55:399  399  EPIST.  IACOBI  400  gratiam  pauperes  contemnunt.  Prius  est,  indignum  est  deiicere  quos  Deus  extollit,  et  quos  honore  dignatur,  probrose  tractare:  atqui  Deus  pauperes  honorat:'  ergo  pervertit  Dei  ordinem  quisquis  eos  reiicit.  Alterum  sumptum  est  ab  experientia  communi.  Nam  quum  utplurimum  molesti  sint  bonis  et  innoxiis  divites,  valde  absurdum  est,  eorum  iniuriis  tale  praemium  rependere,  ut  nobis  sint  magis  commendati  quam  pauperes,  qui  nos  iuvant  magis  quam  laedunt.  Quousque  vero  utrumque  procedat,  distincte  videbimus.  Elegit  pauperes.  Non  solos  quidem:  sed  ab  illis  exordium  facere  voluit,  ut  divitum  superbiam  retunderet.  Hoc  est  quod  dicit  Paulus  (1.  Cor.  1,  25),  Non  multi  nobiles,  non  multi  potentes  e  saeculo:  sed  quae  infirma  erant,  Deus  elegit,  ut  fortia  pudefaceret.  In  summa,  quum  Deus  gratiam  suam  in  divites  communiter  et  pauperes  effuderit:  hos  tamen  illis  voluit  praeferre,  ut  discerent  magni  non  sibi  placere:  ignobiles  vero  et  obscuri,  totum  quod  essent  tribuerent  misericordiae  Dei:  utrique  ad  modestiam  et  humilitatem  erudirentur.  Vocat  autem  D  i  v  i  t  e  s  in  fide,  non  qui  fidei  magnitudine  abundant,  sed  quos  Deus  variis  spiritus  sui  donis  locupletavit:  quae  fide  percipimus.  Nam  certe  quum  Dominus  se  liberaliter  omnibus  offert,  unusquisque  pro  suae  fidei  mensura  compos  fit  donorum  eius.  Quare  si  vacui  sumus  aut  inopes,  id  fidei  nostrae  defectum  arguit.  Nam  si  modo  fidei  sinum  extendamus,  semper  paratus  est  Deus  im*  plere.  P  r  o  m  i  s  s  um  regnum  iis  dicit  qui  Deum  diligunt:  non  quod  a  dilectione  pendeat  promissio:  sed  ut  admoneat  vocari  nos  a  Deo  in  spem  vitae  aeternae,  hac  conditione  et  in  hunc  finem,  ut  vocati  ipsum  diligamus.  Ergo  finis,  non  initium  hic  notatur.  6.  Nonne  divites.  Videtur  instigare  ad  vindictam,  dum  in  medium  adducit  iniustam  dominationem  divitum:  ut  qui  ab  illis  inique  tractantur,  par  pari  referant.  Atqui  ubique  iubemur,  inimicis,  qui  nobis  infesti  sunt,  benefacere.  Verum  aliud  est  Iacobi  consilium.  Non  tantum  ostendere  vult,  ratione  carere  et  iudicio  qui  suos  carnifices  ambitiose  honorant:  ac  interea  iniurii  sunt  hominibus  sibi  amicis,  vel  saltem  a  quibus  nunquam  laesi  sunt.  Nam  hinc  melius  apparet  vanitas,  quod  nullis  beneficiis  provocati,  ideo  tantum  mirantur  divites,  quia  divites  sunt:  imo  quos  suo  damno  iniustos  et  crudeles  sentiunt,  iis  serviliter  blandiuntur.  Sunt  quidem  ex  divitibus  nonnulli  aequi  et  modesti,  et  ab  omni  iniustitia  abhorrentes:  sed  pauci  tales  reperiuntur.  Quod  ergo  utplurimum  accidere  solet,  et  quasi  quotidiano  usu  compertum  est,  refert  Iacobus.  Quia  enim  homines  fere  vires  suas  experiuntur  nocendo:  inde  fit  ut  quo  plus  quisque  potest,  eo  sit  deterior,  et  in  proximos  iniquior.  Quo  inten-