32:403  403  PSALMUS  CXLIII.  404  et  qualem  etiam  sumus  nos  experti,  dulcedine  bonitatis  eius  mentes  nostras  rapi  ad  eum  quaerendum.  Quanquam  enim  ex  fide  nascitur  invocatio:  quatenus  tamen  fidem  ipsam  confirmant  potentiae  et  bonitatis  Dei  documenta,  simul  etiam  optima  sunt  adminicula  ad  sublevandum  languorem  nostrum.  Iam  affectus  sui  ardorem  puJcra  similitudine  declarat,  terrae  siticulosae  animam  suam  comparans.  Videmus  in  summis  caloribus  terram  dehiscere,  ac  si  aperto  ore  potum  e  coelo  appeteret.  Significat  ergo  David  se  desiderio  ferventem  ad  Deum  accedere,  ac  si  vitalis  humor  eum  deficeret,  quod  sequenti  versu  clarius  exprimit.  Hic  vero  rursus  se  profert  non  vulgare  fidei  specimen,  quod  se  deficere  sentiens,  sepulcroque  propinquus,  non  tamen  vacillanti  animo  huc  et  illuc  circumspicit,  sed  manet  in  Deo  solo  defixus.  Caeterum,  quamvis  ei  cum  propria  infirmitate  dura  et  ardua  fuerit  lucta,  defectio  tamen  spiritus,  de  qua  loquitur,  acrior  ad  incitandum  precandi  studium  stimulus  fuit,  quam  si  stoica  contumacia  suos  metus,  dolores,  et  aegritudines  vicisset.  Semper  vero  notandum  est,  ut  se  alliget  uni  Deo,  omnes  alias  spes  ex  animo  rescindere:  deinde  ipsam  necessitatem  sibi  aptare  instar  vehiculi,  quo  ad  Deum  adscendat.  8.  Fac  me  audire  mane  clementiam  tuam,  quia  in  te  speravi:  ostende  mihi  viam  qua  ambulem,  quia  ad  te  levavi  animam  meam.  9.  Eripe  me  ex  inimicis  meis  Iehova,  ad  te  occultavi.  10.  Doce  me  ut  faciam  voluntatem  tuam,  quia  tu  Deus  meus:  Spiritus  tuus  bonus  deducat  me  in  terram  rectam,  l  l  .  Propter  nomen  tuum  Iehova  vivificabis  me,  in  iustitia  tua  educas  ex  angustia  animam  meam.  12.  Et  clementia  tua  dissipatis  inimicos  meos,  et  perdes  omnes  affligentes  animam  meam,  quia  ego  servus  tuus.  8.  {Fac  me  audire.)  Hoc  versu  iterum  postulat  Dei  gratiam  sibi  manifestari,  et  quidem  cum  effectu.  Quod  dicit,  fac  me  audire,  videtur  impropria  esse  loquutio:  quia  sentitur  potius  Dei  bonitas  quam  auditur.  Sed  quia  percipere  Dei  beneficia  parum  nobis  prodesset,  nisi  fidei  gustu  nobis  saperent,  merito  ab  auditu  incepit  David.  Videmus  enim  ut  illis  se  ingurgitent  profani  homines  sine  bonitatis  sensu:  quia  ad  verbum  attenti  non  sunt,  nec  fides  praelucet,  quae  Deum  ostendat  esse  patrem.  Adverbium  mane,  frigide  quidam  restringunt  ad  sacrificia.  Scimus  enim  quotidie  bis  sacrificia  offerre  solitos,  matutinum  et  vespertinum.  Alii  subtilius  accipiunt,  quod  Deus  mitius  agens  cum  suis  servis,  dicatur  formare  novum  diem.  Alii  metaphoram  esse  volunt,  et  notari  prosperum  laetumque  statum  :  sicut  triste  et  calamitosum  tempus  saepe  notatur  per  tenebras.  Sed  miror  in  hac  voce  quaeri  extraneos  sensus,  qua  simpliciter  repetit  quod  prius  di-