32:408  se  populus  dedidit,  tam  admirabilis  mutatio  praeclarum  fuit  Dei  opus.  3.  (Iehova  quid  est  homo,  ete.)  Amplificat  comparatione  Dei  gratiam.  Ubi  enim  tam  praeclare  secum  esse  actum  narravit,  convertit  in  se  oculos,  et  exclamans  rogat,  Quisnam  ego  sum,  ad  quem  Deus  se  demittere  dignatur?  Sermo  quidem  generalis  est  de  toto  genere  humano:  sed  haec  circumstantia  notanda  est,  quod  reputans  quam  sordida  sit  et  abiecta  sua  conditio,  Dei  gratiam  magis  commendat.  Aliis  locis  producit  in  medium  quae  privatim  ipsum  humiliare  poterant,  sed  nunc  intra  communem  naturae  respectum  se  continet:  imo  quum  excussa  hominum  natura  posset  etiam  alia  referre,  cur  indigni  sint  Dei  amore  et  cura:  breviter  ^attingit  fumo  vel  umbrae  esse  similes.  Unde  sequitur,  Deum  bonitatis  suae  divitias  erga  immeritos  explicare.  Monemur  interea,  quoties  obrepit  nostri  oblivio  ut  nos  putemus  esse  aliquid,  sola  vitae  brevitate  retundi  debere  omnem  arrogantiam  et  fastum.  Nam  quum  de  hominum  fragilitate  disserit  scriptura,  simul  coniungit  quae  necessario  annexa  sunt.  Nam  quum  momento  evanescat  vita  nostra,  quid  reperietur  in  nobis  firmum?  Discendum  praeterea  est,  nunquam  satis  probe  a  nobis  expendi  Dei  gratiam,  nisi  in  mentem  nobis  veniat  nostra  conditio:  quia  tunc  vere  tribuitur  Deo  quod  suum  est,  ubi  agnoscimus  indignis  eum  benefacere.  Reliqua  petant  lectores  ex  Psalmo  octavo,  ubi  similis  fere  habetur  sententia.  5.  Iehova  inclina  coelos  tuos,  et  descende;  tange  montes,  et  fwmabunt.  6.  Fulmina  fulmen,  et  dissipa  eos:  emitte  sagittas  tuas,  et  disperde  eos.  7.  Mitte  manum  tuam  ab  excelso,  erue  me,  et  eripe  me  ex  aquis  magnis,  e  manu  filiorum  alieni.  8.  Quia  os  eorum  loquutum  est  fallaciam,  et  dextra  eorum  dextra  fraudis.  5.  (Iehova  inclina  coelos  tuos.)  Ubi  pro  merito  extulit  superiores  Dei  gratias,  petit  ut  ad  regni  conservationem  suppetias  ferat  pro  necessitate  praesenti.  Sicut  autem  heroico  animo  gloriatus  in  Deo  fuerat,  eandem  in  precibus  quoque  magniloquentiam  retinet,  ut  coelos  inclinet,  fumum  eliciat  ex  montibus,  aerem  fulminando  conturbet,  sagittas  iaculetur,  quibus  loquendi  formis  haud  dubie  impedimenta  omnia  discutit,  supra  quae  emergere  nobis  difficile  est,  ut  immensam  Dei  potentiam  fide  comprehendamus.  Psalma  decimo  octavo,  quae  iam  expertus  erat  Dei  auxilia,  iisdem  fere  loquendi  formis  commendat,  significans  mirabiliter  et  insolitis  modis  se  fuisse  divinitus  servatum.  Etsi  enim  non  semper  tale  aliquod  signum  apparuit  quoties  ei  opitulatus  est  Deus,  merito  tamen  quae  praeter  spem  contigerant,  extollit  supra  communem  naturae  usum.