
scripsi,
scripsi.
17.
Exivit
in
locum,
qui
ete.
Circumstantiae
quae
hic
notantur
non
modo
ad
historiae
certitudinem,
sed
fidei
quoque
nostrae
aedificationem
plurimum
valent.
Quaerenda
nobis
iustitia
est
in
expiatione
a
Christo
peracta.
Ergo
ut
se
piaculum
pro
peccatis
nostris
esse
probaret,
tum
educi
extra
urbem,
tum
suspendi
in
ligno
voluit.
Hostiae
enim,
quarum
sanguis
pro
peccato
fundebatur,
solebant
extra
castra
efferri
ex
legis
mandato,
et
eadem
lex
maledictum
pronuntiat
quicunque
in
ligno
pendet
(Levit.
6,
30.
16,
27.
Deut.
21,
23).
Utrumque
in
Christo
impletum
est,
nt
certo
nobis
persuasum
sit,
peccata
nostra
sacrificio
mortis
eius
expiata
esse:
ipsum
|