|
32:401
401
PSALMUS
CXLIII.
402
mundo
:
sciebat
qualis
fuisset
Abrahae
integritas,
et
sanctorum
patrum:
quum
nec
sibi
nec
illis
parcat,
unum
omnibus
placandi
Dei
modum
definit,
ut
ad
eius
misericordiam
confugiant.
Unde
colligimus
quam
diabolicus
furor
eorum
mentes
occupet
qui
hodie
adhuc
de
perfecta
iustitia
garriunt,
ut
e
medio
tollatur
peccatorum
remissio.
Certe
nunquam
eo
superbiae
prorumperent,
nisi
bruto
Dei
contemptu
intus
referti.
Magnifice
regenerationem
extollunt,
ac
si
in
puritate
vitae
consisteret
totum
Christi
regnum.
Sed
quum
praecipuum
aeterni
foederis
caput
aboleant
de
gratuita
reconciliatione,
quam
quotidie
quaerere
iubentur
fideles,
seque
et
alios
inflent
vesano
et
plus
quam
ebrio
fastu,
barbariem
suam
produnt.
Sint
ergo
nobis
detestabiles,
sicuti
libenter
conspuerent
in
faciem
Dei.
Hoc
tamen
unum
nondum
sufficit:
quia
fatentur
etiam
papistae,
si
Deus
iudicis
partes
suscipiat
in
examinanda
hominum
vita,
omnes
subiacere
iustae
damnationi.
Et
in
hac
parte
saniores
sunt,
modestiores,
et
magis
sobrii,
quam
prodigiosi
isti
cyclopes,
de
quibus
loquutus
sum.
Sed
quamvis
non
sibi
arrogent
in
solidum
iustitiam:
dum
tamen
merita
sua
et
satisfactiones
obtrudunt,
longe
remoti
sunt
ab
exemplo
Davidis.
Defectum
aliquem
semper
agnoscunt
in
suis
operibus:
ideoque,
ut
gratiam
obtineant,
subsidium
advocant
misericordiae.
Atqui
inter
haec
duo,
quae
scriptura
inter
se
opponit,
nihil
est
medium,
Iustificari
operibus
et
Iustificari
fide.
Stulte
ergo
papistae
tertiam
comminiscuntur
iustitiam,
quam
partim
suis
operibus
acqnirant,
partim
Deus
pro
sua
indulgentia
imputet.
Et
certe
hic
David
neminem
mortalium
coram
Deo
staturum
affirmans,
si
opera
in
iudicium
vocentur,
non
fingit
duplicem
illam
iustitiam,
sed
recta
nos
ad
hanc
consequentiam
vocat,
Deum
nobis
fore
propitium
quatenus
est
misericors,
quia
evanescit
coram
eo
quidquid
iustitiae
se
afferre
homines
putabunt.
3.
(Quia
persequutus
est)
Postquam
confessus
St
David
iustas
se
poenas
luere
pro
peccatis
:
nunc
ad
hostes
suos
descendit,
a
quibus
exordium
facere
praepostera
fuisset
ratio.
Crudelitas
autem
ita
exprimitur,
quod
satiari
nequeant
nisi
exstincto
sancto
viro,
imo
se
iam
vita
spoliatum
dicit,
nisi
celeriter
Deus
succurrat.
Non
enim
simpliciter
se
comparat
homini
mortuo,
sed
putrido
cadaveri:
quia
per
mortuos
saeculi
intelligit
qui
pridem
sublati
sunt
e
mundo.
Atque
his
verbis
docet,
non
modo
in
morbo
letali
confidere
Deum
sibi
fore
medicum,
sed
quamvis
longa
oblivione
sepulta
esset
vita
sua,
in
Dei
tamen
manu
esse
resurrectionem
qua
cineres
in
vitam
restituat.
4.
Et
involvitur
super
me
spiritus
meus,
in
medio
mei
attonitum
est
cor
meum.
5.
Recordatus
sum
dierum
antiquorum,
meditatus
sum
in
omnibus
factis
Calvini
opera.
Vol
XXXII.
|