|
47:405
405
CAPUT
XVIII.
406
aliquod
sibi
regnum
vindicare,
Christus
tamen
hoc
idem
nunc
certius
affirmat:
nec
eo
contentus
alteram
sententiam
subiicit,
quae
sit
veluti
illius
dicti
obsignatio.
Unde
colligimus,
doctrinam
de
regno
Christi
non
vulgarem
esse,
quum
tanta
asseveratione
dignam
ipse
duxerit.
Est
quidem
generalis
sententia,
ego
in
hoc
natus
sum,
ut
testimonium
reddam
veritati,
praesertim
tamen
ad
loci
huius
circumstantiam
aptanda
est.
Caeterum
hoc
sonant
verba,
Christo
esse
naturale
ut
sit
verax:
deinde
in
hoc
a
patre
esse
missum,
ideoque
proprium
esse
eius
munus.
Quare
non
est
periculum,
ne
illi
credendo
fallamur,
quandoquidem
impossibile
est,
eum
aliud
quam
verum
tradere,
cui
munus
asserendae
veritatis
divinitus
attributum
est
et
studium
natura
ingenitum.
Quisquis
est
ex
veritate.
Hoc
addidit
Christus
non
tam
hortandi
Pilati
causa,
quod
se
nullo
profectu
facturum
esse
sciebat,
quam
ut
suam
doctrinam
ab
indignis
contumeliis,
quibus
subiecta
erat,
vindicaret,
ac
si
dixisset:
Crimini
hoc
mihi
ducitur,
quod
me
professus
sim
esse
regem:
atqui
haec
indubia
est
veritas,
quam
reverenter
et
sine
controversia
excipiunt
quicunque
sunt
recto
iudicio
sanaque
intelligentia
praediti.
Quanquam
ex
veritate
eos
esse
dicit,
non
qui
naturaliter
verum
perspiciunt,
sed
quatenus
spiritu
Dei
reguntur.
38.
Quid
est
veritas?
Quibusdam
videtur
Pilatus
curiose
inquirere,
ut
solent
interdum
profani
homines
cupide
appetere
ignotae
rei
scientiam,
interea
nescientes
cur
hoc
velint.
Illis
enim
tantum
propositum
est
aures
suas
pascere.
Ego
vero
potius
vocem
esse
fastidientis
interpretor.
Putabat
enim
sibi
non
parum
iniuriae
fieri
Pilatus,
quod
eum
Christus
omni
veritatis
notitia
privaret.
Iam
in
Pilato
agnoscimus
communem
hominum
morbum.
Quamvis
ignorantiae
conscii
nobis
simus
omnes,
pauci
tamen
sunt
qui
fateri
sustineant.
Hinc
fit
ut
veram
doctrinam
maior
pars
respuat.
Postea
Dominus,
qui
doctor
est
humilium,
superbos
excaecando
quam
merentur
poenam
ipsis
infligit.
Ex
eadem
superbia
nascitur
fastidium
illud,
quod
se
ad
discendum
submittere
non
dignantur,
quia
sibi
perspicaciam
et
acumen
ingenii
omnes
arrogant.
Res
creditur
trita
esse
veritas
:
Deus
autem
contra
testatur
captu
humanae
mentis
longe
altiorem.
Idem
in
aliis
quoque
accidit.
Praecipua
theologiae
capita
sunt,
de
maledictione
generis
humani,
de
corrupta
natura,
de
mortificatione
carnis,
de
renovatione
vitae,
de
reconciliatione
gratuita
per
unicum
sacrificium,
de
iustitiae
imputatione,
qua
acceptus
est
Deo
peccator,
de
illuminatione
spiritus:
haec,
quia
sunt
paradoxa,
communis
hominum
sensus
contemptim
repudiat.
Pauci
ergo
in
Dei
schola
proficiunt,
quia
vix
decimus
quisque
reperitur
qui
ad
prima
rudimenta
attendat.
Cur
autem,
nisi
quia
proprio
|