|
47:403
403
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
404
Praetorium
ergo
ingreditur.
Et
quidem
consilium
eius
est.
Christum
absolvere:
Christus
autem
ipse,
ut
obediat
patri,
damnandum
se
offert.
Atque
haec
ratio
est,
cur
tam
parce
respondeat.
Quum
iudicem
haberet
propitium,
et
qui
aures
libenter
accommodasset,
non
difficile
illi
erat
causam
suam
agere,
sed
cogitat
ad
quid
descenderit
in
mundum
et
quorsum
nunc
a
patre
vocetur.
Ideo
sponte
obmutescit,
ne
mortem
effugiat.
Tu
es
rex
Iudaeorum?
Quaestio
de
regno
nunquam
a
Pilato
sponte
mota
esset,
nisi
hoc
crimine
gravassent
Christum
Iudaei.
Quod
autem
prae
aliis
omnibus
odiosum
erat
sumit
Pilatus,
ut
eo
transacto
absolvat
reum.
Responsum
Christi
huc
tendit,
in
ea
accusatione
nihil
esse
coloris.
Ita
obliquam
refutationem
continet,
ac
si
diceret:
Mihi
ridicule
crimen
obiicitur,
cuius
ne
minima
quidem
suspicio
in
me
cadit.
Inique
vero
tulisse
Pilatus
videtur,
quod
quaesierat
Christus,
cur
se
haberet
suspectum.
Itaque
per
indignationem
exprobrat,
quidquid
mali
est
esse
a
propria
gente.
Ego,
inquit,
sedeo
iudex:
non
alieni,
sed
gentiles
tui
te
accusant.
Non
est
igitur
cur
me
involvas
discordiis
vestris.
Per
me
et
Romanos
vobis
agere
quietis
liceret:
sed
ipsi
vobis
molestiam
facessitis,
cuius
partem
subire
invitus
cogor.
36.
Begnum
meum
non
est.
Fatetur
his
verbis
se
regem
esse:
sed
quantum
ad
probandam
innocentiam
satis
erat,
diluit
et
purgat
calumniam.
Negat
enim
quidquam
dissidii
esse
regno
suo
cum
politico
ordine,
ac
si
diceret,
falso
accusor,
ac
si
tentassem
aliquid
turbare
aut
novare
in
publico
statu.
Concionatus
sum
de
regno
Dei,
sed
illud
spirituale
est:
ideo
non
est
cur
me
regni
affectati
suspectum
habeas.
Caeterum
ista
Christi
defensio
fuit
apud
Pilatum,
sed
eadem
utilis
piis
omnibus
est
doctrina
usque
ad
finem
mundi.
Nam
si
terrenum
esset
Christi
regnum,
quia
praeterit
figura
huius
mundi,
instabile
et
caducum
esset:
nunc
quia
coeleste
vocatur,
hinc
simul
asseritur
eius
perpetuitas.
Ita
si
totum
orbem
terrae
labefactari
contingat,
non
modo
inter
motus
et
concussiones,
sed
etiam
inter
horribiles
ruinas
et
interitus
stabiles
nihilominus
manent
nostrae
conscientiae,
modo
ad
Christi
regnum
attendant.
Si
tyrannice
vexamur
ab
impiis,
salus
tamen
nobis
integra
constat
in
Christi
regno,
quod
hominum
libidini
minime
obnoxium
est.
Denique
quum
innumeris
procellis
assidue
aestuet
mundus,
separatur
inde
regnum
Christi,
in
quo
nobis
quaerenda
est
tranquillitas.
Docemur
praeterea,
qualis
sit
natura
huius
regni.
Nam
si
nos
secundum
carnem
beatos
redderet
nobisque
afferret
opes,
delitias
et
quidquid
optabile
est
ad
usus
praesentis
vitae,
saperet
terram
et
mundum:
nunc
autem
quantumvis
in
speciem
misera
sit
nostra
conditio,
salva
tamen
manet
nobis
solida
felicitas.
Hinc
quoque
discimus,
quinam
|