31:41  41  PSALMUS  II.  omnia  :  sed  felices  esse  negat,  nisi  solida  eos  et  firma  integritas  sustineat,  nam  ex  probatione  iustorum  vera  demum  integritas  apparet.  Porro  quamvis  Dominus  iudicium,  quo  iustos  a  reprobis  discernit,  quotidie  exerceat,  quia  tamen  id  fit  ex  parte  tantum,  altius  oculos  attollere  convenit,  si  cupimus  consilium  iustorum,  cuius  hic  fit  mentio,  aspicere.  Incipit  quidem  nunc  defluere  impiorum  prosperitas,  quoties  sui  iudicii  signa  profert  Deus,  tunc  enim  expergefacti,  velint  nolint  a  coetu  iustorum  se  abdicari  agnoscunt.  Sed  quia  non  semper  noc,  neque  m  omnibus  completur,  patienter  exspectandus  est  ultimae  revelationis  dies,  quo  segregabit  Christus  agnos  ab  hoedis.  Quanquam  tenendum  est,  generaliter  miseriae  addici  impios,  quia  intus  sibi  male  conscii  sunt:  et  quoties  reddenda  est  vitae  ratio,  tanquam  expergefacti,  somnium  fuisse  intelligunt,  quod  sibi  visi  sunt  extra  se  ipsos  felices.  Caeterum,  quia  res  videntur  fortuito  hic  versari,  nec  facile  est  in  confusa  permistione  agnoscere  quod  dixerat  propheta,  ideo  nos  ad  aliud  principium  revocat,  Deum  scilicet  esse  mundi  iudicem,  unde  sequitur,  fieri  non  posse  quin  rectis  et  iustis  bene  sit,  impiis  autem  pessimum  exitium  impendeat.  Quamvis  ergo  in  speciem  nihil  Dei  cultoribus  prosit  sua  integritas,  quia  tamen  proprium  Dei  munus  est  ipsos  tueri,  et  eorum  saluti  consulere,  sub  eius  praesidio  felices  esse  necesse  est.  Inde  vero  rursum  colligere  licet,  quia  certus  est  scelerum  ultor,  quamvis  ad  tempus  dissimulet,  tandem  perditurum  omnes  impios.  Quare  ne  fallat  nos  imaginaria  eorum  felicitas,  in  robus  turbatis  semper  nobis  occurrat  Dei  providentia,  cuius  est  statum  mundi  ad  rectam  normam  componere.  PSALMUS  II.  ARG.  Gloriatur  David  regnum  suum,  quamvis  ingenti  hostium  multitudine  et  valida  potentia  oppugnetur,  fore  tamen  perpetuum:  quia  Dei  suffultum  est  manu  et  virtute.  Addit  etiam,  invitis  hostibus  propagatum  iri  usque  ad  ultimos  terrae  fines.  Ideoque  reges  et  alios  primores  hortatur,  ut  deposita  superbia  iugum  a  Deo  impositum  mansuetis  animis  suscipiant:  quia  frustra  excutere  nitentur.  Caeterum  hic  typus  vaticinium  continet  de  futuro  Christi  regno.  1.  Ut  quid  tumultuantur  gentes  et  populi  fremu/nt  inane  ?  2.  Convenerunt  reges  terrae  et  principes  congregati  sunt  simul  contra  Iehovam  et  contra  Christum  eius.  3  Disrumpamus  vincula  eorum  et  proiiciamus  a  nobis  iugum  ipsorum.  Scimus  quam  multi  conspiraverint  contra  Davidem,  et  conati  sint  obstare  ne  regnaret,  a  quibus  sic  terreri  potuit  secundum  carnis  sensum,  ut  spem  regnandi  protinus  abiiceret.  Nec  vero  dubium  est