32:396  illorum  iudices,  tunc  audient  sermones  meos.  Certum  quidem  est,  quia  promiscuum  vulgus  errore  et  falsis  delationibus  captum  contra  se  furere  videbat  David,  culpam  reiicere  in  ipsos  duces.  Itaque  ubi  ablata  illis  fuerit  dominatio,  simplices  ad  sanam  mentem  redituros  confidit.  Metaphorice  autem  hic  ponitur  deiectio  e  rupibus,  vel  in  loca  saxosa,  respectu  dignitatis  in  qua  locati  erant.  Etsi  autem  non  prorsus  extra  culpam  fuerunt  qui  malos  duces  sequuti  pium  et  sanctum  virum  iniuste  persequebantur:  merito  tamen  de  eorum  resipiscentia  melius  sperat:  quod  tunc  sapere  incipient  ubi  Deus  in  ipsa  capita  vindictam  exercuerit.  Videmus  enim  plebem  impetu  magis  quam  delectu  hoc  vel  illud  probare,  caecisque  praeiudiciis  ferri  in  res  pessimas:  rursum  ubi  admonita  fuerit,  eadem  facilitate  cursum  reflectere.  Quamvis  ergo  credulitas  semper  vitiosa  sit,  neque  stultitia  excuset,  monemur  tamen  exemplo  Davidis,  optandum  esse  sanum  consilium  errantibus,  ut  verum  et  aequum  patienter  audeant.  7.  (Sicut  qui  frangit)  Hic  conqueritur  David  hostes  ad  se  interimendum  non  una  et  simplici  morte  fuisse  contentos,  quia  ipse  et  comites  lacerati  fuerint  antequam  in  sepulcrum  proiicerentur.  Quum  ergo  latrones  iugulati  hominis  cadaver  proiiciant  integrum  in  foveam,  crudelius  se  et  comites  tractatos  fuisse  asserit  David:  quia  scilicet  ossa  ipsorum  dispersa  fuerint:  quemadmodum  frustulatim  scinduntur  ligna,  et  lapides,  vel  terra  effoditur.  Hinc  sequitur,  mirabiliter  ereptum  fuisse  Davidem  ex  multis  mortibus,  quemadmodum  loquitur  Paulus  de  se,  2.  Corinth.  1,  9.  Unde  etiam  spes  nobis  concipienda  est  vitae  et  salutis,  quamvis  ossa  nostra  fracta  et  dissipata  fuerint.  8.  Quia  ad  te  Iehova,  Domine  mi,  oculi  mei,  in  ie  speravi:  ne  exinanias  animam  meam.  9.  Custodi  me  a  manibus  laquei  quem  tetenderunt  mihi,  a  retibus  operantium  iniquitatem.  10.  Cadant  in  retia  eius  impii  simul,  ego  semper  transibo.  8.  (Quia  ad  te.)  Si  tenemus  quid  valeat  illa  ossium  dispersio,  cuius  nuper  meminit,  perinde  accipienda  est  haec  precatio,  ac  si  frusta  discerpti  et  lacerati  cadaveris  ad  Deum  clamarent.  Unde  colligimus  quam  heroica  fortitudine  praeditus  fuerit  David,  qui  tam  alta  mole  obrutus,  non  destitit  tamen  coniectos  in  Deum  habere  oculos,  sicuti  proprium  fidei  munus  est  dissipatos  sensus  colligere,  qui  subinde  alias  evanescerent.  Quamvis  ergo  insigne  Dei  miraculum  fuerit,  dispersis  ossibus  servare  superstites:  duplex  fuit  miraculum,  animas  retinere  in  solida  constantia  ne  deficerent.  9.  (Custodi  me.)  Fatetur  se  teneri  inclusum  hostium  insidiis,  nisi  divinitus  liberetur.  Deum  tamen  in  his  angustiis  implorans,  ostendit  quantum