32:404  xerat  festina.  Mane  ergo  tantundem  valet  ac  tempestive,  vel  celeriter.  Spem  suam,  ut  alibi  saepe,  Deo  obiicit,  qua  nobis  Deum  quodammodo  obstringimus:  sicuti  liberaliter  se  nobis  offerens,  et  promittens  se  in  patrem  fore,  humano  more  nobiscum  paciscitur.  Haec  igitur  est  quaedam  obligationis  species.  Verum  hoc  modo  tantum  abest  ut  quidquam  afferamus  dignitatis  vel  meriti,  ut  spes  nostra  potius  vacuitatis  sit  ac  inopiae  testimonium.  Quod  sibi  patefieri  viam  petit  qua  ambulet,  ad  anxietates  refertur.  Significat  enim  se  haerere  quasi  attonitum,  ut  pedem  movere  nequeat,  nisi  aperto  sibi  divinitus  exitu:  quasi  diceret,  Domine,  omnia  animae  meae  desideria  ad  te  feruntur:  ergo  in  rebus  tam  perplexis  consilium  mihi  expedias.  9.  (Eripe  me  ex  inimicis  meis)  Eodem  fere  tendit  haec  precatio  :  quia  omnes  ei  exitus  claudebat  hostium  importunitas.  Porro  verbum  ">rVDD  v  e  r  '  tunt  quidam  sperare:  propria  significatio  est  tegere,  a  qua  recedere  nolui.  Quidam  tamen  sic  resolvunt,  quod  David  expositum  se  videns  mille  mortibus,  contulerit  se  sub  tegumentum  umbrae  Dei,  ac  sub  tutela  eius  latuerit.  Quae  expositio  mihi  videtur  probabilis:  certe  magis  eam  amplector,  quam  alteram,  quae  propter  argutiam  nonnullis  placet,  Davidem  non  esse  vagatum  huc  et  illuc,  sed  uno  Deo  teste  contentum,  seorsum  et  occulte  eum  invocasse.  10.  (Doce  me  ut  faciam.)  Altius  iam  conscendit.  Neque  enim  tantum  postulat  ab  externis  molestiis  liberari,  sed  (quod  praecipuum  est)  gubernari  Dei  spiritu,  ut  neque  ad  dextram  neque  ad  sinistram  declinans  contineat  se  in  vera  rectitudine.  Quod  votum  statim  occurrere  nobis  debet  quoties  nos  tentationes  durius  exagitant:  quia  nihil  difficilius  quam  nos  ita  subiicere  Deo,  ne  illicita  remedia  appetamus.  Quum  ergo  curae,  metus,  aegritudines,  taedia,  dolores,  ad  quidvis  tentandum  saepe  multos  impellant,  exemplo  Davidis  fraenum  a  Deo  nobis  iniici  petamus,  ne  carnis  impulsu  feramur  quo  non  oportet.  Sed  diligenter  notanda  est  loquendi  forma:  quia  non  tantum  doceri  cupit  qualis  sit  Dei  voluntas,  sed  doceri  et  formari  ad  obsequium,  ut  eam  faciat.  Prior  enim  docendi  modus  parum  esset  efficax  :  quia  ubi  ostendit  Deus  quid  rectum  sit,  non  protinus  sequimur  quo  vocat,  donec  affectus  nostros  ad  se  traxerit.  Ideoque  necesse  est  Deum  nobis  non  mortua  tantum  litera  magistrum  esse  et  doctorem,  sed  arcano  spiritus  instinctu.  Imo  tribus  modis  fungitur  erga  nos  magistri  officio:  quia  verbo  suo  nos  docet:  deinde  spiritu  mentes  illuminat:  tertio  cordibus  nostris  insculpit  doctrinam,  ut  vero  et  serio  consensu  obediamus.  Nam  et  verbi  auditus  per  se  esset  inutilis:  nec  sufficeret  intelligentia,  nisi  accederet  voluntarium  cordis  obsequium.  Nec  vero  dicit,  doce  me  ut  possim  facere,  sicut  papistae  somniant  in  hoc  tantum  valere  Dei  gratiam  ut  nos