|
32:413
413
PSALMUS
CXLV.
414
fortitudinem
terribilium
tuorum
dicent,
et
magnitudinem
tuam
narrabo.
1.
(Extollam
te.)
Non
tantum
quid
facturus
sit
narrat
David,
sed
tam
se
quam
alios
incitat
et
hortatur
ad
hoc
pietatis
officium,
ut
sacrificia
laudis
quae
meretur
Deo
simul
omnes
offerant.
Nam
in
hunc
finem
Deum
humano
generi
tam
beneficum
esse
admonet,
ut
pia
gratitudine
colatur.
Studii
quoque
perseverantiam
commendat,
nam
quum
sua
beneficia
continuet,
minime
aequum
est
nos
in
eo
laudando
fatigari.
Itaque
sicuti
novam
subinde
materiam
laudum
offert
suis
fidelibus,
ita
eos
ad
gratitudinem
stimulat,
ut
toto
vitae
cursu
in
ea
se
exerceant.
Nam
quum
dicit
quotidie,
notatur
assiduitas.
Postea
addit,
etiamsi
plura
saecula
victurus
esset,
se
in
finem
usque
id
facturum.
Et
repetitio
ad
notandam
vehementiam
non
parum
facit.
Iam
quum
probabile
sit,
compositum
fuisse
Psalmum
quo
tempore
florebat
regnum
Davidis,
haec
circumstantia
notatu
digna
est,
quod
Deum
regem
suum
vocando
se
et
terrenos
omnes
principes
cogit
in
ordinem,
ne
qua
terrena
altitudo
obscuret
Dei
gloriam.
Quod
etiam
melius
confirmat
proximo
versu,
ubi
exclamans
magnitudinem
Dei
immensam
esse,
admonet
tunc
rite
demum
a
nobis
Deum
laudari
quum
ad
immensitatem
potentiae
eius
quasi
obstupescimus,
vel
rapimur
in
ecstasin.
Ex
illo
deinde
fonte
admirationis
pro
modulo
nostro
manabunt
iustae
laudes.
4.
(Generatio
generationi.)
Hic
in
genere
ostendit
creatos
esse
in
hunc
finem
cunctos
mortales,
et
sustineri
in
vita,
ut
studium
suum
impendant
canendis
Dei
laudibus.
Ac
subest
tacita
antithesis
inter
aeternum
Dei
nomen,
et
famae
immortalitatem,
quam
sibi
magni
viri
rebus
praeclare
gestis
acquirere
videntur.
Etsi
enim
historiis
celebrantur
humanae
virtutes,
Dei
tamen
longe
diversa
est
ratio,
qui
memoriam
operum
suorum
quotidie
renovat,
imo
praesenti
fructu
eam
fovet,
vigereque
facit
in
animis
nostris,
ne
unquam
intercidat.
Hac
ratione
etiam
gloriosum
dicit
excellentiae
splendorem,
vel
decus,
ut
se
et
alios
in
eius
admirationem
melius
attollat.
Verba
mirabilium
pro
incomprehensibili
operum
Dei
ratione
accipio
:
quia
totidem
sunt
miracula
quae
sensus
nostros
absorbent.
Atque
hinc
colligimus,
Dei
magnitudinem
non
latere
in
arcana
eius
essentia,
de
qua,
omissis
operibus,
qui
subtiliter
disputant
frigide
tantum
nugantur:
quum
vera
religio,
non
speculativam,
sed
practicam
notitiam
requirat.
Postquam
autem
dixit
eloquar,
vel
meditabor
(verbum
enim
HITli^X
utroque
modo
posse
accipi
alibi
vidimus)
sermonem
ad
alios
transferens
significat
semper
aliquos
fore
in
mundo
iustitiae,
et
bonitatis
Dei
praecones:
simulque
dignas
esse
virtutes
Dei,
quarum
fama
in
omnium
linguis
uno
consensu
per-
|