|
32:400
1.
{Iehova
audi.)
Quum
adeo
dolenter
et
anxie
mala
sua
deploret
David,
apparet
extremam
fuisse
hostium
saevitiam.
Ostendit
autem
praefatio
non
levi
moerore
tactum
fuisse.
Cur
iustitiam
cum
veritate
coniungat
alibi
ratio
exposita
fuit,
neque
enim
sub
iustitiae
nomine
imaginari
oportet
meritum
ac
mercedem,
ut
inscite
nonnulli
faciunt:
sed
iustitia
Dei
vocatur
bonitas
qua
inducitur
ad
suos
tuendos.
Eodem
efc
veritas
spectat,
quia
optima
est
fidei
probatio,
nunquam
eos
deserere
quibus
se
auxilio
fore
pollicitus
est.
Suos
igitur
iuvando
tam
iustum
quam
veracem
se
Deus
ostendit:
quia
eorum
spem
non
frustratur,
deinde
quia
beneficentia
specimen
edit
suae
naturae,
ideo
ad
precandi
fiduciam
David
merito
sibi
utrumque
proponit.
2.
(Et
ne
intres.)
Cur
ad
veniam
petendam
descendat,
nuper
admonui.
Nam
undecunque
proveniant
res
adversae,
statuendum
est,
esse
Dei
flagella,
quibus
nos
ad
poenitentiam
sollicitat.
Nam
quum
minime
oblectetur
malis
nostris,
certum
est
peccata
nostra
causam
dare
cur
nos
asperius
tractet.
Itaque
David,
tametsi
cum
improbis
nominibus
sit
certamen,
quorum
respectu
sibi
erat
optime
conscius,
reus
tamen
et
supplex
ingenue
coram
Deo
culpam
fatetur.
Atque
haec
generalis
regula
tenenda
est,
si
Deum
nobis
propitium
esse
cupimus,
rogandum
esse
ut
peccatis
nostris
ignoscat.
Nam
quum
Davidi
unicum
asylum
fuerit
veniae
deprecatio,
quis
nostrum
iustitia
et
integritate
sua
fretus,
in
Dei
conspectum
prodire
audebit?
Quanquam
David
non
tantum
suo
exemplo
praescribit
fidelibus
qualiter
precari
debeant,
sed
pronuntiat,
neminem
mortalium,
si
ad
causam
dicendam
vocetur,
iustum
fore.
Hic
vero
locus
continet
uberrimam
doctrinam,
docemur
euim,
sicuti
nuper
attigi,
non
aliter
Deum
nobis
fore
propitium
quoties
ad
eum
accedimus,
nisi
deposita
iudicis
persona,
gratis
peccata
remittens,
nos
sibi
reconciliet.
Unde
sequitur,
omnes
hominum
iustitias
concidere,
simulac
ventum
est
ad
eius
tribunal.
Id
uno
verbo
quamvis
omnes
fateantur,
vix
tamen
centesimus
quisque
serio
agnoscit.
Nam
dum
alii
aliis
mutuo
indulgent,
secure
omnes
subeunt
Dei
iudicium:
ac
si
tam
facile
esset
illis
satisfacere,
quam
absolvi
hominum
suffragiis.
Sed
quo
rem
totam
probe
teneamus,
primo
notandum
est
quid
sit
iustificari.
Locus
autem
hic
clare
demonstrat,
iustificari,
qui
iustus
coram
Deo
reputatur
ac
censetur,
vel
quem
iudex
ipse
coelestis
tanquam
innocentem
absolvit.
Iam
ab
hac
innocentiae
laude
cunctos
mortales
excludens
David,
significat,
si
qua
sit
in
sanctis
iustitia,
non
ita
perfectam
esse
ut
coram
Deo
stare
queat
:
atque
ita
pronuntiat
omnes
obnoxios
esse
Deo,
nec
posse
absolvi
nisi
confessione
iusti
reatus.
Certe
poterat
merito
iactare
unum
se
esse
ex
perfectissimis,
si
qui
reperti
essent
in
|