|
32:405
405
PSALMUS
CXLIV.
406
ad
bonum
flexibiles
reddat,
sed
praesentem
effectum
statuit.
Idem
et
proximo
membro
confirmat,
quum
dicit,
spiritus
tuus
bonus
deducat
me,
ete.
Ducem
enim
spiritum
Dei
optat
non
modo
quatenus
illustrat
mentes,
sed
efficaciter
corda
flectens
in
consensum
nos
quasi
manu
ducit.
Porro
circumstantia
loci
admonet,
ubi
certamen
nobis
est
cum
improbis,
sedulo
cavendum
esse
ue
arripiant
nos
praeposteri
affectus:
et
quia
nobis
ad
eos
fraenandos
et
cohibendos
non
suppetit
ratio
vel
facultas,
spiritum
Dei
semper
optandum
esse
ducem,
qui
eorum
intemperiem
subigat.
Interea
docemur
generaliter
quid
valeat
liberum
arbitrium:
cui
hic
a
Davide
eripitur
recta
electio,
donec
cor
a
spiritu
Dei
formatum
fuerit
ad
sanctam
obedientiam.
Et
verbum
ducendi
confirmat
quod
nuper
attigi,
Davidem
non
fingere
mediam
gratiam,
de
qua
balbutiunt
papistae,
quae
hominem
relinquat
suspensum:
sed
efficaciam
longe
maiorem
exprimere,
sicut
etiam
Paulus
docet,
Philip.
2,
13:
Deus
est
qui
operatur
in
vobis
velle
et
perficere
pro
suo
beneplacito.
Terram
rectam
metaphorice
accipio
pro
rectitudine:
quia
significat
David,
simulac
deflectimus
a
Dei
beneplacito,
in
errorem
nos
abduci.
Iam
epitheton
spiritus
tacitae
pravitati
nobis
ingenitae
opponitur:
ac
si
dixisset
David,
vitiosas
esse
et
tortuosas
omnes
hominum
cogitationes,
donec
spiritus
gratia
correctae
fuerint
ad
veram
regulam.
Unde
sequitur,
nihil
nobis
a
sensu
carnis
integrum
vel
sanum
dictari.
Fateor
quidem
reprobos
abripi
spiritu
Dei
malo,
quia
Deus
sua
iudicia
per
diabolos
exsequitur.
Sed
hoc
loco
Davidem
tam
subtiliter
loquutum
esse
non
arbitror:
quin
potius,
damnata
sua
pravitate,
bonitatis,
iustitiae
et
sinceritatis
laudem
tribuisse
spiritui
Dei.
Iam
quum
dicit,
quia
tu
Deus
meus,
ostendit
non
aliunde
quam
ex
gratuita
adoptione
et
promissionibus
se
petere
impetrandi
fiduciam.
Neque
enim
in
arbitrio
nostro
est
facere
ut
sit
Deus
noster,
donec
gratis
nos
praeveniat.
11.
(Propter
nomen
tuum.)
Confirmat
melius
hoc
verbo,
non
ex
alio
fonte,
quam
mera
liberalitate
Dei,
salutis
fidem
petere,
nam
si
quid
afferret
proprium,
non
resideret
in
solo
Deo
causa.
Atqui
dicitur
propter
nomen
suum
nos
iuvare,
ubi
nihil
in
nobis
reperiens
quod
favorem
conciliet,
sola
sua
bonitate
inducitur.
Et
eodem
pertinet
iustitiae
nomen:
quia
Deus
fidelium
salutem
materiam
sibi
constituit
illustrandae
suae
iustitiae,
ut
alibi
diximus.
Simul
etiam
repetit
quod
dixerat
de
ingenti
afflictionum
suarum
magnitudine:
quia
vivificari
petens,
fatetur
quodammodo
se
esse
exanimem,
vel
morti
addictum,
nisi
arcana
quadam
resurrectione
eum
restituat
Deus,
penes
quem
sunt
exitus
mortis,
Psal.
68,
21.
12.
(Et
in
clementia.)
Hoc
quoque
versu
rursus
inculcat
quod
quater
vel
quinquies
prius
dixit,
se
|