|
47:396
diculum,
ne
Christum
putemus
infirmitate
victum
cessisse:
deinde
comprobat,
quam
voluntarius
ad
obeundam
mortem
fuerit.
Quatenus
ergo
utile
erat,
suam
contra
hostes
virtutem
asseruit:
sed
ubi
obediendum
fuit
patri,
continuit
se
ut
victima
fieret.
Caeterum
meminerimus,
ligatum
fuisse
filii
Dei
corpus,
ut
solverentur
animae
nostrae
a
peccati
et
Satanae
laqueis.
13.
Et
abduxerunt
ad
Annam.
Hoc
praetereunt
reliqui
evangelistae,
quia
ad
sumjnam
historiae
non
multum
faciat:
nihil
enim
illic
memorabile
gestum
est.
Loci
forte
commoditas
eos
induxit,
ut
in
aedibus
Annae
Christum
deponerent,
quousque
pontifex
sacerdotum
concilium
vocaret.
Pontifex
anni
illius.
Non
intelligit
annuum
fuisse
summi
sacerdotii
munus,
quod
multi
falso
putarunt,
sed
tunc
temporis
Caipham
fuisse
pontificem,
quod
ex
Iosepho
aperte
constat.
Erat
perpetuus
honor
ex
praescripto
legis
nec
finiebatur
nisi
morte,
sed
ambitio
et
intestinae
discordiae
fecerant,
ut
romani
praesides
deiecto
uno
sacerdote
pro
suo
arbitrio
alium,
qui
pecunia
aut
favore
pollebat,
subrogarent.
Ita
Vitellius
deiecit
Caipham,
cui
Ionathas
Annae
filius
datus
est
successor.
14.
Qui
consilium
dederat
Iudaeis.
Repetit
evangelista
sententiam
Caiphae
quam
prius
habuimus,
quod
Deus
impuro
perfidi
et
scelerati
pontificis
ore
usus
esset
ad
vaticinium
edendum
(supra
l
l
,
50),
sicuti
linguam
Balaam
praeter
animi
eius
votum
direxit,
ut
populum
cogeretur
benedicere,
cui
mala
imprecari
optabat
in
gratiam
regis
Balac
(Num.
24,
5).
15.
Sequebatur
autem
Iesum
Simon
Petrus
et
alius
discipulus.
Erat
autem
discipulus
ille
notus
pontifici.
Itaque
ingressus
est
cum
Iesu
in
aulam
pontificis.
16.
Petrus
autem
stabat
foris
ad
ianuam.
Exivit
ergo
alter
discipulus,
qui
notus
erat
pontifici,
et
dixit
ostiariae
et
introduxit
Petrum.
17.
Dixit
ergo
ancilla
ostiaria
Petro:
Num
et
tu
ex
discipulis
es
hominis
istius?
Dicit
ille:
Non
sum.
18.
Stabant
autem
servi
et
ministri,
qui
prunas
accenderant,
eo
quod
frigus
esset,
et
calefaciebant
se.
Erat
autem
et
Simon
Petrus
cum
illis
stans
et
calefaciens
se.
15.
Alius
discipulus.
Quosdam
fefellit
levis
coniectura,
ut
hunc
discipulum
putarent
esse
Ioannem:
nempe
quia
suppresso
nomine
de
se
loqui
solet.
Sed
unde
cum
superbo
pontifice
familiaris
notitia
Ioanni,
qui
ignobilis
erat
piscator?
Et
quomodo
fieri
potuit,
ut
pontificis
domum
frequentaret,
quum
esset
in
Christi
contubernio?
Magis
probabile
est,
hunc
non
fuisse
unum
ex
duodecim,
sed
vocari
discipulum,
quia
doctrinam
filii
Dei
amplexus
esset.
Non
est
autem
curiosus
Ioannes
in
digerenda
historia,
quia
satis
habet
brevem
summam
colligere.
Nam
postquam
retulit,
Petrum
semei
Christum
ne.
|