|
32:399
399
PSALMUS
CXLIII.
400
e
carcere
animam
meam,
ut
celebrem
nomen
tuum:
me
coronabunt
iusti,
quia
rependens
mihi.
6.
(Clamavi
ad
te.)
Iam
quo
Deus
magis
opem
suam
acceleret,
attenuatum
se
David
queritur,
redactumque
ad
extrema,
et
clamoris
voce,
ut
alibi
diximus,
vehementiam
notat.
Tandem
sibi
redemptione
opus
esse
dicit,
quia
captivus
teneatur.
Nam
quod
per
carcerem
quidam
intelligunt
speluncam,
nimis
restrictum
est.
Quod
additur
in
fine,
coronabunt
me
iusti,
secus
ab
aliis
vertitur,
nempe
exspectabunt
me.
Retinui
veram
et
nativam
significationem.
Quanquam
metaphorice
poni
fateor
pro
circumdare:
ac
si
dixisset
se
fore
omnibus
spectaculo
:
quia
omnes
ad
tam
claram
liberationem
undique
convertent
oculos.
Si
cui
magis
placeat
citra
figuram
legere,
sensus
erit,
Non
tantum
mihi
gratulabantur
iusti,
sed,
victoriae
causa,
capiti
meo
coronam
imponent.
Sunt
etiam
qui
sic
interpretentur
,
Convenient
ad
gratulandum,
et
stabunt
omni
ex
parte
coronae
instar.
Caeterum
quia
ad
verbum
est,
Coronabunt
in
me,
quidam
subaudiunt
aliud
pronomen,
quod
scilicet
iusti
ad
gloriam
snam
transferent
beneficium
Davidi
collatum
:
quia
Deus,
quoties
unum
aliquem
liberat
ex
suis,
alios
omnes
ad
eandem
spem
invitans
corona
donat.
Simplicius
tamen
est
quod
posui,
gratiam
hanc,
quasi
in
theatro,
conspicuam
omnibus
fore,
ut
iustis
celebre
sit
documentum,
ad
fulciendam
eorum
fidem.
Nam
verbum
"j^jj
Hebraeis
latius
patet
quam
rependere,
et
tantundem
valet
ac
conferre
beneficium,
sicuti
aliis
locis
diximus.
PSALMUS
CXLIII.
ARG.
Quanquam
Davidi
negotium
crat
cum
sceleratis
hostibus,
qui
non
minus
iniuste
quam
crudeliter
eum
premebant
:
quia
tamen
agnoscit
hoc
fieri
iusto
Dei
iudicio
:
ut
Deum
sibi
conciliet,
suppliciter
ad
veniae
deprecationem
confugit.
Deinde
ubi
conquestus
est
de
hostium
saevitia,
et
testatus
est
sibi
nulla
unquam
tristitia
excussam
fuisse
Dei
memoriam,
tam
restitui
postulat,
quam
Dei
spiritu
gubernari:
ut
quod
residuum
est
vitae
pietati
addicat.
Psalmus
Davidis.
1.
Iehova
audi
precationem
meam,
ausculta
ad
orationem
meam,
in
veritate
tua
responde
mihi,
in
iustitia
tua.
2.
Et
ne
intres
in
iudicium
cum
servo
tuo:
quia
non
iustificabitur
in
conspectu
tuo
ullus
vivens.
3.
Quia
persequutus
est
inimicus
animam
meam,
prostravit
in
terra
vitam
meam:
locavit
me
in
tenebricosis,
sicut
mortuos
saeculi.
|