32:402  tuis:  in  opere  manuum  tuarum  meditatus  sum  6.  Expandi  manus  meas  ad  te,  anima  mea  sicut  terra  sine  aqua  tibi.  Selah.  7.  Festina,  responde  mihi  Iehova,  deficit  spiritus  meus:  ne  abscondas  faciem  tuam  a  me,  quia  similis  ero  descendentibus  in  foveam.  4.  (Et  involvitur.)  De  externis  calamitatibus  loquutus,  nunc  fatetur  animi  sui  infirmitatem,  unde  colligimus  non  saxeam  fuisse  eius  fortitudinem,  sed  quum  moerore  obrutus  esset  secundum  carnis  sensum,  sola  fide  et  spiritus  gratia  subnixum  stetisse.  Quo  exemplo  docemur,  si  quando  nos  debilitent  afflictiones,  imo  fere  exaniment,  non  esse  tamen  a  lucta  desistendum:  quia  dabit  tandem  Deus  emergere,  modo  inter  suas  anxietates  cor  nostrum  ad  eum  adspiret.  Et  proximo  versu  commemorat  David  sedulo  se  remedium  quaesisse  ad  mitigandos  dolores.  Plerosque  enim  sponte  se  ignaviae  dedentes  succumbere  mirum  non  est:  quia  ex  recordatione  gratiae  Dei  vigorem  colligere  negligunt.  Verum  quidem  est  exacerbari  interdum  mala  nostra,  dum  memoria  repetimus  quam  humaniter  Deus  nobiscum  egerit:  quia  comparatio  sensus  nostros  magis  excitat  et  acuit.  Sed  David  alium  scopum  sibi  praefixit,  ut  fiduciam  ex  veteribus  Dei  beneficiis  sumeret.  Et  certe  optima  est  dolori  leniendo  ratio,  quum  prope  deficimus,  respicere  ad  antiqua  Dei  beneficia.  Nec  ea  tantum  intelligit  David  quae  ipse  a  puero  expertus  fuerat,  nimis  enim  restricte  (meo  iudicio)  sic  quidam  interpretantur:  quum  vox  Q^p  longius  pateat.  Itaque  non  dubito  quin  privatae  suae  experientiae  veteres  historias  adiunxerit,  in  quibus  perpetuam  Dei  erga  suos  bonitatem  intueri  promptum  erat.  Et  nos  quoque  eius  exemplo  discamus,  non  tantum  expendere  quae  in  nos  contulit  Deus  beneficia,  sed  revocare  in  memoriam  quoties  opitulatus  sit  servis  suis,  idque  totum  aptare  in  usus  nostros.  Quod  si  non  statim  mitescat  acerbitas  doloris,  postea  tamen  sequetur  profectus.  Nam  utcunque  hic  queratur  David  non  statim  hoc  solatio  levatas  fuisse  curas  suas  et  molestias,  perrexit  tamen  in  sua  meditatione,  donec  opportune  tandem  fructus  suos  exsereret.  Verbum  rffitf,  ut  alibi  diximus,  tam  lingua  proloqui,  quam  animo  volvere  significat.  Ideo  vertunt  quidam,  disserui  de  operibus  tuis.  Sed  quia  verbum  j-)jpj  significat  etiam  meditari,  bis  idem  repeti  arbitror,  et  quidem  assiduitatis  notandae  causa.  Saepe  enim  accidit  ut  leviter  gustatis  Dei  operibus,  alio  mox  transvolent  mentes  nostrae,  unde  non  mirum  est  si  nulla  firma  consolatio  insideat.  Quare  ne  evanescat  cognitio,  continua  attentione  iuvanda  est.  6.  (Expandi  manus  meas.)  Hic  apparet  meditationis  utilitas,  quia  animum  Davidis  ad  precandi  studium  erexit:  sicuti  necesse  est,  ubi  serio  reputamus  qualem  se  Deus  semper  ostenderit  servis  suis,  26