32:397  397  PSALMUS  CXLIT.  398  tribuat  eius  gratiae,  sicut  Psalm.  68,  21  dixit  eius  esse  mortis  extius:  quia  liberationem  Deus  saepe  differt,  quo  tandem  sit  illustrior:  deinde  quod  machinati  sunt  impii  in  eorum  capita  retorquet.  Quod  vero  pronomen  eius,  ad  Saulem  quidam  referunt,  quasi  diceret,  Doeg  et  similes  cadant  in  laqueos  Saulis:  videtur  esse  absurdum.  Deum  ergo  tacito  eius  nomine  designari  arbitror.  Prius  dixerat,  Custodi  me  Domine  a  plagis  et  laqueis  impiorum:  nunc  laqueis  quos  tetenderant  impii  ad  circumveniendos  simplices,  opponit  Dei  retia,  qui  solet  deprehendere  astutos  in  malitia  quam  fabricant.  Et  quia  negotium  erat  cum  ingenti  multitudine,  dicit,  Cadant  simul:  quia  nisi  persuasus  fuisset,  in  manu  Dei  esse  quidquid  copiarum  coacervant  homines,  nullo  negotio  prosternere,  nulla  spes  erat  effugii.  Quod  postea  sequitur  duplicem  sensum  admittit.  Vertunt  multi,  Ego  perpetuo  transibo.  Sed  potest  esse  inversio  ordinis,  donec  transeam.  Hostes  igitur  suos  irretiri  optat,  donec  evadat  ipse  salvus.  PSALMUS  CXLII.  ARG.  Quum  venisset  Saul  in  speluncam  in  qua  latebat  David,  potuit  sanctus  vir  in  tanto  discrimine  vel  obstupescere  metu,  vel  consternatione  impelli,  quo  non  licebat:  sicuti  qui  de  vita  desperant,  vel  iacent  similes  attonitis,  vel  amentia  huc  illuc  rapiuntur.  Hoc  autem  Psalmo  testatur  David  se  retinuisse  compositum  animum,  ut  in  Deum  certa  fide  recumbens  nihil  illicitum  tentaret,  sed  acquiesceret,  in  votis  et  precibus.  1.  Erudiens  Davidis,  quum  esset  in  spelunca,  precatio.  2.  Voce  mea  ad  Iehovam  clamavi,  voce  mea  ad  Iehovam  precatus  sum.  3.  Effundo  coram  facie  eius  meditationem  meam,  afflictionem  meam  coram  facie  eius  narro.  4.  Quum  se  involveret  super  me  spiritus  meus,  et  tu  cognovisti  semitam  meam:  in  via  qua  ambulavi  posuerunt  laqueum  mihi.  5.  Adspiciendo  ad  dexteram,  et  videndo,  nemo  fuit  mihi  cognitor,  periit  fuga  a  me,  nullus  requirens  animam  meam.  2.  {Voce  mea.)  Mira  fuit  praesentia  animi  in  Davide,  quod  neque  pavore  exanimatus  est,  neque  iracundia  percitus  se  ultus  est  de  hoste:  quod  facile  erat:  neque  desperatione  impulsus  est  ad  eius  necem  :  sed  vota  sua  composito  animo  ad  Deum  direxit.  Itaque  non  abs  re  posita  est  inscriptio  ad  circumstantiam  notandam:  nec  abs  re  testatur  ipse  David  se  Deo  prorsus  fuisse  addictum.  Quum  undique  cinctus  esset  Saulis  exercitu,  qui  factum  est  ut  se  quasi  sepulcro  inclusum  videns,  manum  tamen  abstinuerit  ab  hoste  implacabili:  nisi  quia  precibus  ad  vincendas  omnes  tentationes  se  arma-