[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


32:400  1.  {Iehova  audi.)  Quum  adeo  dolenter  et  anxie  mala  sua  deploret  David,  apparet  extremam  fuisse  hostium  saevitiam.  Ostendit  autem  praefatio  non  levi  moerore  tactum  fuisse.  Cur  iustitiam  cum  veritate  coniungat  alibi  ratio  exposita  fuit,  neque  enim  sub  iustitiae  nomine  imaginari  oportet  meritum  ac  mercedem,  ut  inscite  nonnulli  faciunt:  sed  iustitia  Dei  vocatur  bonitas  qua  inducitur  ad  suos  tuendos.  Eodem  efc  veritas  spectat,  quia  optima  est  fidei  probatio,  nunquam  eos  deserere  quibus  se  auxilio  fore  pollicitus  est.  Suos  igitur  iuvando  tam  iustum  quam  veracem  se  Deus  ostendit:  quia  eorum  spem  non  frustratur,  deinde  quia  beneficentia  specimen  edit  suae  naturae,  ideo  ad  precandi  fiduciam  David  merito  sibi  utrumque  proponit.  2.  (Et  ne  intres.)  Cur  ad  veniam  petendam  descendat,  nuper  admonui.  Nam  undecunque  proveniant  res  adversae,  statuendum  est,  esse  Dei  flagella,  quibus  nos  ad  poenitentiam  sollicitat.  Nam  quum  minime  oblectetur  malis  nostris,  certum  est  peccata  nostra  causam  dare  cur  nos  asperius  tractet.  Itaque  David,  tametsi  cum  improbis  nominibus  sit  certamen,  quorum  respectu  sibi  erat  optime  conscius,  reus  tamen  et  supplex  ingenue  coram  Deo  culpam  fatetur.  Atque  haec  generalis  regula  tenenda  est,  si  Deum  nobis  propitium  esse  cupimus,  rogandum  esse  ut  peccatis  nostris  ignoscat.  Nam  quum  Davidi  unicum  asylum  fuerit  veniae  deprecatio,  quis  nostrum  iustitia  et  integritate  sua  fretus,  in  Dei  conspectum  prodire  audebit?  Quanquam  David  non  tantum  suo  exemplo  praescribit  fidelibus  qualiter  precari  debeant,  sed  pronuntiat,  neminem  mortalium,  si  ad  causam  dicendam  vocetur,  iustum  fore.  Hic  vero  locus  continet  uberrimam  doctrinam,  docemur  euim,  sicuti  nuper  attigi,  non  aliter  Deum  nobis  fore  propitium  quoties  ad  eum  accedimus,  nisi  deposita  iudicis  persona,  gratis  peccata  remittens,  nos  sibi  reconciliet.  Unde  sequitur,  omnes  hominum  iustitias  concidere,  simulac  ventum  est  ad  eius  tribunal.  Id  uno  verbo  quamvis  omnes  fateantur,  vix  tamen  centesimus  quisque  serio  agnoscit.  Nam  dum  alii  aliis  mutuo  indulgent,  secure  omnes  subeunt  Dei  iudicium:  ac  si  tam  facile  esset  illis  satisfacere,  quam  absolvi  hominum  suffragiis.  Sed  quo  rem  totam  probe  teneamus,  primo  notandum  est  quid  sit  iustificari.  Locus  autem  hic  clare  demonstrat,  iustificari,  qui  iustus  coram  Deo  reputatur  ac  censetur,  vel  quem  iudex  ipse  coelestis  tanquam  innocentem  absolvit.  Iam  ab  hac  innocentiae  laude  cunctos  mortales  excludens  David,  significat,  si  qua  sit  in  sanctis  iustitia,  non  ita  perfectam  esse  ut  coram  Deo  stare  queat  :  atque  ita  pronuntiat  omnes  obnoxios  esse  Deo,  nec  posse  absolvi  nisi  confessione  iusti  reatus.  Certe  poterat  merito  iactare  unum  se  esse  ex  perfectissimis,  si  qui  reperti  essent  in  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci