|
32:398
vit?
Huc
spectat
repetitio,
qua
significat
perseveranter
se
orasse,
ut
contra
omnes
fluctus
staret
immobilis.
Clarius
etiam
proximo
versu
exprimit
se
exonerasse
suas
curas
in
Dei
sinum.
Nam
effundere
cogitationem,
et.
tribulationem
nuntiare,
perplexis
anxietatibus
opponit,
quas
intus
coquunt
miseri
homines,
et
quibus
se
exurunt,
dum
malunt
fraenum
mordere
quam
confugere
ad
Deum:
vel
insanis
clamoribus
quos
in
aerem
proiiciunt
alii,
qui
ex
paterna
Dei
providentia
nihil
solatii
concipiunt.
Itaque
summa
est,
neque
ululasse
bruto
impetu
apud
homines,
neque
caecis
tormentis
animum
suum
cruciasse:
sed
dolores
suos
familiariter
exposuisse
coram
Deo.
4.
(Quum
se
involveret.)
Quanquam
hic
fatetur
se
anxio
fuisse
animo,
confirmat
tamen
quod
dixit
de
fidei
suae
constantia.
Concinna
autem
translatio
est
animi
in
se
contorti
et
impliciti:
quia
ubi
nullus
in
periculis
exitus
apparet,
inter
varias
revolutiones
animus
alternat,
et
consilia
hinc
inde
accersendo
plus
molestiae
accumulat.
Iam
vero
dicit,
quamvis
nulla
constaret
salutis
ratio,
Deum
tamen
semper
scivisse
quomodo
liberandus
esset.
Quidam
hoc
membrum,
Cognovisti
semitam
meam,
secus
accipiunt:
ac
si
integritatis
suae
David
testem
faceret
Deum.
Sed
alterum
illud
quod
attuli,
rectius
est:
quum
ipse
animum
suum
variis
agitationibus
sursum
et
deorsum
versaret,
et
tamen
inexplicabilis
esset
exitus,
modum
liberandi
fuisse
Deo
cognitum.
Quibus
verbis
docemur,
quamvis
post
tentata
omnia
remedia
consilio
destitui
nos
contingat,
debere
hoo
nobis
sufficere
quod
Deus
mala
nostra
non
ignoret,
ac
nostri
curam
suscipere
dignetur,
sicuti
dicebat
Abraham
Gen.
22,
8:
Dominus
providebit.
Hanc
eandem
regulam
sequutus
est
David,
dum
mortis
caligine
obseptus,
clausis
oculis
regendum
se
tradidit
paternae
Dei
providentiae.
5.
(Adspiciendo.)
Confirmat
se
diros
illos
cruciatus
non
abs
re
perpessum
esse,
quum
nec
quidquam
humanae
opis
vel
solatii
sperandum
esset,
neque
pateret
ullum
mortis
effugium.
Caeterum,
quum
dicit
adspiciendo
et
videndo
non
reperisse
inter
homines
amicum,
non
significat
se,
praeterito
Deo,
mentem
circumegisse
ad
humana
subsidia,
sed
quod
fas
erat
quaesiisse
an
ullus
esset
in
terra
adiutor.
Si
quis
oblatus
esset,
haud
dubie
sensisset
esse
ministrum
gratiae
Dei:
sed
Deus
hominum
auxilio
orbare
eum
voluit,
quo
mirabilius
eum
a
morte
eriperet.
Requirere
animam,
in
bonam
partem
hic
ponitur,
pro
eo
quod
est
sollicitum
esse
de
vita
hominis
tuenda.
6.
Clamavi
ad
te
Iehova,
dixi,
tu
spes
mea,
portio
mea
in
terra
vivorum.
7.
Intende
ad
clamorem
meum,
quia
miseria
laboro
valde:
libera
me
a
persequutoribus
meis,
quia
invaluerunt
super
me.
8.
Erue
|