|
25:396
solus
oculus
Iacob:
in
terra
frumenti
et
vini,
etiam
coeli
eius
stillabunt
rorem.
29.
Beatus
es
o
Israel^
quis
similis
tibi
popule
qui
servaris
in
Iehova
scuto
auxilii
tui,
et
gladio
excellentiae
tuae?
humiliabuntur
inimici
tui,
et
tu
super
excelsa
eorum
calcabis.
26.
Non
est
similis.
Transit
Moses
a
partibus
ad
totum,
quia
ad
universum
corpus
quod
ex
duodecim
familiis
constabat,
nunc
descendit
Porro
in
unum
finem
tendunt
omnia,
felicem
esse
populum
Israeliticum,
quem
Deus
in
fidem
suam
et
tutelam
recepit,
nihil
enim
ad
summum
bonum
optabilius,
quam
ut
salus
nostra
in
manu
Dei
reposita
sit.
Verum
quia
bonum
inaestimabile
exiguo
saepe
in
pretio
habetur,
protegi
scilicet
sub
Dei
custodia,
Moses
per
admirationem
exclamat,
non
esse
qui
conferri
possit
cum
Deo
Israelis.
Scimus
enim
cunctis
gentibus
suos
fuisse
tutelares
deos,
vel
patronos:
et
stulte
quasque
gloriatas
esse
suis
idolis.
Atqui
subinde
experiebantur,
quidquid
illic
fiduciae
locabant,
inane
esse
ac
frivolum:
Moses
ergo
Deum
Israel
ab
imaginaria
falsorum
deorum
turba
eximit,
cui
similem
usquam
inveniri
posse
negat.
Potentiam
vero
eius
extollit:
quia
magnifice
equitet
in
coelis
et
nubibus:
quod
tantundem
valet
atque
omnem
celsitudinem
eius
imperio
subiectam
esse.
Verum
quia
parum
prodesset
immensam
eius
potentiam
extra
nos
reputare,
diserte
admonet
Moses,
Deum
non
sibi
esse
fortem,
sed
ut
populo
suo
auxilietur.
27.
Habitaculum.
Perinde
est
ac
si
diceret,
superne
protegi
Dei
auxilio
Israelitas
et
in
eodem
fundatos
esse.
Respondet
initium
precationis
alteri
cantico
quod
legitur
inter
Psalmos,
Iehova,
tu
habitaculum
fuisti
nobis
in
generatione
et
generatione
(Psal.
90,1).
Summa
est,
quamvis
ab
omni
parte
expositi
multis
iniuriis
essent
Israelitae,
tranquillam
tamen
illis
quietem
esse
sub
umbra
alarum
Dei.
Et
certe,
nisi
instar
tugurii
fuisset
Dei
manus
ad
eos
protegendos,
millies
periissent.
Verum
quia
non
sufficeret
capita
nostra
esse
in
tuto,
altera
quoque
pars
subiungitur,
porrecta
esse
Dei
brachia
ad
sustinendum
populum.
Vocat
autem
sempiterna,
quia
nunquam
labascit
piorum
firmitas,
qui
in
Deum
recumbunt,
perinde
igitur
est
ac
si
Deum
illis
assignaret
pro
fundo
et
superficie
domus.
Alii
non
tam
recte
vertunt:
Sub
brachiis
sempiternis
vives.
[Concinna
enim
diversitas
ponitur,
quae
tamen
in
eundem
finem
tendit:
ubi
Deus
vocatur
Dip
et
brachia
eius
ob)y
quorum
prius
respicit
tempus
praeteritum,
in
altero
autem
futuri
temporis
notatio
est:
ac
si
dixisset
Deum,
qui
fuit
ab
initio,
et
cuius
virtus
ad
finem
usque
durabit].
Superiorem
doctrinam
experimentis
confirmat,
quia
Deus
hostes
populi
sui
mirabiliter
perdiderit,
modum
tamen
simul
designat,
quod
dixerit:
Perde,
vel
dele,
vel
dissipa.
Qua
voce
significat,
quamvis
Israelitarum
opera
usus
sit
|