47:410  ad  subeundum  iudicium.  Nam  eum  suscepta  nostra  persona  damnari  oportuit.  Haec  ratio  est,  cur  defensione  abstineat,  nec  tamen  pugnat  Christi  silentium  cum  Pauli  sententia  (1.  Tim.  6,  13),  ubi  dicit:  Memento  Christum  sub  Pilato  edidisse  bonam  confessionem.  Quantum  enim  satis  erat,  evangelii  fidem  illic  asseruit:  neque  aliud  fuit  mors  eius  quam  doctrinae  ab  ipso  traditae  obsignatio.  Non  defuit  ergo  legitimae  confessioni  Christus,  sed  tacuit  quoad  petendam  absolutionem.  Adde  quod  periculum  erat,  ne  Christum  absolveret  Pilatus  tanquam  unum  ex  diis  fictitiis,  quemadmodum  voluit  eum  Tiberius  referre  inter  Romanorum  deos.  Merito  itaque  Christus  stultam  hanc  superstitionem  silendo  repudiat.  10.  Nescis  quod  potestatem.  Hinc  apparet  terrorem  illum,  quo  repente  commotus  fuit  Pilatus,  evanidum  fuisse,  nec  habuisse  vivas  radices.  Nunc  enim  timoris  oblitus  prosilit  in  superbum  et  immanem  Dei  contemptum.  Perinde  enim  Christo  minatur,  ac  si  nullus  esset  in  coelo  iudex.  Sed  hoc  profanis  hominibus  semper  accidere  necesse  est,  ut  excusso  Dei  metu  mox  ad  ingenium  suum  redeant.  Unde  etiam  colligimus,  non  abs  re  vocari  cor  hominis  fraudulentum  (Ier.  17,  9).  Nam  quum  illic  insideat  aliquis  Dei  metus,  simul  ebullit  mera  impietas.  Quisquis  ergo  non  regenitus  est  Dei  spiritu,  quamvis  eius  numen  ad  momentum  revereri  se  ostendat,  contrariis  factis  mox  simulatum  fuisse  hunc  timorem  prodet.  Iam  in  Pilato  imaginem  cernimus  superbi  hominis,  quem  sua  ambitio  ad  insaniam  adigit.  Nam  dum  potentiam  suam  vult  efferre,  iustitiae  laude  et  fama  se  privat.  Christum  fatetur  innoxium:  parem  ergo  latroni  se  facit,  dum  gloriatur  se  posse  illum  iugulare.  Sic  tumultuari  impias  conscientias  necesse  est,  in  quibus  non  regnat  fides  et  vera  Dei  cognitio,  et  illic  varios  carnis  affectus  inter  se  confligere.  Et  Deus  hoc  modo  praeclare  se  de  hominum  superbia  ulciscitur,  dum  fines  suos  transiliunt,  ut  sibi  immensam  potentiam  usurpent:  iniustitiae  ultro  se  damnantes  summo  probro  et  infamia  se  afficiunt.  Quare  nulla  maior  quam  superbiae  caecitas:  nec  mirum,  utpote  quae  manum  Dei  contra  quam  impingit  sentiat  ultricem.  Quare  meminerimus,  non  esse  temere  exsultandum  in  futilibus  iactantiis,  ne  ridiculi  fiamus  :  praesertim  qui  in  sublimi  gradu  locati  sunt,  modeste  se  contineant,  nec  eos  pudeat  Deo  subiici  et  legibus  esse  obnoxios.  11.  Non  haberes  potestatem.  Aliqui  generaliter  exponunt,  quod  nihil  nisi  Dei  permissu  geratur  in  mundo,  ac  si  diceret  Christus,  Pilatum,  qui  omnia  se  posse  existimat,  non  plus  tamen  facturum  quam  Deus  concedet.  Vera  quidem  est  sententia,  regi  hunc  mundum  Dei  arbitrio,  atque  ut  omnia  moliantur  impii,  non  posse  tamen  vel  digitum  movere  nisi  moderante  arcana  Dei  potentia:  sed  rectius  meo