55:398  pauperi.  Quod  etiam  verborum  contextus  clare  ostendit.  Et  sane  ambitiosus  est  honos  plenusque  vanitatis,  qui  diviti  exhibetur  paupere  contempto.  Nec  dubium  est  quin  regnet  ambitio  et  vanitas,  ubi  solae  huius  mundi  larvae  sunt  in  pretio.  Tenendum  est  illud  axioma,  censeri  inter  regni  Dei  haeredes,  qui  reprobos  contemnit,  honorat  autem  timentes  Dominum.  Hic  ergo  contrarium  vitium  damnatur,  quum  scilicet  solo  divitiarum  respectu,  etiam  malos  honore  prosequitur  quispiam,  cum  bonorum  contumelia,  ut  dictum  est.  Quare  si  seorsum  legas:  Peccat  qui  diviti  assurgit:  absurda  erit  sententia.  Si  autem  coniunctim,  Peccat  qui  solos  divites  honore  dignatur,  quum  pauperes  despiciat,  imo  probrose  tractet:  pia  et  vera  doctrina  erit.  1.  Ne  fidem  in  acceptionibus.  Significat  personarum  acceptiones  sio  discrepare  a  fide  Christi,  ut  simul  iungi  nequeant:  idque  merito.  Fide  enim  coalescimus  in  unum  corpus,  in  quo  Christus  primas  tenet.  Ergo  quum  supereminent  mundi  pompae,  ut  quod  Christi  est  obruant,  fidem  parum  vigere  apparet.  Quod  posui,  ex  opinione,  Erasmum  in  eo  sequutus  sum.  Quamquam  reprehendi  non  potest  vetus  interpres  qui  gloriam  transtulit.  AoCa  enim  Graecis  utrumque  significat:  et  apte  ad  Christum  referre  potest:  idque  pro  loci  circumstantia.  Tantus  enim  est  Christi  splendor,  ut  omnes  mundi  glorias  facile  exstinguat.  si  quidem  oculos  nostros  irradiet.  Unde  sequitur,  Christum  a  nobis  parvifieri  quum  HOB  tenet  mundanae  gloriae  admiratio.  Verum  altera  quoque  expositio  optime  convenit.  Nam  dum  opum  vel  honorum  opinio  nostros  oculos  perstringit,  veritas  supprimitur:  quae  sola  valere  debebat.  Sedere  honeste  dixit,  pro  sessione  honorifica.  4.  Annon  diiudicati  estis.  Potest  tam  affirmative  quam  interrogative  legi:  sed  eodem  prope  sensu.  Culpam  enim  ex  eo  amplificat,  quod  sibi  placeant  vel  indulgeant  in  tanta  pravitate.  Si  interrogative  legas,  hic  erit  sensus,  An  non  propria  conscientia  vos  tenet  convictos,  ut  alio  iudice  non  sit  opus?  Si  affirmationem  malis,  perinde  valebit  ac  si  dixisset,  Hoc  quoque  mali  accidit,  quod  non  sentitis  vos  peccare,  nec  vestras  cogitationes  pravas  esse  ut  sunt,  agnoscitis.  5.  Audite,  fratres  mei  dilecti:  nonne  Deus  eligit  pauperes  mundi  huius,  divites  in  fide,  et  haeredes  regni,  quod  promisit  iis  qui  diligit  eum?  6.  Vos  autem  contemptui  habuistis  pauperem,  nonne  divites  tyrannidem  in  vos  exercent,  et  iidem  trahunt  vos  ad  tribunalia.  7.  Et  iidem  contumelia  afficiunt  bonum  nomen  quod  invocatum  est  super  vos?  5.  Audite,  fratres.  Nunc  duplici  argumento  probat,  facere  eos  praepostere  quum  in  divitum