[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:397  397  CAPUT  XVIII.  398  gasse,  quaedam  alia  permiscet,  deinde  redit  ad  alias  duas  negationes.  Hinc  factum  est,  ut  minus  attenti  lectores  colligerent  primam  negationem  fuisse  in  Annae  aedibus,  sed  nihil  tale  sonant  verba,  quin  potius  clare  exprimunt  fuisse  pontificis  ancillam,  quae  Petrum  compulit  ad  Christum  negandum.  Tenendum  ergo  est,  quum  adductus  esset  Christus  ad  pontificem,  non  fuisse  quoslibet  admissos,  sed  discipulum  qui  notus  erat  sua  gratia  impetrasse  aditum  Petro.  Iam  minime  dubium  est,  quin  uterque  pio  studio  Christum  sequutus  sit,  sed  quum  testatus  esset  voce  sua  Christus,  se  Petro  et  aliis  parcere,  longe  utilius  fuisset  gemere  et  precari  in  obscuro  aliquo  angulo  quam  prodire  in  oculos  hominum,  quum  tam  male  firmus  esset.  Nunc  officium  quod  remisit  illi  Christus  cupide  usurpat:  in  fidei  autem  confessione,  in  qua  ad  mortem  usque  perstandum  erat,  deficit.  Semper  ergo  videndum,  quid  a  nobis  requirat  Dominus,  ne  se  qui  infirmi  sunt  ingerant  in  res  non  necessarias.  IT.  Dixit  ancilla  Petro.  Introducitur  Petrus  in  atrium  pontificis,  sed  nimis  iniquo  pretio,  quod  Christum  in  ipso  ingressu  abnegare  cogitur.  Quum  in  primo  limine  adeo  turpiter  impingat,  detegitur  iactantiae  eius  vanitas.  Gloriatus  fuerat  se  invictum  fore  athletam  et  parem  vincendae  morti:  nunc  unius  ancillae  voce  et  ea  quidem  non  admodum  minaci  confusus  arma  proiicit.  En  humani  roboris  specimen.  Fumus  certe  est  quidquid  virium  in  hominibus  apparet,  quod  flatu  mox  discutitur.  Extra  proelium  sumus  plus  iusto  animosi,  sed  experientia  ostendit,  quam  stulte  ac  de  nihilo  superbiamus:  imo  quum  nullas  Satan  machinas  adhibet,  ipsi  nobis  fingimus  vanos  terrores,  qui  nos  ante  tempus  conturbent.  Voce  mulierculae  territus  fuit  Petrus:  quid  nos?  annon  subinde  trepidamus  ad  strepitum  folii  cadentis?  Yana  periculi  species  eminus  Petrum  perculit:  annon  puerilibus  ludicris  quotidie  a  Christo  abducimur?  Denique  ea  est  nostra  fortitudo,  quae  sine  hoste  ultro  ipsa  concidat  :  ita  scilicet  humanam  arrogantiam  ulciscitur  Deus,  dum  feroces  animos  effeminat.  Homo  non  virtute  sed  flatu  tantum  refertus  sibi  facilem  contra  totum  mundum  victoriam  promittit:  atqui  visa  cardui  umbra  protinus  expavescit.  Quare  discamus  non  alibi  quam  in  Domino  fortes  esse.  Non  sum.  Non  videtur  quidem  praecisa  esse  Christi  abnegatio,  sed  quum  Petrus  fateri  timet  se  ex  eius  discipulis,  perinde  est  ac  si  negaret  quidquam  sibi  cum  illo  esse:  quod  notandum  est,  ne  quis  sophistice  agendo  se  elapsum  putet,  ubi  oblique  tantum  recedit  a  fidei  confessione.  18.  Simon  Petrus  cum  illis  stans.  Quod  addit  evangelista  Petrum  stetisse  cum  ministris  et  servis  ad  prunas,  id  facit  ad  contextum  historiae,  sicuti  postea  videbimus.  Caeterum  hinc  apparet,  quantus   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci